Podsumowanie 2011 - albumy (10-1)

czytaj więcej

10. ANR - Stay Kids



Najłatwiej określić ich następcami MGMT. Raz, że duet - choć kosmopolityczny Nowy Jork ustępuje miejsca słonecznemu Miami. Dwa, że lata formowania kapela ma już wyraźnie za sobą, a ich tegoroczny breakthrough album "Stay Kids" jest głosem bandu, który wie czego chce. Trzy, że oba zespoły to doskonałe blendy szlachetnych inspiracji: David Bowie, Flaming Lips, Prince – wszystko tutaj jest, i to na wysokim poziomie. Kolejne odsłuchowe crashtesty nie dowodzą jakościowych ubytków w albumowej treści, a kompleksowe studyjne aranżacje łaskoczą aż miło. To płyta czasu teraźniejszego, polemizująca z dokonaniami popularnych rówieśników, nie polaroidowa wspominka z przeszłości. Otwierający utwór tytułowy, po wydłużonym rozbiegu, eksploduje galopadą kolorów, niczym tajemnicza sylwetka na okładce, tudzież pamiętny opener „Merriweather Post Pavillion”. Oparty na zamaszystej linii basowej „My Father Worked With Planes” ucieszy miłośników ejtisowej funkowości ubiegłorocznego Twin Shadowa, a konkretnie wyluzowany „It’s Around You” zadowoli wszystkich tych, którzy uwielbiają wskakiwać do basenu przy dźwiękach TV On The Radio. Kto wie, może tak brzmiałaby właśnie druga płyta Yesayeara, gdyby ten nie postanowił po wydaniu „All Hour Cymbals” przejść od razu do trzeciego albumu. Może tak brzmiałoby drugie wydawnictwo MGMT, gdyby ci po debiucie nie pominęli kolejnych dwóch. I choć koń na okładce nie wygalopował żadnego z końcoworocznych rankingów, w tym wypadku nie liczy się wynik na mecie, a duch artystycznego współzawodnictwa. [koala]

It's Around You
Endless Field Of Mercury


9. Wye Oak - Civilian



Wye Oak brzmi jak przyjemne zaklęcie, które najlepiej oswajać wieczorem. Raz wypuszczone odbija się od ścian całą gamą melodii, gitar i dream-popową aurą. "Civilian" to dla mnie pewnego rodzaju ucieczka do świata bardziej nierealnego, trochę upiększonego. Ponoć istnieje wyspiarski lud, który chowając swoich najbliższych, porzuca ich na tafli bezkresnego morza. Ci znikając powolnie w głębinach, spotykają tam swojego przewodnika – mitycznego wieloryba, który ściągając ich w ponure przestworza oceanu, doprowadza do drobnej dziewczyny. Ta odgrywając na różnych instrumentach pieśni pozwala im zasnąć na wieki. Ponoć dopiero wtedy umierają szczęśliwi. Tak sobie myślę, to jest coś! Chciałbym być tamtejszym tubylcem i na końcu swojej drogi stanąć oko w oko z odpowiednikiem Jenn Wasner. Ona czaruje tym swoim kobiecym wokalem. Uśmierza złe czasy, unicestwia przeszłość. Z jednej strony serwuje delikatność i marzycielski podmuch (Two Small Deaths), a z drugiej dostarcza muzykę, w której jakby ktoś rozżarzonym węglem przypalał mi skórę, punktowo, coraz głębiej (We Were Wealth). Moja pierwsza styczność z tym albumem miała za zadanie tylko jedno: przyjemnie i powolnie uśpić mnie pewnego wieczoru. To się nie udało i zasnąłem dopiero o świcie po kilkukrotnym zapętleniu tego krążka. Wye Oak to cholernie dobre zaklęcie. [kadaf]

Fish
Holy Holy


8. Tim Hecker - Ravedeath, 1972



Jestem prawie pewien, że na krakowskim koncercie w Kościele Św Katarzyny w ramach zeszłorocznego Unsoundu, Tim Hecker zagrał coś z „Ravedeath, 1972”. Przynajmniej „The Piano Drop”. Niezależnie od tego, zdumiewające jest jak świetnym przygotowaniem do wtedy jeszcze nadchodzącego albumu był występ Kanadyjczyka. Chłód, przestrzeń, sterylne dźwięki kościelnych organów oraz elektroniczne tekstury, z których słynie muzyk. Naturalnie, nic tutaj nie było przypadkowe. Szkielet „Ravedeath, 1972” został nagrany w kościele w Reykjaviku przy pomocy tamtejszych organów, cała zaś późniejsza obróbka i wszystkie efekty dźwiękowe są wynikiem pracy Heckera w studiu. Dzięki temu, w sposób absolutnie fenomenalny, elementy organiczne oraz cyfrowe współistnieją ze sobą na tle wyraźnie wyczuwalnej przestrzeni wewnątrz islandzkiej świątyni, tworząc najbardziej chyba niezwykłą i plastyczną pozycję w katalogu Kanadyjczyka. Inspiracją dla takiego podejścia był proces ewolucji muzyki. Hecker wydaje się pytać, czy współczesna technologia i możliwości jakie niesie wykorzystanie elektroniki są zagrożeniem dla muzyki pojmowanej w sposób klasyczny. I wreszcie najbardziej wymowne obrazy, które towarzyszyły autorowi podczas pracy: coroczne zrzucanie pianina z dachu MIT (okładka i wspomniany już „The Piano Drop”) oraz buldożery rozjeżdżające góry płyt cd i dvd w ramach walki z piractwem w Kazachstanie (obie części „Hatred of Music”). „Ravedeath, 1972” jest triumfem inteligencji i wyobraźni, jednym z najmocniejszych punktów w dyskografii Tima Heckera i zarazem przykładem, jak pięknie można połączyć tradycję z nowoczesnością. [arpeggi]

Hatred Of Music I
The Piano Drop


7. Fleet Foxes – Helplessness Blue



Dziewczyna Robina Pecknolda, nie wytrzymując stresu, który towarzyszył muzykowi przy pracy nad albumem, opuściła go w okresie gdy powstawała nowa płyta Fleet Foxes. Zapragnęła jednak wrócić po tym, jak po raz pierwszy usłyszała „Helplessness Blues”. I w zasadzie trudno jej się dziwić, gdyż to jakże wyczekiwane i zrodzone w trudach dzieło piątki utalentowanych chłopaków z Seattle urzeka jak mało które wydawnictwo w tym całkiem bogatym przecież roku. A zadania łatwego nie mieli. Debiut z 2008 roku spotkał się z niezwykle przychylnym przyjęciem i namieszał w wielu podsumowaniach. Fleet Foxes podeszli jednak do sprawy bardzo poważnie i jako rezultat dostaliśmy album o klasę lepszy od poprzednika, okupiony wyrzeczeniami, nad którym unosi się duch twórczości Simona i Garfunkela. „Helplessness Blues” brzmi surowo, momentami wręcz ascetycznie, a do tego żaden utwór nie zdradza singlowego potencjału, charakterystycznego przecież dla większości kompozycji z debiutu. Fantastycznych momentów, motywów i melodii jest tutaj jednak całkiem sporo, tyle że konstrukcja utworów sprawia, że nie wszystko jest tak ewidentne jak na pierwszym albumie. Wybijają się wielowątkowe „The Plains/Bitter Dancer”, „The Shrine/An Argument”, czy też utwór tytułowy. No i nie można zapomnieć o przepięknie zaśpiewanym „Lorelai”. Wspominam o tym nieprzypadkowo, jako że „Helplessness Blues” nie byłoby tak dobrym wydawnictwem, gdyby nie talent wokalny Robina Pecknolda. Niezależnie od tego, czy śpiewa o tym co dla niego oznacza sukces, o wyobrażeniach względem samego siebie i względem życia, czy po prostu o burzliwej miłości, udaje mu się perfekcyjnie oddać własny nastrój. I naprawdę wierzymy, że kiedyś będzie jak ten facet z ekranu. [arpeggi]

A Shrine/An Argument
Grown Ocean


6. The Antlers - Burst Apart



Jeśli mielibyśmy wymienić jeden konkretny punkt wspólny, w którym zbiegałyby się podobieństwa najlepszych albumów minionego roku, bez wątpienia moglibyśmy wskazać na produkcyjne wygładzenie. Real Estate, Girls, Mastodon, Bon Iver, Iron And Wine czy The Antlers właśnie – bez względu na stylistyczne różnice, wszystkie wspomniane zespoły osiągnęły podobny sukces krocząc niemal identyczną drogą. Dzięki misternej i pieczołowitej obróbce studyjnej utrzymane w duchu lo-fi kompozycje The Antlers nabrały piosenkowego charakteru, a jednocześnie Peter Silberman i koledzy w dalszym ciągu utrzymali status poszukiwaczy nowych brzmień. „Burst Apart” czerpie garściami z tego, co udało się wypracować Nowojorczykom na dwóch poprzednich albumach, w żaden sposób nie przypominając przy tym wcielenia zespołu sprzed kilku lat. The Antlers obrali kierunek marzycielskiego ambient-popu podbarwionego subtelną dawką elektroniki, ilustrując jak brzmiałoby Sigur Ros z członkami Radiohead w roli muzyków sesyjnych. Trzeci krążek Amerykanów urzeka swym romantyzmem i kruchością niemal w każdym momencie, dając tego dobitny wyraz w elegijnych pejzażach „Hounds” i „Corsicany”, a także w postaci iście filmowej miniaturki „Tiptoe”, która z powodzeniem mogłaby wzbogacić ścieżkę dźwiękową „Dziecka Rosemary”. Jednak „Burst Apart” to nie kopalnia singli, a wymagająca całościowego potraktowania opowieść, w której nie ma momentów ważniejszych i tych mniej istotnych. [night]

Putting The Dog To Sleep
Every Night My Teeth Are Falling Out


5. Fredrik - Flora



Dla takiego indie-snoba jak ja nie ma większej satysfakcji niż odnalezienie jakiegoś obskurnego, ale nietuzinkowego zespołu dystrybuującego swoje nagrania za pośrednictwem Bandcamp albo Myspace. Zwłaszcza, jeżeli już pierwszy odsłuch jego płyty zdradza ogromny potencjał. Tak było z moim przypadkowym odkryciem szwedzkiej grupy Fredrik na wysokości jej drugiego albumu „Trilogi”, ale prawdę powiedziawszy nie byłem pewien tego, w jaki sposób dalej rozwinie się ta znajomość. Przede wszystkim nie spodziewałem się, że zespołowi starczy determinacji aby kontynuować działalność pomimo braku szerszego zainteresowania ze strony muzycznych krytyków i dziennikarzy. Nie spodziewałem się też, że muzycy Fredrik będą potrafili rozwinąć się w tak szybkim tempie i nagrać tak niesamowicie porywającą płytę, jaką bez wątpienia jest „Flora”. Ich muzyka najczęściej określana jest mianem folk-popu, choć ani folk, ani tym bardziej pop, nie jest estetyką dominującą w ich twórczości. Mamy tu raczej do czynienia elektro-folkiem nafaszerowanym elementami kraut-rocka i ambientu. Szwedzi nie wstydzą się ani zacięcia eksperymentalnego („The Shape And Colour Of Things Gone Blind”, „Chrome Cavities”), ani swojego upodobania do rozbudowanych, instrumentalnych pejzaży. Oswoiwszy się z tym materiałem zachodzę w głowę, dlaczego mimo jego zdecydowanie ponadprzeciętnego poziomu nie stał się dla Szwedów trampoliną do międzynarodowej kariery. Zrzućmy więc winę na nadmierne nasycenie rynku muzycznego, przez które słuchaczom coraz trudniej jest przyswoić setki pojawiających się i potencjalnie interesujących nowości, a wytwórniom wypromować muzykę, której głównym atutem jest eksperymentalizm i nowatorstwo – stylistyczne lub brzmieniowe, nawet w tak przystępnej formie jak ta zaserwowana nam przez Fredrik. Płyty „Flora” można posłuchać w całości tutaj: http://fredrik.bandcamp.com/ [emu]

The Shape And Colour Of Things Gone Blind
Chrome Cavities


4. Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver



Któregoś dnia zapuszczę brodę. Nie będzie w tym pobudek hipsterskich, tylko wyznanie miłości przegranej. Pójdę w las i zaszyję się w nim. Zaprzyjaźnię z niedźwiedziami grizzly. Od wiewiórek wezmę spryt, ptaki nauczą mnie nucić, a lis powie o chaosie. Zbuduję w głuszy niewielką chatę. Zima w tym roku może być ciężka. Nadal będę próbował nie myśleć o przeszłości. Chociaż tatuaże na przedramionach nie dadzą się zwieść. Podwinę rękawy flaneli, w końcu każdy czasem lubi jak boli. Zetnę kolejne drzewo jak kolejny rok na karku. Tegoroczny rok należy do Bon Ivera – króla czołówek podsumowań, katalizatora dyskusji o przehajpie. Ta sentymentalna podróż do lat 80 wśród syntezatorowych pejzaży, smyczkowych i saksofonowych umilaczy, przy całym bogactwie bodźców ma w sobie tyle prawdy i szczerości, że można by nimi, bez szkody dla Bon Ivera, obdzielić kilku uczestników konkursów talentu. Smutek i nostalgia w dziesięciu dawkach, dozowane w różnych proporcjach. Możesz wspominać o truizmie, zasłonie dymnej, uderzaniu w odpowiednie struny, ale czy nie lepiej ruszyć w wędrówkę po ośnieżonych wzgórzach? [stonysleep]

Holocene
Calgary


3. Bombay Bicycle Club - The Different Kind Of Fix



Koniec zabawy się skończył. Bombay Bicycle Club zmienili rowerki i podążyli w kierunku przeciwnego horyzontu. „Indie-dance“ – pomyśleli – „to chcemy czuć, tam chcemy być.“

Nie oszukujmy się: na „Flaws“ było nudno, smętnie i folkowo. Co więcej, każdy obudzony w środku nocy gimnazjalista wyrecytuje zawsze aktualne powiedzenie o młodzieży, która „musi się wyszaleć“. Łącząc te dwa fakty oraz podbijając je radosną informacją, że dzieciaki z BBC podczas nagrywania „Fix“ (gdzieś tam w Atlancie) mogli wreszcie osobiście – a nie poprzez agenta – zakupić do studia browary, otrzymaliśmy dynamit, który po prostu musiał wybuchnąć.

Zapalnikiem, czy też jak kto woli, zapalną iskierką został Ben Allen, podmiot odpowiedziany za wygibasy strukturalne Animal Collective, Washed Out czy Deerhuntera, który znalazł równowagę pomiędzy kreacyjnymi odjazdami, a brytyjską, tradycyjną szkołą pisania piosenek. Ten muzyczny eksperymentator, wespół z Jackiem Steadmanem (vox.), podłubał w nutkach odwołujących się do Talking Heads, Happy Mondays czy New Order (trop dalszy), oraz w tych oddających ducha Interpolu, Radiohead czy ekhm Travis (trop bliższy). Dłubanie polegało na dodaniu warstwy niepokoju “tutaj”, warstwy lirycznej niepoprawności “tam”, oraz odrobiny brudnego zgiełku znanego mieszkańcom miast ponadpowiatowych “tu i ówdzie”. W efekcie – uwaga, będzie wyświecht – “Fix”, świadomie jak mniemam, został wyposażony w zdolność wielokrotnego odsłuchiwania oraz multum szczegółów, nie do wmig ogarnięcia. Każdy lekko nie ma.

Do historii przejdą opowieści Steadmana o kompilowaniu albumu w oparciu o utwory napisane w wieku 16 lat na potrzeby szuflady/składu hip-hopowego/sympatii oraz te o procesie hartowania się kompozycji podczas koncertów, zawarte w maksymie „ja przynoszę piosenki, zadaniem reszty jest rozkminienie jak to zagrać“. A że w zespole ułomków nie znajdziemy, to misja została zakończona, a zadanie wykonane. No bo popatrzmy. Dla przykładu taki Suren de Saram – kolo, który obok pykania na perce w BBC, uprawia wszelkie możliwe sporty związane z klasycznym podejściem do instrumentów perkusyjnych i raz na jakiś czas daje porywające występy dla wypindżonych pań w pięknych toaletach i panach w smokingach w europejskich – jak na razie – filharmoniach. I przykład numer dwa: panna Lucy Rose, coraz odważniej poczynająca sobie w chórkach, a od czasu do czasu otrzymująca – jak na przykład w „Lights Out, Words Gone“ – całkiem spore poletko do zagospodarowania. Nota bene solowy album Rose w drodze.

BBC, zapewne z powodu luzackiej nazwy i przysłowiowego mleka pod nosem, często bywają obierani z przymrużeniem oka. Złośliwi doszukują się w ich muzyce inspiracji modnym niegdyś na każdym bazarze nurtem Italo House. Takim złośliwcom mówimy gromkie „nie“ i czekamy na kolejne enuncjacje przepastnej duszy Jacka. A czekać – jak nas przyzwyczaili – zapewne długo nie będziemy. [held]

Shuffle
Lights Out Words Gone


2. The Field - Looping State Of Mind



Pewnie znaleźli się malkontenci, którzy trzeci album The Field skwitowali ziewnięciem lub krótkim „to już było”, bo nie da się ukryć, że brzmieniowo na „Looping State Of Mind” Axel Willner Ameryki nie odkrywa. Znowu mamy zestaw podobnych dźwięków, repetycje, dużo rytmicznej transowości i nieskończone pokłady ambientowego „klimatu”. A jednak udało się Szwedowi to, co wobec powyższego wydawałoby się niemożliwe – nagrał płytę inną niż dwie poprzednie. „Looping...” nie jest ani tak hermetyczna brzmieniowo jak „From Here We Go Sublime”, ani tak organiczna jak „Yesterday and Today”, można powiedzieć, że skandynawski Bóg minimal-techno znalazł złoty środek i stworzył wypadkową swoich dwóch poprzednich dokonań, ale i to nie oddaje istoty wydawnictwa. „Looping State Of Mind” jest płytą zorientowaną na duże formy, wszystkiego jest tu więcej. Wydaje się, że dopiero na swojej trzeciej płycie Axel uwierzył w pełni we własne możliwości kompozytorskie i wreszcie nie boi się tworzyć bardziej wyrafinowanych kompozycji. Już otwierający całość „Is This Power” pomimo brzmieniowego deja vu podąża w kierunku dla Willnera zupełnie nowym, jest bardziej mrocznie i progresywnie, a kompozycja nie zatrzymuje się w miejscu, w którym zatrzymałoby się The Field AD 2007. Willner zaskakuje dodając co chwilę nowe elementy do tej układanki, i takie zaskoczenia czekają nas we wszystkich siedmiu utworach. Najbardziej reprezentatywną dla płyty, i chyba najlepszą kompozycją w karierze szwedzkiego artysty jest utwór tytułowy. „Looping State Of Mind” to ponad dziesięć minut esencjonalnego The Field, wszystko tu płynie, i mogłoby tak płynąć bez końca. Swoją trzecią płytę The Field wydał znowu z zaskoczenia, i paradoksalnie pomimo wyżej wspomnianych wyraźnych nawiązań do swoich poprzednich dokonań, udało mu się wyjść poza schemat tworząc nowy dla siebie początek. [jagi]

Is This Power
Looping State Of Mind


1. Future Islands – On The Water



Na początku był "Little Dreamer", który przenosił mnie o kilka dekad wstecz, ocierając się gdzieś o wrażliwość samego Louisa Armstronga. Potem zegar wybił 2010 i nadszedł kolejny kopniak w postaci "In Evening Air". Kto nigdy o zachodzie słońca nie upijał się winem przy dźwiękach "Tin Man" albo "Long Flight" ten może czuć się przyłapany na gorącym uczynku i jak skarcony uczeń odesłany na dodatkowe lekcje, aby nadrobić zaległości. Poprzedni album to muzyczne niedbalstwo, kiczowe klawisze i tła, wokalista którego nie da się pomylić z nikim innym. Za to ich właśnie zacząłem uwielbiać. Teraz powracają i notują się z numerem jeden na mojej prywatnej liście najlepszych tegorocznych albumów. Popieprzony i zarazem nieprzeciętny band. "On The Water" to kierunek w stronę dyskoteki, miłosnych historii, festyniarski pląs przecinany automatem perkusyjnym. Tu wcale nie chodzi o muzyczną perfekcję, a bardziej o to, że oni mogą zagrać coś co powinno zadziałać na mnie jak płachta na byka - każdy ckliwy dźwięk, a ja to połykam w całości i czuję jakbym się kręcił na kolorowej karuzeli, znów miał o tych parę lat mniej. Muzyczna niedoskonałość, uzależniające pieśni, które na szczyty wynosi dla mnie wokalista, nadający tej muzyce jakiejś surowizny i prawdy. Te jego wszystkie miłosne opowieści, w które wierzę, bo smakują mi jak usta kobiety. Tu wszystko ocieka zagubieniem, nadziejami, porażkami, seksem i zapachem zmęczonych ciał nad ranem. Love and die. [kadaf]

Before The Bridge
Give Us The Wind
Balance

Podsumowanie 2011 - albumy (20-11)

czytaj więcej

20. Craft Spells - Idle Labor



W obliczu kolejnej reaktywacji New Order, debiutancki album Craft Spells zapewne wyraźnie straci na znaczeniu, nie umniejsza to jednak jego niekwestionowanej wartości. Materiał z „Idle Labor” wydaje się wręcz idealnym kandydatem do zaprezentowania go na żywo przed długo oczekiwanymi gigami grupy Bernarda Sumnera, a jednocześnie godnym przeciwnikiem dla twórczości legendarnych Brytyjczyków. Ukrywający się za swoim pseudonimem Justin Vallesteros w domowych warunkach czterech sypialnianych kątów stworzył album nieprzekombinowany i oldschoolowy, a zarazem brzmiący jak jeden z zaginionych klasyków syntetycznej dekady z ósemką z przodu, kiedy brak wąsa był równoznaczny ze zbrodnią. „Idle Labor” to bowiem krążek pozbawiony taniego efekciarstwa i brzmieniowych skoków na główkę, rzecz tyleż ciepła i przytulna, co nie dająca spokojnie wysiedzieć na kanapie. Retro romantyzm pełnowymiarowego debiutu egzotycznie wyglądającego Amerykanina potrafił z sukcesem połączyć siły z chłodnymi, nieśmiało tanecznymi klawiszami i beznamiętnym wokalem. Oszałamiającym rezultatem tego związku okazała się płyta, dająca potencjalny obraz brzmienia Joy Division z Ianem Curtisem po półrocznej udanej kuracji antydepresyjnej. Strzałem w trybuny trzeba natomiast nazwać zarzut o coraz częstszym i przewidywalnym wykorzystywaniu starych ejtisowych klisz, który w tym przypadku nie znajduje najmniejszego potwierdzenia. Będziemy płakać za takim revivalem, kiedy za jakiś czas do głosu coraz częściej dochodzić będą wskrzesiciele maczo-rockowego rzemiosła bazujący na inspiracjach Motorhead. [night]

After The Moment
Your Tomb


19. Nicolas Jaar - Space Is Only Noise



Słuchając tej płyty trudno pogodzić się z myślą, że dużą jej część napisał i nagrał nastolatek, bo co prawda dziś Jaar ma prawie 22 lata, ale „Space Is Only Noise” zaczął tworzyć w wieku lat siedemnastu. Nie ma sprawiedliwości na świecie - jedni mają talent by w wieku pacholęcym tworzyć zupełnie niepowtarzalne dźwięki, inni mogą co najwyżej o tym pisać. Debiut tego Amerykanina z chilijskimi korzeniami to jedna z najbardziej odkrywczych płyt 2011 roku. Zadziwiające, że tak młody człowiek posiada tak wielką muzyczną erudycję, odnaleźć tu można bowiem ślady fascynacji Matthew Herbertem, Air, krautrockiem, IDMem spod znaku wytwórni WARP czy klasycznym jazzem. A wszystko to przetworzone przez specyficzną wrażliwość tego frankofila (francuskojęzyczne melodeklamacje pojawiają się tutaj kilkakrotnie). Kompozycje z „Space Is Only Noise” trudno nazwać skończonymi utworami, to raczej otwarte formy, Jaar nie zaśmiecał sobie głowy dbaniem o zwartość struktury. Prawie każdy fragment muzyczny przechodzi bezboleśnie w kolejny, spoiwem są wspomniane melodeklamacje, winylowe trzaski czy zapętlone odgłosy płynącej wody. Całość okrywa aura tajemniczości przypominająca nieco twórczość frików z Hype Williams. Debiutancki album Nicolasa Jaara to wydawnictwo bardzo bogate brzmieniowo, dlatego słuchać go należy w skupieniu, możliwie na dobrym stereo lub z słuchawkami na uszach. Można mieć nadzieję, że niedługo ten młokos znowu nas zaskoczy - wydane już po debiucie epki świadczą o tym, że jego ambicje wykraczają nawet poza to, co zaprezentował na tej płycie. [jagi]

Keep Me There
Space Is Only Noise If You Can See


18. Holy Ghost! - Holy Ghost!



Stało się niemal tradycją, że co roku DFA wypuszcza jakąś fajną płytę – często fajnego debiutanta – którą od pierwszych taktów łatwo zaszufladkować jako kolejny oszlifowany z perfekcyjną precyzją klejnocik w pęczniejącym katalogu nowojorskiego labelu. Pamiętacie Shit Robot?

Debiut Holy Ghost! spełnia każdy warunek dobrego albumu debiutanckiego, nie tylko debiutanckiego dobrego albumu z DFA. Po pierwsze: jest wyczekiwany. Od 2007 roku, od czasu pierwszego strzału w czasoprzestrzeń pt. “Hold On”, chłopaki nagrywali jakieś drobiazgi, mixtape'y, split-single, remiksy i te wszystkie możliwe nietradycyjne aktywności. Po drugie: jest to album przebrany. Piosenki, jak wiemy, niczym grzybki w koszyczku, wymagają sprawnych sit czy też doświadczonych w filtrowaniu rąk Pani grzybiarki. Kompozycje po prostu muszą się uleżeć, by móc w miarę obiektywnie rozpoznać ich prawdziwą wartość. Sito w przypadku HG! było niezwykle gęste. Materiału uzbierało by się i na drugi krążek, ale kto ma ochotę ten sobie poszuka, a kto zetknie się z twórczością duetu Frankel-Millhiser po raz pierwszy nie będzie się nudził, lub będzie się nudził krócej. Po trzecie i ostatnie: jest to album na poły romantyczny, na poły dramatyczny. Utwory z jednej strony podszyte są niewysłowioną tragedią i smutkiem, z drugiej zaś podnoszącą na duchu, trwającą od dzieciństwa przyjaźnią duetu. Jakże inną jawi się legenda tych utworów, w porównaniu z błahymi i pretensjonalnymi opowieściami znanymi z kart rubryki “Radar” w NME.

Słowo o gatunkowości: posłuchać warto, gdyż te elektropopowo-retro-ejtisowe disco zostało upakowane funky-hookami ciaśniej niż bagaż oszczędnego backpackersa. Analogowo ciepłe, ale bogato aranżowane, drobiazgowo wypolerowane utwory, powstały w absolutnej kontrze do niechlujnego nurtu chill, w kontrze do szumów, mgieł i koślawych rytmów. Holy Ghost! to czysta muzyka. [held]

Wait & See
Jam For Jerry


17. Rural Alberta Advantage – Departing



„Departing” nie jest kontynuacją „In The Aeroplane Over The Sea”. Chociaż słuchając po raz pierwszy The Rural Alberta Advantage trudno oprzeć się mylnemu doświadczeniu obcowania z niepublikowanymi nagraniami Jeffa Manguma. Mocno wyczuwalne folkowe inspiracje stanowią charakterystyczny element drugiego albumu Kanadyjczyków, jednak odniesień na patenty kompozytorskie musimy poszukać z innej strony Wielkich Jezior. Spajanie utworów w całość poprzez uzupełniające się partie poszczególnych instrumentów, a także wykorzystanie nosowego wokalu Edenloffa budzi dość jednoznaczne skojarzenia z twórczością Billy'ego Corgana. Największym atutem tej płyty jest postawienie na pierwszym planie gitarowych i klawiszowych melodii, które znakomicie wspierają śpiewem Nils i Amy. Wokalizy świetnie sprawdzają się jako tło dla gry nierozbudowanego instrumentarium. Esencję stylu zespołu najłatwiej jednak dostrzec w „Tornado ‘87”, utworze gdzie galopująca sekcja rytmiczna ścigana jest przez głos frontmana i klawiszowe ozdobniki. Przebojowość tej piosenki przyćmiewa nawet niezaprzeczalną chwytliwość „Stamp”, numeru z pierwszej dziesiątki naszego tegorocznego podsumowania singli. To właśnie te utwory wspierane przez tylko nieco mniejszy potencjał „Two Lovers”, The Breakup” i „Muscle Relaxants” zaprowadziły „Departing” na 17 miejsce najlepszych płyt 2011 roku w uszach FURS.fm. [witek]

Stamp
Muscle Relaxants


16. Cold Cave - Cherish The Light Years



W przypadku „Cherish The Light Years”, filadelfijskiego składu z Cold Cave nie można już ochrzcić mianem „drużyny syntpopowych minimalistów”, z jakim to określeniem przyszło im się często spotykać w odniesieniu do pierwszej płyty – „Love Come Close”. W konfrontacji z debiutem, drugi album amerykańskiej supergrupy można nazwać jej młodszą, lecz znacznie bogatszą, piękniejszą i obfitszą w kształty siostrą, której w dodatku nie brakuje zarówno charakterku jak i uroku. Stojący za projektem Wesley Eisold, współczesny człowiek renesansu muzycznego półświatka, zatrudnił w roli producenta Chrisa Coady’ego, współpracującego wcześniej z całym alternatywnym panteonem, począwszy od Yeah Yeah Yeahs, na TV On The Radio skończywszy. A ten wyraźnie wzbogacił brzmienie zespołu, powodując że stało się nad wyraz przebojowe i świeże. Można oczywiście dyskutować nad tym, czy bardziej „komercyjny” sound „Cherish The Light Years” pasuje do zespołu w większym czy mniejszym stopniu niż debiutancka asceza produkcyjna, jednak dopiero teraz specyficzne połączenie new-wave’u, post-punku i synth-popu w wykonaniu Cold Cave fascynuje prawdziwą mnogością pomysłów i dźwiękowych płaszczyzn. Wieloosobowa machina złożona z blisko piętnastu muzyków jacy brali udział w sesji nagraniowej, podeszła do tematu zadania domowego z The Cure w zupełnie zaskakującej strony, zręcznie odświeżając konwencję, do której jak dotąd podchodzono wyłącznie w siermiężny i odtwórczy sposób. [night]

Villains Of The Moon
Confetti


15. WU LYF - Go Tell Fire To The Mountain



Trafili idealnie w swój czas. Stworzyli ścieżkę dźwiękową dla płonącego Londynu, dla niepokojów greckiej ulicy i okupacji Wall Street. Rewolucję zbudowali z młodzieńczej wiary w równość i z umiłowania prawdy. Gdzieś tam jednak tlił się strach przed śmiercią, mimo, że nie padła odpowiedź – „Hey, Hey L Y F, how many you kids are scared of death?” Śnieg zabarwił się czerwienią, a ulica stała się domem. Miasto odebrało młodość, bieda człowieczeństwo. Głos nakazał jednak odłożyć broń i zaśpiewać pieśń. Był w niej Bóg i zwątpienie. Była ucieczka w góry i plamiący dłonie krwią, rebeliancki powrót. W końcu każda słuszna sprawa ma swoją mroczną stronę, a posiadanie korony nie oznacza szczęścia. Marzenia wpadają w objęcia strachu, odwaga stanowi pożądanie, a sen jawi się wybawieniem. Wschód słońca przynosi jednak nadzieję i sprawia, że znów odżywa wiara w odnalezienie miejsca, które można nazwać domem. Kluczem są słowa brata: „don’t stay, go out and play, you can’t live until your dead”. Ważne jakie się ma priorytety. I o tym powinni pamiętać współcześni protestujący. Debiut WU LYF stanowi afirmację życia, przypomina o braku boskiej cząstki w pieniądzu, w końcu, jest odą do młodości z datą 2011. [d.depczyński]

Spitting Blood
Dirt


14. St Vincent - Strange Mercy



Annie Clark ma zdecydowanie większą liczbę fanów wśród męskiej części publiczności. Trudno się temu dziwić, w końcu każda dziewczyna pragnie mieć naturalnie kręcone włosy, długie zgrabne nogi, a karierę muzyczną zaczynać śpiewając w chórkach u Sufjana. Pierwszy singiel - niezwykle przebojowe “Cruel “ jest świetnie zaaranżowaną piosenką, zapraszającą na parkiet nawet największych podpieraczy ścian, ale również ociera się o nowszą twórczość wspomnianego już Stevensa. Warto też wspomnieć o zabawnym teledysku, który towarzyszył tej piosence - co fajniejsze modowe bloggerki przez długi czas po premierze singla rozpisywały się na temat uroczych sukienek Annie. Nie sądziłam, że tak trudno będzie napisać coś więcej o samej płycie – tak wiele się na niej dzieje. Żywe oraz skoczne piosenki kontrastują z wolniejszym balladami, instrumenty smyczkowe z gitarowymi riffami, a do tego wszystkiego dochodzi liryczny głos wokalistki. Nie ma tu miejsca na przewidywalność i dlatego właśnie tak dobrze się słucha płyty od pierwszej do ostatniej sekundy. Liczę, że w końcu uda się St. Vincent przyjechać do Polski, ja nadal trzymam pożółkły bilet na niedoszły występ ponad dwa lata temu. Tymczasem pozostaje zachwycać się “Strange Mercy” i oczekiwać kolejnej świetnej płyty w przyszłym roku. [pysio]

Cruel
Surgeon


13. Peaking Lights - 936



Rok 2011 przebiegł dla mnie pod znakiem poszukiwania mniej piosenkowych, bardziej różnorodnych, nierzeczywistych wrażeń. Z pomocą przyszły mi: dub, psych-pop, new age, kosmische musik i portal Altered Zones. Prawie nigdzie w muzycznym Internecie nie czułem się w minionych 12 miesiącach lepiej, przy każdej wizycie wiedząc, że poznam kilka nowych, tworzących gęste i interesujące rzeczy, projektów. I choć po Peaking Lights sięgnąłem akurat nie przez AZ, lecz z rekomendacji szefa Strony Be, to chyba zespół najbardziej skupiający w pigułce stylistykę mojej ulubionej strony i zmianę moich zainteresowań w 2011. Ich muzyka to pop, który pulsuje tętnem Augustusa Pablo, i jednocześnie dub, w którym melodie błogo chwytają za serce. Czwarty - a pierwszy wydany na CD - album duetu z Wisconsin, wydany nakładem nieocenionego Not Not Fun, swoją przystępną psychodelią oczarował mnie i wciągnął głęboko, między liczne warstwy analogowo ciepłych piosenek. Bo choć melodie wyśpiewywane zwiewnie przez Indrę Dunis są przejrzystsze niż u kolegów takich jak Sun Araw czy Ducktails, dużo fascynujących rzeczy dzieje się w tle - nieśmiałe westernowe gitary, delikatne pacnięcia w klawisze, echa i pogłosy.."936" to płyta słoneczna i letnia - co widać już w tytułach, m.in. "All the sun that shines" czy "Amazing and wonderful" - ale jej lekkość i zwiewność przydaje się także i teraz, gdy za oknem plucha, a potrzeba ogrzania się jest największa. Ja nie znalazłem barwniejszego i cieplejszego kokonu na zimę w 2011 roku. A gdyby było mało, temat Peaking Lights nie kończy się wcale na płycie - mamy mixtape przygotowany z okazji transferu do Domino, dwa filmy dokumentalne na Youtube (jeden o samym zespole, drugi o ich warsztacie i zapleczu technicznym), album z remiksami utworów z "936"..Ach, no i prowadzą sklep z rzadkimi płytami. Jedni z moich bohaterów 2011. I tylko szkoda, ze na Altered Zones już nie będzie żadnego update'u. [kidej]

Synthy
All The Sun That Shines


12. Arrange - Plantation



Okazało się, że również słońce Florydy potrafi wywoływać stany depresyjne. Może przyczyna tkwiła w siedzeniu w domu i spuszczonych żaluzjach, a może w braku czasu, który wykorzystywany był na realizowanie muzycznych, bandcampowych manifestów nastoletniego Malcolma Laceya. Metoda prób i błędów, sypialniana samotność oraz (o czym pisałem już wcześniej) postępująca z wydawnictwa na wydawnictwo konkretyzacja, przeradzały eklektyzm we własny styl, retuszując szwy różnych fascynacji. Ostatecznie stanęło na ambientowym, sad-bedroomowym popie opartym o klawiszowe łkanie, które ubarwiono wokalną pretensją godną Justina Vernona (czy jak kto woli Conora Obersta) oraz lirykami opowiadającymi o nastoletnich niepokojach i inicjalnej, uczuciowej porażce. Co najważniejsze, wszystko się zazębiło. Kołyskowe "Tiny Little Boy" traktujące o braku doświadczeń i cierpliwości przeszło niepostrzeżenie w sigurrosowe u podstaw, przeradzające się we współczesne "Nothing Compares 2 U", "When'd You Find Me?", te zaś w pełne bolesnej tęsknoty, moje ulubione "Turnpike" ("The way that I was when you were out in the dead night"). Okazało się jednak, że może być jeszcze gorzej. "Tearing Up Old Asphalt", stanowiące kumulacje tego co bolesne, to cierpienia młodego Wertera godne najsmutniejszych chwil w twórczości Mike’a Hadreasa. Z tą różnicą, że Malcolm nie walczy z demonami, bo wie, że to tylko stan przejściowy ("I'm not lost. I'm capable of being someone"), a egzorcyzmy nad stratą na niewiele się zdadzą. Młodość nie obędzie się bez złamanego serca. Potrzeba tylko czasu w pakiecie z dystansem do tego co było. [d.depczyński]

When'd You Find Me
Turnpike


11. Metronomy – The English Riviera



W kategorii artystyczne wybory bodajże najodważniejszego wywrócenia kariery do góry nogami dokonali w tym roku Metronomy. Po dwóch solidnych, ale jednocześnie niezapamiętywalnych, albumach kierujący formacją Joe Mount postanowił odciąć się od pierwotnej stylistyki, przemyśleć koncepcję działania, odciąć się od zaszufladkowanych w post-klaxonowym indie-electro rówieśników w postaci Late Of The Pier czy Errors. W kąt poszły chałupnicze metody pracy, syntetyczne bity ustąpiły miejsca nowo zatrudnionej sekcji rytmicznej, z dawnej klubowości pozostały jedynie echa. „The English Riviera” oddycha pełną piersią inspiracji, kontynuując jakże bogatą, lecz ostatnio nieco zakurzoną tradycję nieco ekscentrycznego wyspiarskiego popu. To niezwykle słoneczna, żeby nie powiedzieć leniwa płyta, lecz pod pozornie sielankowym krajobrazem a’la Steely Dan, pieczołowicie pracuje delikatnie funkująca sekcja rytmiczna, płynące linie syntezatorów co jakiś czas przełamane zostaną dość wyraźnie zarysowanym hookiem. Stare Metronomy starało się punktować mikro-motywami, na „English Riviera” ograniczono ilość linii melodycznych do niezbędnego minimum – drugiej tak ascetycznie brzmiącej płyty pop w 2011 prawdopodobnie nie znajdziecie. Całość umiejętnie spięto konceptem powrotu w rodzinne strony, gdzie czas płynie wolniej, a lokalny pub serwuje najlepsze piwo. Romantyczny eskapizm na kamieniste plaże. [koala]

The Look
The Bay

Podsumowanie 2011 - albumy (30-21)

czytaj więcej

30. A Hawk And A Hacksaw - Cervantine



Świat w kolorach sepii. Powoli zapominany, ale z tego powodu coraz bardziej fascynujący. Fezy i szarawary dawno zostały zastąpione przez bejsbolówki i dżinsy. To je można zobaczyć nad Bosforem. Dawne, z dzisiejszej perspektywy romantyczne Bałkany można znaleźć na wyblakłych zdjęciach, w starych pożółkłych książkach i na "Cervantine". Choć Jeremy Barnes i Heather Trost nagrali ten album w swoim rodzinnym Albuquerque w Nowym Meksyku, to ani na moment nie opuścili chylącego się ku upadkowi Imperium Osmańskiego. Wreszcie się zdecydowali i stanęli po stronie tradycji, odkładając na bok eksperymenty. Najpełniej ten zwrot ku przeszłości wyrażają "Mala Thelo Enan Andra" i "Uskudar". To jedyne dwie piosenki z wokalami. Zamiast Barnesa za mikrofonem staje zjawiskowa Stephanie Hladowski, która śpiewa te dwie tradycyjne pieśni po grecku. Robi to tak fenomenalnie, że jej interpretacja "Uskudar" powinna trafić do Biblioteki Kongresu. Razem z pozostałymi utworami na "Cervantine". [wieczór]

Mana Thelo Enan Andra
Cervantine


29. Thursday - No Devolucion



Zachwycając się “No Devolucion” podczas pisania pierwszej, dość opasłej recenzji na FURS nawet przez myśl nie przyszło mi, że kiedy wrócę do tej płyty przy okazji podsumowań roku, Thursday nie będzie już dłużej egzystować jako zespół. Choć jak zapewnili muzycy rozpad nie jest definitywny i w niedalekiej przyszłości znów może dojść do współpracy, nadal istnieje obawa, że tegoroczny album pozostanie tym naprawdę ostatnim. Tym bardziej cieszy fakt, że jeśli ekipa Geoffa Rickly w tym momencie bezpowrotnie się z nami żegna to owo rozstanie wypada w naprawdę wielkim stylu. Następca “Common Existence” jawi się wydawnictwem olśniewającym kompozycyjnymi pomysłami, emocjonalnym wkładem, technicznymi rozwiązaniami, wszystkim właściwie co mi przychodzi do głowy i czego bym sobie życzył. Wiadomo, że energiczne, post-hardcore'owe wymiatacze to dla nich chleb powszedni. Takie są “Turnpike Divides”, “Open Quotes”, “Milimeter” i “Fast To The End”. Jak wieść gminna niesie, Thursday posiedli również ambicje do tworzenia rozbudowanych, nastrojowych utworów, przy których szczęka zwykła opadać w dół. Tu wskazanie na “No Answers”, “Sparks Against The Sun” albo “Stay True”. Co by tu więcej nie napisać i tak skoczy się na pochwałach. Dobrze w sumie, bo przecież po to mamy te koronujące najlepsze płyty listy roku, jak i płyty takie jak ta, aby takie listy w ogóle mogły powstawać. [zwolniak]

Fast To The End
Turnpike Divides


28. Copy Haho - Copy Haho



Copy Haho ciężko posądzać o oryginalność, ale przecież zdecydowana większość stawiających pierwsze kroki zespołów odrabia bardziej lekcje z inspiracji, aniżeli kieruje muzykę w nowe terytoria. Tym bardziej jeśli mówimy o klasycznym czteroosobowym składzie, bezceremonialnie odtwarzającym wzorce bogatej historii gitarowego indie. No ale mówimy tu o 30tce roku, a do tej nie trafia się za zgrabne nogi basistki. Copy Haho zasłuchani są w koledżowym niedbalstwie Pavement, filtrując je przez nerdowską przebojowość Weezer, lub jak donieśli mi przesłuchujący płytę koledzy, młodzieńczy optymizm debiutu The Kooks (równie dobrze można by zacytować „Oh Mandy” Spinto Band). Self-titled Szkotów podsumowuje dobre parę lat ich działalności tworząc jakościowe „the best of” z którego kolejne single można rwać jak rzodkiewki. I kurna nie wiem jak to się dzieje, że ta naładowana melodiami, hookami i pozytywną energią płyta przechodzi absolutnie niezauważona, to znaczy dzieje się to nie pierwszy raz, ale chyba nigdy nie przestanie mnie dziwić. [koala]

When It Gets Dark
Factory Floor


27. Bombino – Agadez



Transowe gitary, hipnotyzująca powtarzalność, silne wpływy Hendrixa, funkowy groove, kilkuminutowe psychodeliczne improwizacje, pustynna surowość i przestrzenność. Brzmi znajomo, nieprawdaż? Kalifornia, Kyuss i cały desert rock? No właśnie nie do końca. Pustynny rock, ale prosto z serca Sahary. [wieczór]

Tar Hani
Ahoulaguine Akaline (I Greet My Country)


26. La Dispute - Wildlife



Niedługo po tym jak mewithoutYou porzucili post-hardcore'owe ideały, zamieniając je na całkiem urokliwe indie-folkowe granie, świat usłyszał o La Dispute. Muzyczna scena nigdy nie znosiła próżni, a pójście w ślady grupy Aarona Weissa przy niemałym potencjale własnym okazało się rozwiązaniem nad wyraz sensownym. Wiadomo, shoegaze'owcy kopiują z My Bloody Valentine, indie-bandy sugerują się Pavement, a neo-punkowcy zżynają z Hot Water Music. Wspomniane mewithoutYou pomimo trzech znakomitych płyt (ostatniej nie liczę) i stylu wyrazistego jak mało kto nie zdążyli dotąd stać się zespołem wpływowym, być może aż do dzisiaj. I właśnie tu pojawiają się tacy Touche Amore (mniej zapatrzeni w wyżej wymienionych) oraz bohaterowie tego tekstu, których płyty dla miłośników ostrzejszych brzmień będą definiować miniony rok. Być może dla kogoś okaże się to na dłuższą metę niestrawne, ale moim zdaniem ogromną zaletą jest, że La Dispute wkładają w muzykę 200% siebie, przeżywają, dramatyzują, hektolitrami wylewają z siebie emocje. A dominują wśród nich oczywiście gorycz, smutek i złość – często w wydaniu prawie ekstremalnym. “The Most Beautiful Bitter Fruit” to na tą chwilę takie ich “Nice And Blue”. “Safer In The Forest – Love Song For Poor Michigan” przypomina, że najdoskonalsze melodie to te refleksyjne i właśnie na nich w połączeniu z starannie budowanym napięciem opiera się najdoskonalsze utwory. Najdłuższy w zestawie “King Park” jest z kolei popisem epickiego posługiwania się tekstem w celu opowiedzenia poruszającej historii. Całość jawi się zwartą, niemal godzinną “drogą krzyżową” złożoną z 15 stacji. Pozbawioną większych mankamentów, może odrobinę monotonną, ale w całym tym masochizmie przedrastycznie przyjemną... [zwolniak]

The Most Beautiful Bitter Fruit
Safer in the Forest/Love Song For Poor Michigan


25. Colin Stetson - New History Warfare Vol. 2: Judges


Spektakularne wyjście z mroku saksofonisty, który był bohaterem drugiego planu na płytach i koncertach m.in. Toma Waitsa, Arcade Fire, TV on the Radio, Davida Byrne'a czy ostatnio Bon Ivera. Wydana w tym roku druga część "New history warfare" nokautuje już samym podejściem - Stetson nagrał wszystkie utwory z płyty "na setkę", bez dogrywek. 20 mikrofonów rozmieszczonych w montrealskim studio Hotel2Tango (za konsoletą Efrim Menuck) i na instrumencie Stetsona nagrało nie tylko dźwięki saksofonu, ale też stukot wciskanych klawiszy, świst wydychanego powietrza oraz nucenie. Dzięki temu na płycie słychać i melodię, i rytm, choć trudno czasem uwierzyć, że nagrano ją tylko na jednym instrumencie. Jednoczesne nucenie i granie oraz oszałamiające, długie galopady dźwięków to z kolei efekt techniki cyrkulacyjnego oddychania. I choć Stetson nie jest pierwszym w historii muzykiem, który to potrafi (choćby John Zorn, Wynton Marsalis i...Kenny G.), to na szczęście używa tej techniki dla celów większych, niż tylko napinanie muskułów. Bo oszałamia nie tylko koncepcja, ale też muzyka - intro jest średnio przystępne, ale dalej jest coraz ciekawiej, lawiny dźwiękowe sąsiadują z kontemplacją i minimalizmem, a wszystko poukładane z głową i pełną dyscypliną. Laurie Anderson serwuje melorecytacje w swoim stylu, zaś Shara Worden przejmująco interpretuje "Lord I just can't keep from crying sometimes" Blind Willie Johnsona. Poszukująca jak na współczesne czasy, przystępna jak na free jazz, "New history warfare vol. 2" urzekła jurorów Polaris Music Prize i Jeffa Manguma, który zaprosił Stetsona na 'swoją' edycję All Tomorrow's Parties. No i urzekła mnie. [kidej]

Judges
In Love And In Justice


24. Seefeel - Seefeel



Recenzję tej płyty można spokojnie zamknąć onomatopejami na "ch". Bo nowe wydawnictwo Seefeel naprawdę ładnie charczy i chrobocze. Mamy do czynienia z zespołem, który wraca na scenę po piętnastu latach a którego członkowie zachowują się jak kompletni debiutanci. Zabawa dźwiękami, nie zawsze czyste przejścia, sample niczym z domowych zestawów dla naturszczyków. Seefeel wrócił do korzeni, do dronów i eksperymentów. I aż trudno uwierzyć, że londyńczycy bawili się kiedyś w post-rocki. Zawieszenie zespołu czasem ma jednak sens. "Seefeel" to obowiązkowy punkt do zaliczenia w liście "seen live". Jeszcze nigdy nie zdarzyło się, żeby całe niebo zawaliło się na głowę od nadmiaru dźwięków. [pao]

Airless
Dead Guitars


23. Mutemath - Odd Soul



Od początku istnienia Mutemath najbardziej sporną kwestią wydawała się pisownia nazwy tej formacji. Część osób trzymała się wersji jednowyrazowej, druga – nie mniejsza – część preferowała dwuwyrazowe Mute Math. Sam zespół zdawał się wodzić obie grupy za nos, podając raz to jedną, raz drugą formę, ale ponieważ chwilowo nawet na jego oficjalnej stronie znaleźć można pierwszy wariant pisowni, to i my tak będziemy go nazywać. Nie mniej kłopotów sprawia także klasyfikacja tego, co ów zespół tworzy. Od czasu debiutu zatytułowanego „Mutemath” (jak się zapewne domyślacie, przez niektórych określanego jako „Mute Math”) wachlarz inspiracji mocno się poszerzył i nie obejmuje już tylko wykonawców zaszufladkowanych w gatunkach z przedrostkami prog i math. Na „Odd Soul” doszukać się można także wyraźnych odniesień do klasyki bluesa i grunge’u spod znaku Soundgarden, a nawet energetycznego synth-popu charakterystycznego dla takich wykonawców jak choćby New Order. Wszystko to jest ze sobą ładnie skomponowane i podane jako jednorodny materiał, w którym ciężko wyróżnić utwory wyraźnie wybijające się ponad (bardzo wysoki) poziom. Gdyby koniecznie doszukiwać się porównań z innymi artystami, to mimo wszystko trzeba by sięgnąć na półkę ze współczesnym prog-rockiem (Portugal. The Man, Polvo), jednak na wysokości trzeciej długogrającej płyty, Mutemath są już w pełni ukształtowaną grupą, mającą własne brzmienie, świadomą wypracowanej estetyki, umiejącą napisać złożone kompozycje i zrobić użytek ze swoich instrumentów. Dlatego „Odd Soul” wciąga od pierwszej i nie odpuszcza aż do ostatniej minuty. [emu]

Blood Pressure
Odd Soul


22. The Decemberists - The King Is Dead



Tak naprawdę liczą się: “Hetty Green / Queen of supply-side bonhomie bone-drab”, “And the Panamanian child / Stands at the dowager empress’ side” “All dolled up in gabardine/The lash-flashing Leda of pier nineteen”. Kompletnie nieistotne jest pierwsze miejsce w notowaniu Billboardu i wielomiesięczna okupacja przez „Down By The Water” i „This Is Why We Fight” uwaga, uwaga, listy przebojów programu trzeciego polskiego radia. Cóż za straszliwa wiadomość, płyta The Decemberists była nawet nieprofesjonalnie „recenzowana” w programie telewizji publicznej. Niewiele znaczy także to, że wreszcie świat przyjął dogmat o boskości Colina Meloy, zrobił to z przynajmniej ośmioletnim opóźnieniem. To, co naprawdę ma znaczenie, ukryte jest właśnie w takich lirykach jak te zacytowane na początku, w gitarach pobrzmiewających w „Rox In The Box”, w starym nurcie rzeki, organkach, odniesieniach do R.E.M i kolejnych opowieściach. „The King Is Dead” to czerpanie z tradycji, tym razem dla Colina rodzimej, tej sprzed kilku stuleci i tej nowszej. To świetny album i naprawdę nieważne, że wytwórnia Capitol umiała go sprzedać. Istotne, że: „On the road It’s well advised that you follow your own bag”. [witek]

This Is Why We Fight
Calamity Song


21. Son Lux – We Are Rising



"We Are Rising" to udane małżeństwo wpływów muzyki klasycznej z jazzowymi inspiracjami i elektronicznym sznytem, kreujące pełen napięcia, nieoczywisty świat fantazji i przedziwnych obrazów. Zaskakujące jest, jak wielu środków używa Ryan Lott na swoim albumie, by zbudować przed nami swoją wibrującą, kolorową wizję. Nie ma jednak mowy o przypadkowości – niczym doświadczony architekt tworzy z precyzją i album sprawia wrażenie przemyślanego. Najlepszą wizytówką całości jest "Rising", gdzie wokalnie udzielają się także DM Stith i Peter Silberman z The Antlers, a delikatne dźwięki przechodzą w walenie bębnów, po czym powracającą pod postacią wyśpiewywanego niczym mantra refrenu. Co ciekawe, "We Are Rising" to efekt wyzwania RMP Challenge. Zasady są proste: stwórz minimum 10 utworów lub 35 minut muzyki w ciągu najkrótszego miesiąca roku. Nie czekaj na natchnienie – podejmowanie działań samo stanie się inspiracją. Natkniesz się na pomysły, które w innym wypadku nie przyszłyby ci do głowy. Te rady w kontekście "We Are Rising" brzmią znamiennie. [stonysleep]

Rising
Claws

Trophy Wife

Trophy Wife dotychczas funkcjonowali w mojej świadomości jako obiecujący zespół z Oxfordu, jednak ich dotychczasowe single, jakkolwiek porządne, nie rozgrzewały mnie na tyle abym aktywnie oczekiwał ich kolejnych wydawnictw. W konsekwencji więcej uwagi poświęcałem innym początkującym ziomkom z ich miasta - Fixers i Chad Valley. Propozycja Trophy Wife była udana, wpisująca się gdzieś w nurt post-delphicowej, dystyngowanej taneczności. Z jednej strony nie można im było zarzucić bezceremonialnej próby podbicia chartsów, oba single (Microlyte - listopad 2010, Quiet Earth - luty 2011) cechowała krucha struktura melodyczna, subtelne aranżacje, jakże dalekie od populizmu Delphic. Z drugiej strony, nie było też ekscytacji.

czytaj więcej

Przewijamy do przodu. Zespół wraca po przerwie z EP-ką, w jakże odświeżonej konwencji. Pozostała inteligentność koncepcji, klarowność aranżacji, ale po raz pierwszy Trophy Wife angażują na poziomie emocjonalnym. "Bruxism EP" składa się z pięciu tracków, a każdy z nich wyprodukował kto inny. Na początek wyciekł opener - "Canopy Shade", produkowany przez legendę IDM lat 90 - Plaid, przesuwając środek ciężkości brzmienia Trophy Wife w kierunku Foals (w dalszym ciągu jednak utrzymując klimatyczny link z początkowymi singlami). W kategorii tegorocznego kombinującego popu z Wysp być może nawet i lepsze niż "Shuffle" Bombay Bicycle Club czy cokolwiek z płyty Dutch Uncles.

Po lewym sierpowym niewiele później przyszedł prawy prosty. "Wolf" kończy tegoroczne EP, będąc dla zespołu czymś zupełnie nowym i ekscytującym, a sam utwór produkował Yannis z Foals. Przez osobę producenta można wysnuć kilka wniosków - "Wolf" jest dla Trophy Wife tym samym, czym "Spanish Sahara" była dla Foals i nie zdziwiłbym się, gdyby NME umieściło ten singiel w ścisłej czołówce roku (przypomnijmy że "SS" było w 2010 na pierwszym u nich), a być może i zapowiedzią przyszłego kierunku macierzystej formacji producenta. "Wolf" można też rozpatrywać jako nawiązanie dialogu pomiędzy obecnym, a poprzednim pokoleniem muzyków sceny oxfodzkiej, a mówiąc konkretniej radioheadyzacją brzmienia Foals. Innymi słowy, Yannis meets Thom, a wózek z muzyką został pchnięty o kolejny centymetr.

W kontekście całego "Bruxism EP" "Wolf" pozostaje zupełnie innym stylistycznie kawałkiem od całej reszty (choć zespół przyznaje w wywiadach, że podoba im się nowy kierunek i być może trochę bardziej poeksploruje go na przyszłorocznym LP), ale cala reszta to numery w stylu "Canopy Shade", czyli kombinujący, melancholijny, taneczny pop. Zdecydowanie wolę ich od wspomnianego Delphic, bo TW nie podają tej stylistyki w sposób tak oczywisty, a melodie są bardziej subtelne. Moją uwagę przykuwa także utwór tytułowy - głównie za motyw przewodni, ku mojej uciesze bardzo widoczny, jak i "Sleepwalks" - niby niepozorny, ale ile się tutaj dzieje. [koala]

La Shark

Jednego czego nie można La Shark odmówić to wyrazistość. W dobie gdy coraz więcej startujących zespołów zdaje sobie sprawę że okołomuzyczna otoczka jest sprawnym narzędziem marketingowym, La Shark doprowadzają hipsterski eklektyzm do rejonów w których większość widzów wyrabia sobie jednoznacznie określoną opinię. Kontrowersyjne, głośne, na granicy dobrego smaku - witamy, jesteśmy La Shark. Z drugiej strony, multinarodowościowy skład zespołu (LS operują z Londynu, jednak w ich skład wchodzą Francuz, Egipcjanin i facet o nazwisku skandynawskim) wypada w tej stylistyce wyjątkowo naturalnie, i nawet jeśli NME ich nie kupi, to Vice na pewno.

czytaj więcej

Ale o muzyce, bo gdyby ta nie intrygowała równie co zdjęcia nie byłoby tematu. Bez wątpienia La Shark są zespołem zakorzenionym mentalnie w latach 80-tych, syntezatorach, blichtrze i taneczności. Ważną rolę wydają się pełnić funkujący bas, co pozwala myśleć że dobrze czuliby się na scenie u boku Twin Shadowa (jak dotąd koncertowali przed Maccabees i Mumford & Sons). Wokalista czasem śpiewa, czasem recytuje, jak Ian Brown jamujący z TV On The Radio. Pierwszy singiel wyszedł na początku roku i przypomniał mi pewien zespół sprzed dekady: Zoot Woman.

Mamy jednak końcówkę roku, a 28 listopada wyszło drugie oficjalne wydawnictwo, które dość mocno winduje moje przyszłoroczne oczekiwania. "Magazine Cover" kłania się nisko XTC circa 1979, wymykając się jednocześnie próbom szerszego szufladkowania - wartość dodana tej kapeli jest ogromna. Do tego teledysk - swoiste "Spinal Tap" modnego indie. Dodaję do listy i liczę że uda się im utrzymać element zaskoczenia. [koala]

Starfucker - Reptilians

Miły pan z wytwórni Polyvinyl przesłał mi płytkę, więc niejako z obowiązku wypada skrobnąć kilka słów o tych elektropopowcach z Portland. Nazwa zespołu jest w tym momencie właściwie mocno umowna gdyż na przestrzeni ostanich lat Joshua Hodges nazywał swoje projekty “od sasa do lasa”, poczynając od skromnego Pyramid, poprzez pojechane Pyramiddd, następnie Starfucker, a gdy brzydkie słowa mierziły zbyt wielu, zgodził się na pisane kapitalikami STRFKR. Ładnie.

czytaj więcej

Lidera projektu obok nazw nudziły również samotne pogrywanki z automatem perkusyjnym, więc sprawił sobie perkusistę z krwi i kości (Keil Corcoran), który uczłowieczył nieco te electro-noisowe zawijasy. Co więcej, za mikserem zasiadł sam Jacob Portrait znany ze współpracy z Dandysami. W efekcie hermetyczne kompozycje Hodgesa nabrały jeszcze bardziej narkotycznego klimatu, a takie “Death as a fetish” spokojnie mogło by rozpoczynać album z bananem na okładce. W ezoteryczny klimat wpisuje się również filozof Alan Watts, guru hippisów, który tu i ówdzie snuje opowieści o śmierci podobnie odużonym głosem jaki znamy z tych wszystkich filmów dokumentalnych o końcu świata, zagładzie oraz konieczności życia w zgodzie z przyrodą.

Podobno – akurat nie widziałem – na scenie przebierają się za kobiety. Właściwie jestem w stanie tej pogłosce zaufać, choć i bez tej informacji wrażenie odjazdu tych kolesi pozostaje niezachwiane. Ale już dość o didaskaliach. Muzyka sama w sobie jest taka jak ma być, czyli jest i Passion Pit, i Of Montreal, i zapomniany Pinback. Są gitarowe wycieczki w stronę Becka, Strokes czy nawet My Bloody Valentine. Clue sprawy stanowią jednak wtręty elektroniczne “od Pet Shop Boys” do wczesnego MGMT.

Stawiam prezent z Polyvinyla na półeczce i cieszę się, że obok suchszych od trawy w sierpniu indie-folkowych efemeryd, wydają tam również koleżków nieco innego sortu.

Setting The Woods On Fire, Keira Is You - koncerty

21 listopada rusza wspólna trasa koncertowa zespołów Setting The Woods On Fire i Keira Is You.

czytaj więcej

Pierwszej grupy czytelnikom FURS FM przedstawiać właściwie nie trzeba. Warszawscy post-hardcore’owcy zaszczycili nas w tym roku fenomenalną EP’ką „Ruins”, na której znalazły się cztery miażdżące kawałki z singlowym „December Decay” na czele. Kapela ma również na koncie świetnie przyjęty (nie tylko w Polsce) długogrający album „Setting The Woods On Fire” wydany dla hiszpańskiego labelu Promise! Promise!, wyprodukowany przez członka The Appleseed Cast. Cytując fragment wiosennej recenzji:

„Setting The Woods On Fire na „Ruins” jawią się spadkobiercami najzacniejszych amerykańskich zespołów spod znaku grania brutalnego i uczuciowego jednocześnie. Miażdżące gitary, wrzaskliwe wokale oraz subtelne introspektywne melodie torują drogę muzyce jaka już dawno powinna zaistnieć w kraju nad Wisłą.”

Emocjonalne zacięcie, niesamowita energia, gitarowy konkret i melodyjna subtelność – jest tu właściwie wszystko czego świadomy słuchacz powinien dziś oczekiwać względem udanego koncertu rockowego zespołu. Szczerze radzimy nie przegapić!



https://www.facebook.com/settingthewoodsonfire


Keira Is You z kolei to może nazwa odrobinę mniej znana, ale naturalnie niemniej warta uwagi. Śląska grupa ma już na koncie serie licznych koncertów w Europie. Podobnie jak chłopaki z STWOF swoją EP’kę "One of those things that you do once in alifetime and hopefully learn a lesson from" nagrali za granicą(Szwecja) pod okiem jednego z muzyków Cult Of Luna. Ich styl oscyluje wokół post-rockowo nowo-falowych melodii, nie brak u nich emocji i kontrastów. Porównania do The Cure, Placebo czy wspomnianych wcześniej Appleseed Cast bez wątpienia wzbudzają ciekawość i chęć sprawdzenia jak brzmi to w praktyce. Intrygująco będzie przekonać się o tym choćby podczas jednego z występów w którymś z polskich miast.



http://www.facebook.com/keiraisyou


ROZPISKA:

21.11 Kraków, Piękny Pies
22.11 Katowice, Kultowa
23.11 Wrocław, Firlej
24.11 Poznań, Cafe Mięsna
25.11 Tczew, Tromba
26.11 Gdynia, Desdemona
27.11 Warszawa, Sen Pszczoły

wejście: 10-15 zł

Z radością patronujemy wydarzeniu i widzimy się gdzieś pod sceną!

Front Row Heroes - nadchodzące koncerty

Po wakacyjnej przerwie rusza nowy sezon koncertowy. Najbliższy miesiąc zapowiada się bardzo interesująco, między innymi za sprawą działalności naszych przyjaciół w Front Row Heroes.

czytaj więcej

W połowie września na dwa koncerty do Polski przyjedzie Jason Webley. Jest to amerykański akordeonista i piosenkarz, autor jedynego w swoim rodzaju repertuaru, w którym znaleźć można akcenty folkowe, punkową zadziorność i cygańską niezależność. Webley pisze utwory piękne i ponadczasowe, jak Leonard Cohen i tak samo po pijacku zwariowane, jak Tom Waits. Jest organizatorem corocznej trasy pod nazwą „Monsters of Accordion”, w czasie której dzielił scenę między innymi z The Avett Brothers, Devotchka czy Reginą Spektor. Znany jest również ze swojej wielkiej przyjaźni z Amandą Palmer (połową duetu The Dresden Dolls), z którą współtworzy projekt Evelyn Evelyn. Na czas swoich polskich koncertów Jason Webley zaprosił do współpracy Gabę Kulkę, doskonale znaną polskiej publiczności. Te występy zapowiadają się naprawdę interesująco.



Jeśli ktoś stara się Wam dowieść, że punkowy etos już nie istnieje, pokażcie mu Screaming Females. To wyjątkowy zespół, który właśnie zdobywa świat. Zaczynali w piwnicach Nowego Brunszwiku w stanie New Jersey. Wraz z innymi zaprzyjaźnionymi, lokalnymi zespołami, pomogli temu miastu złapać nowy, muzyczny oddech. Wierni etyce DIY (Do It Yourself), własnym sumptem wydali dwa pierwsze albumy. Przez cztery kolejne lata zagrali łącznie ponad 300 koncertów, z których większość zorganizowali sami, często w dziwnych, nietypowych miejscach. W Polsce nie zagrają w aż tak nietypowych miejscach, ale tym bardziej wydaje się, że ich występy mogą być znakomitą okazją do dobrej zabawy!



Last but not least – na początku października po raz kolejny nasz kraj odwiedzi grupa Handsome Furs! Czytelnikom Furs nie trzeba ich dodatkowo przedstawiać. Byli wielokrotnie przez nas polecani a ich single świetnie radziły sobie na liście Furs Top20. Nie jest to zresztą pierwsza wizyta Kanadyjczyków Polsce. Tym razem będą nas raczyć głównie piosenkami z nowej płyty „Sound Kapital”, wydanej 28 czerwca przez Sub Pop. Instrumenty ograniczyli do keyboardów i automatu perkusyjnego, a aktualnie główną inspiracją jest - a jakże by inaczej - elektroniczna muzyka powstająca w latach 80'tych po naszej stronie żelaznej kurtyny.



Wszystkie koncerty organizowane są przez niezawodnych ludzi z Front Row Heroes, którym składamy niniejszym serdeczne podziękowania! I oczywiście zapraszamy razem z nimi do udziału w tych wydarzeniach.

Koncerty Jasona Webleya i Gaby Kulki:
15 wrzesień @ Piękny Pies, Kraków, 20:00.
17 wrzesień @ Cafe Kulturalna, Warszawa, 22:00.

Koncerty Screaming Females:
20 wrzesień @ Cafe Kulturalna, Warszawa, 22:00.
21 wrzesień @ Piękny Pies, Kraków, 20:00, support: Translola.

Koncerty Handsome Furs:
2 październik @ Piękny Pies, Kraków, 20:00.
4 październik @ Jazzga, Łódź, 20:00 (w ramach ŻAKFEST 2011).
5 październik @ Cafe Kulturalna, Warszawa, 22:00.

Let's Wrestle, Shacklewell Arms, Londyn, 20 lipca 2011

Gdyby nie kilka zbiegów okoliczności, nigdy nie dotarłbym na ten koncert i tym samym moje życie dziś wyglądałoby zupełnie inaczej. Albo dokładnie tak samo. Ciężko powiedzieć, bo sam koncert nie wywarł na mnie większego wpływu. Poza tym, że skłonił mnie do kilku refleksji, o których poniżej. Ale po kolei.

czytaj więcej

Tego lata w Londynie zatrzymaliśmy się u znajomych, gdzieś w drugiej strefie, kilka kilometrów od White Hart Lane w dzielnicy Tottenham. Planując zawczasu tę podróż sprawdziłem, czy przypadkiem w muzycznej stolicy Europy nie odbywają się w tym czasie jakieś interesujące koncerty. Mieli grać Violens, na których nieźle zdążyłem się napalić, ale tydzień przed wylotem występ odwołali, więc z tych rzeczy, które ewentualnie miałbym ochotę zobaczyć pozostali Let’s Wrestle w zapomnianym przez wszystkich pubie Shacklewell Arms. Nie byłem do końca przekonany, czy będzie mi się chciało błądzić po Londynie w poszukiwaniu tego klubu dla zespoliku, o którym za trzy lata nikt nie będzie pamiętał. Na szczęście zmobilizowałem się na tyle, żeby na miejscu sprawdzić gdzie się ów lokal znajduje, bowiem okazało się, że dosłownie kilkaset metrów od naszego miejsca zamieszkania. W dodatku wejście na imprezę było bezpłatne. Wobec tak oczywistych znaków, nie pozostało mi nic innego, jak tylko udać się na koncert, co też uczyniłem.

Wspaniałym zwieńczeniem tej opowieści byłaby teraz relacja z epokowego występu tej mało znanej kapeli, opisu nieziemskich przeżyć jakich doświadczyłem i w jaki sposób zmieniły one moje późniejsze życie, a co najmniej postrzeganie muzyki. Szkopuł w tym, że Let’s Wrestle zagrali po prostu bardzo zwyczajny koncert, jakich poza sezonem ogórkowym w Londynie są pewnie setki każdego tygodnia. Wyszli na scenę przy gromkich brawach od kilkudziesięciu widzów stłoczonych na małej powierzchni, z których zapewne połowa znała zespół osobiście. Muzycy nie wyróżniali się zresztą niczym spośród tego tłumu (później zdałem sobie sprawę, że jeszcze przed występem siedzieliśmy i raczyliśmy się lokalnym bitterem przy stole obok nich, nie wiedząc nawet kim są). Wokalista nie tylko nie wyglądał jak gwiazda rocka, ale wręcz sprawiał wrażenie człowieka, który wolne chwile spędza wyłącznie przed telewizorem lub komputerem. Ale na scenie dawał czadu – piosenki zagrane były zdecydowanie ostrzej i bardziej agresywnie niż na płytach. Nawet takie lo-fi’owe przyśpiewki jak „I’m So Lazy” brzmiały jak rockowe hymny. Z małym wyjątkiem – fałszowanie Gonzaleza drażniło uczy jeszcze bardziej niż w wersjach studyjnych. Cały set trwał około godziny, podczas której Let’s Wrestle zagrali sporo materiału z nowego albumu, ale także kilka starszych piosenek, w tym klasyczne „We Are The Men You’ll Grow To Love Soon”. Zabrakło mi tylko „Let’s Wrestle” i „I Won’t Lie To You”. Na koniec kilka klasycznych zagrywek, czyli skok z mikrofonem w tłum i rzucenie gitarą o podłogę Oczywiście przez cały wieczór dla fanów dostępne były różne gadżety zespołu, w tym świeżutka, dopiero wydana na winylu nowa płyta zatytułowana „Nursing Home”. Odpuściłem sobie.

Jeżeli dla kogoś Let’s Wrestle wydaje się skrajnie obskurnym zespołem, to powinien wiedzieć, że byli oni gwiazdą wieczoru, na którym wystąpiły jeszcze dwie inne kapele, których nazw już nawet ja nie pamiętam. Po co w takim razie w ogóle zadawać sobie trud pisania o tym wydarzeniu? Otóż uświadomiło mi ono, jak daleko nam jeszcze pod względem rozwoju niezależnego rynku muzycznego do Wielkiej Brytanii. Brakuje wydarzeń takich jak to w Londynie – koncertów jakichś debiutujących lub mało znanych kapel. Brakuje miejsc, w których takie grupy mogłyby zdobywać pierwsze sceniczne szlify. Dopóki ta sytuacja się nie zmieni, ciężko oczekiwać że na rodzimej scenie pojawi się gwiazda pokroju Arctic Monkeys (cokolwiek byście o tym zespole nie sądzili, zresztą wstawcie sobie tutaj dowolną nazwę, jeżeli lepiej zadziała wam to na wyobraźnię). Dopóki regularnie nie będzie występować sto kiepskich zespołów, ciężko oczekiwać że w tej artystycznej próżni pojawi się kilka naprawdę interesujących. Każdy taki przypadek będzie należało traktować jako wyjątek potwierdzający regułę.

Dour Festival 2011 - relacja (dzień 4)

Ostatni dzień belgijskiego święta był deszczowy w ten sam sposób jak dni poprzednie, ale ta drobniutka mżawka kompletnie nie przeszkodziła nam w doskonałej zabawie na koncertach Metronomy, CocoRosie czy - oł yeah - Junior Boys. Co prawda zmęczenie dawało o sobie znać, ale przecież można nawet matematycznie dowieść, że lepiej zebrać siły na jeszcze jeden dzień szaleństwa, niż odpuścić i przegrać życie, i to z kretesem.

czytaj więcej

DZIEŃ CZWARTY - NIEDZIELA


© Simon Souris www.simonsouris.com

Airship
ClubCircuit Marquee
15:40
Zespoły dzielimy na takie, które śpiewają od serca, oraz takie którym wydaje się że od pierwszej stworzonej nuty są najlepsi na świecie. Airship wybitnie należą do tej drugiej grupy. Przeładowane patosem, ścianami dźwięku oraz szumem przeciętne kompozycje w stylu późnego Muse łamanego na późny Snow Patrol skrywają niestety niewiele więcej niż bezpłciową pustkę. Daleko do talentu i charyzmy Matta Bellamiego czy Gary'ego Lightbody'ego. Utarło się ostatnio, że szczególnie najmłodszy sort Anglików dużą wagę przykłada do scenicznego anturażu, do fryzur, do ubiorów – w przypadku Airship to się bardzo potwierdziło. Łączności z publicznością, przemoczoną, zmęczoną kilkudniowymi zmaganiami z aurą, w tym obszarze być nie mogło. Nawet profesjonalne acz kiczowate logo zespołu w kształcie trójkąta mnie irytowało, gdyż mam wrażenie że nie tędy droga. Treść naprzód.[held]



© Simon Souris www.simonsouris.com

The Bewitched Hands
ClubCircuit Marque
17:10

W odróżnieniu od swoich poprzedników na scenie ClubCircuit kolesie (i panna) z grupy The Bewitched Hands wyglądają kropka w kropkę jak klienci, których codziennie możesz spotkać w osiedlowym warzywniaku. Żeby nie było tak całkiem pospolicie warto przytoczyć ciekawostkę, że pełna nazwa zespołu jeszcze do niedawna brzmiała ThE bEwItChEd HaNdS oN tHe ToP oF oUr HeAdS (pisownia oryginalna!), nie podejmę się jej wytłumaczenia. Co do samego koncertu to właściwie przy odrobinie dobrej woli można uznać, że był to dobry występ. Łysy jak kolano wokalista o barwie głosu zbliżonej do VanWyngardena z MGMT, tyle że bez tej niepokojącej mgły, zachęcał wszystkich do zabawy, lecz nie dorzucił skrzynki bourbona, więc z rześkich nawoływań zostały tylko i wyłącznie tradycyjnie nici. Oczywiście ja, jako nieliczny znawca debiutanckiego krążka, i bez procentów bawiłem się setnie.[held]



© Maciej Skowyra

Metronomy
ClubCircuit Marque
19:00

Mam setlistę, więc relacja będzie bardzo kompetentna! Metronomy, zapewne podbudowani nominacją do nagród, którym patronuje Freddie Mercury (żart 2.8), przystąpili do rozpalania ulubionego namiotu bez zbędnych ceregieli. „We Broke Free”, które właściwe rozpoczyna słynne „The English Riviera”, utrzymane jest w niespiesznym tempie, ale każda nuta w tym utworze zabrzmiała niemal tak czysto jak dzwon Zygmunta podczas dowolnie wybranej elekcji. Potem – niespodzianka – utwór kończący wspomniany album, podczas którego z jednej strony zespół zastanawiał się, czy już nadeszła pora na załączenie tych białych lampek na piersiach, czy też poczekać jeszcze na wielce oczekiwane hiciory. Poczekali. Dalej już poszło z górki: instrumentalne „On The Motorway” wyczyściło pole przed słynnym „Holiday” a potem, i wtedy, nagle, niespodziewanie. Dobra starczy tej wyliczanki, bo i tak wiadomo, że było „Tha Bay”, „The Look”, „She Wants”, „Corine” i co tam jeszcze sobie dusza zamarzy. Lampeczki zapalili, basik pomykał czyściutko, panna na perce wybijała bezbłędnie, a frontmani dyrygowali falującym tłumem według uznania. Metronomy to popowi potentaci, dostaną te Mercury Music Prize bez dwóch zdań.[held]



© Maciej Skowyra

CocoRosie
La Petite Maison dans la Prairie
21:35

Panny Cassidy spóźniły się jakieś 20 minut, co mogło oznaczać, że są w paskudnym humorze i koncert będzie wyjątkowo kiepski. Mogło, ale nie musiało. Wystarczyło parę minut, aby stwierdzić, że Bianca i Sierra są w wyjątkowo dobrej formie. Ubrane w peleryny a la Ku KLux Klan dały wyjątkowo mroczny i psychodeliczny performance. Na scenie towarzyszyła im niezmiernie uatelntowana beatboxerka i chłopak grający na fortepianie - aż trudno uwierzyć, że koncert na 3 głosy i 1 instrument zabrzmiał tak bogato i niejednoznacznie. Zachwyconej publicznosci udało się nawet uprosić zespół o bis. Coś mi mówi, że niedługa czeka nas druga fala hype'u na ekstrawaganckie siostrzyczki.[Moni]

Hercules and Love Affair
La Petite Maison dans la Prairie
23:45

Gdy wszyscy zachwycali się pierwszym krążkiem zespołu - ja pozostawałam niewzruszona. Gdy z kolei wszyscy wydają się rozczarowani jego następcą "Blue Songs", dla mnie to jedna z płyt 2011 roku. Równie podzielone opinie można było usłyszeć na temat występów live Herkulesa. Ja będę konsekwentna - dobry album, to i koncert dobry. Z pozoru nic szczególnego - dwa laptopy, troje wokalistów (albo trzy wokalistki? tu mam pewne wątpliwości), ale taki zestaw wystarczył do rozkręcenia jednej z lepszych imprez festiwalu. A pomyśleć, że mało brakowało, żeby mnie to ominęło! Najważniejsze, że Hercules and Love Affair udowodnili, że świetnie sobie radzą nawet bez Antony'ego Hegarty'ego na featuringu. Niech żyje disco![Moni]

Bomba Estereo
Dance Hall
01:00

Ten zespół istnieje od 10 lat i ma prawie 130 tys. fanów na Facebooku. W Polsce praktycznie nieznani, w rodzimej Kolumbii Bomba Estereo mają status kultowych. Ich egzotyczne melodie połączone z rapem bezproblemowo rozbujały cały namiot Dance Hall. Przez pierwsze kilka kawałków z zaciekawieniem obserwowaliśmy zmagania perkusisty ze źle nagłośnionymi bębnami. Jak na profesjonalistę przystało - przez cały czas zachował dobra minę do złej gry, ani na chwilę nie przestając grać. To jemu należy się tytuł bohatera wieczoru! Na koniec koncertu dostaliśmy to, na co czekaliśmy, czyli utwór równie gorący jak tytuł, który nosi - "Fuego". Powszechnie wiadomo, że dwa główne towary eksportowe Kolumbii to kawa i kokaina. Trzecim powinna być Bomba Estereo![Moni]

Junior Boys
La Petite Maison dans la Prairie
01:15

Ostatni akord belgijskiego festiwalu należał do posiadających, w niektórych kręgach, status kultowych Junior Boys. Miałem zaszczyt ich obejrzeć po raz pierwszy, toteż moja nadmiernie wybujała fantazja podsuwała obrazy koncertu spełnionego w każdym detalu. Odkładając na bok pewne niedokładności – koncert trwał tylko 37 min i nie zagrali "ep" – chce powiedzieć, że niezłomne i powszechne przekonanie o wielkości tego duetu nie jest bezeceństwem. Innymi słowy, to co zagrali to dobrze zagrali, może kolega Skowyra się więcej wypowie, bo stał w pierwszym rzędzie. Żałuję tylko, że wspólnie z polskimi fantykami nie wyciągnąłem Greenspana i Didemusa na uszy zza kulis, gdyż pora była późna i z tego co pamiętam nikt już w domku na prerii miał nie występować. No nic, tak sobie mogę teraz gdybać i fanfaronować – wówczas byłem zasmucony i jakby bardzo zdziwiony, że szczęście trwało tak krótko. Cenne doświadczenie, tym niemniej mogłem się zdecydować na ten poryw szlachetnej rozpaczy. A tak - festiwal się skończył. Uffffff.[held]

-------
ZAKOŃCZENIE

Zwijanie namiotu w deszczu, zimna woda pod prysznicem, błoto po kostki w trakcie marszu do festiwalowego busika, kilkugodzinne koczowanie na lotnisku. Dour 2011 oficjalnie przeszedł do historii. Jednak nic nie było w stanie popsuć naszych humorów po czterech dniach pierwszorzędnej zabawy. Osiem scen codziennie, przez 14 godzin zapełnionych rozbawionym tłumem, który na równi stawia poznawanie nowych zespołów z uniesieniami podczas występów headlinerów i czasem przeznaczonym na czystą rozrywkę, strefa gastronomiczna dla najwybredniejszych smakoszy, całkiem znośny belgijski browar Jupiler, pozakoncertowe animacje na największym polu namiotowym świata, wycieczki do Lidla w porze śniadaniowej – będziemy tęsknić! Dour to festiwal kompletny, doskonale zorganizowany, na którym bez przeszkód bawi się 140 tysięcy osób. Wydarzenie z eklektycznym line up’em, który zaspokoi każde gusta i gwiazdami, dla których warto przemierzyć pół Europy. Piękny czas. Widzimy się za rok![stonysleep]

© Simon Grossi - www.simongrossi.com

Dour Festival 2011 - relacja (dzień 3)

Pisałem w zeszłym roku z przekąsem, że Dour po francusku oznacza ponury, smutny i deszczowy. Wówczas mogliśmy się z tego wyłącznie swobodnie chichrać. Tym razem nikomu nie było do śmiechu, gdyż pogoda krótko mówiąc się nie spisała. Najdobitniej przekonał się o tym Brett Anderson, którego koszula w połowie pierwszego kawałka wyglądała jak świeżo uprana, acz niewywirowana, górna część garderoby. Szczegóły poniżej w relacji z epickiego gigu Suede.

czytaj więcej

DZIEŃ TRZECI - SOBOTA


© lisemai

Cloud Control
La Petite Maison dans la Prairie
15:00

Jeżeli ktoś szukałby egzemplifikacji stwierdzenia: „dygotać z niecierpliwości” to wystarczyłoby mi cyknąć serię fotek przed gigaskiem Cloud Control. Jako znany entuzjasta brzmień z antypodów omiatałem zebraną w domku na prerii czeredę zastanawiając się z dobitną wyższością kto z tych, przyznać należy że niewielu, nieszczęśników miał przyjemność wysłuchiwania nagrań Cloud Control wcześniej. Z twarzy wyczytałem, że grono wybrańców było jak najbardziej nieliczne. Od pierwszych taktów materiał z debiutanckiego „Bliss Release” zagrzmiał donośnie. Nie chcę narażać swojej wątpliwej, aczkolwiek jakoś tam ugruntowanej reputacji, ale stanowczo stwierdzam, że nawet ci początkowo nieprzekonani z biegiem chwil usposabiali się przychylnie do talentu tej nieprzeciętnej formacji. Być może naiwnie sądzę, że nastrój kolorowego szczęścia i radości bezpośrednio związany był z muzyką – być może prawda jest zupełnie inna i rozruch publiki został zainicjowany przez baloniki, które w liczbie bodajże czterech, zmuszały do aktywności nawet największych mruków. Prawda jest zapewne względna, ale na potrzeby tej relacji przyjmuję, że Cloud Control po prostu po-za-mia-ta-li. [held]



© Simon Souris www.simonsouris.com

The Amplifetes
ClubCircuit Marquee
15:45

Amplifetes byli jednym z pierwszych ogłoszonych wykonawców, miało to miejsce gdzieś przy końcu zimy. Wówczas wydawało się, że ta nader zabawna kombinacja ciepłych elektronicznych dźwięków z więcej niż dziwnym scenicznym wizerunkiem będzie co najwyżej ciekawostką. Tymczasem gig The Amplifetes przerodził się w całkiem udany namiotowy występ, podczas którego zimni Szwedzi szybko rozgrzali przemoczonych Belgów swoimi szybko wpadającymi w ucho melodiami. Zachowując obojętną rzeczowość należy oczywiście zaznaczyć, że nieśmiałe tutejsze podrygi mają się nijak do szaleństwa obserwowanego podczas koncertu Klaxons poprzedniego dnia. No ale i klasa nie ta. Podsumowując: nawet brodacze czasami grają i śpiewają elektronikę. [held]



© stonysleep

Yussuf Jerusalem
La Petite Maison dans la Prairie
16:30

Tylko raz w trakcie całego festiwalu wyciągnęłam stopery z kieszeni. Moje wrażliwe uszy, przyzwyczajone do dźwięków harfy i liry korbowej, zaczęły błagać o litość w trakcie występu Yussuf Jerusalem. Trzech chłopaków z Francji przez 45 min swojego występu nie zagrali dwóch podobnych do siebie piosenek, ocierając się a to o black metal (dziękuję redaktorowi Kropińskiemu z Sunday At Devil Dirt za ciekawy wykład, który miał mnie nauczyć rozróżniania stoner metalu od grindcore czy drone), a to o psychodelię, a to o folk (!), a to o garażowy rock. Bardzo to wszystko było ciekawe, muszę przyznać, chociaż kompletnie nie trafiało w moje muzyczne gusta. Jednak wysłuchałam do końca, trochę się poruszałam i ostatecznie wystawiam ocenę 6/10. Jeśli ci sympatyczni, acz nieśmiali chłopcy potwierdzą swoje deklaracje z backstage’u i będziemy ich mieli przyjemność zobaczyć ich na naszym podwórku, to zapraszam i gwarantuję dobrą, acz głośną zabawę. [stonysleep]



© Simon Souris www.simonsouris.com

Architecture In Helsinki
ClubCircuit Marquee
17:30

Sobota była takim malutkm dniem australijskim w przychylnej wszystkim kulturom Walonii. Gdybyśmy ten dualizm zespołowy w postaci Cloud Control / Architecture In Helsinki porównali do australijskiego godła, to strzelałbym że starsi koledzy, jako że bardziej taneczni, byliby kangurami, a niewinni i zakłopotani własnym talentem debiutanci z CC mogliby odgrywać rolę strusia emu. Jakkolwiek kangur Cameron Bird zdaje się skakać najwyżej, to jednak kangurzyca mama Kellie Sutherland trzyma pieczę nad całością, groźnie spoglądając zza swoich stylowych pingli. Koniec wygłupów. Jako, że w każdej relacji z festiwali na FURS musi się pojawić słynna uniwersalna reguła koncertowa (SURK), to tym razem honory te pomogą nam pełnić nasze kangurki. No więc lecimy: Architecture In Helsinki zagrali kilka utworów z ostatniej płyty, kilka utworów ze starszych płyt oraz cover, tym razem rozpoznawalny, nieśmiertelny i lubiany przez wszystkich “I've Been Thinking About You” zespołu Londonbeat. Szaleństwo. [held]



© stonysleep

Fool’s Gold
La Petite Maison dans la Prairie
18:30

Jeszcze w Polsce przeczucie mówiło nam, że będzie dobrze. I faktycznie było. Za namiotem ulewa i, delikatnie mówiąc, orzeźwiająca aura, w namiocie gorąca atmosfera i tańce. Fool's Gold pochodzą z Los Angeles, jednak muzycznie bliżej im do afrkańskich tropików, zaś wokalista wyśpiewuje teksty po hebrajsku. Całość w połączeniu z wieloosobowym składem (jest i saksofon, jest i pan od przeszkadzajek) daje energetyczną bombę. Podsumowując Dour już po powrocie, okrzyknęliśmy „Surprise Hotel” piosenką festiwalu. Histeryczna reakcja na pierwsze dźwięki i to co się działo chwilę później (łącznie z kilkuminutowym epilogiem) wyrzuciło w kosmos cały namiot i tchnęło życie w nas wszystkich zmęczonych deszczem i szarą pogodą. Po koncercie gitarzysta Lewis Pesacov zszedł ze sceny przybić piąteczkę części naszej ekipy, a zapytany o możliwość otrzymania setlisty odpowiedział, że grają koncerty z pamięci. Był też czas na pamiątkową fotkę, ale w przypływie emocji, została niechcący usunięta, co rozpamiętywane było przez kilka kolejnych godzin. Zachwycone i zakochane fanki wyciągnęły od zespołu także deklarację przyjazdu do Polski w niedalekiej przyszłości. Nawet jeśli to mało prawdopodobne, to lepiej wstaje się codziennie rano i żyje ze świadomością, że może, kiedyś, jeszcze raz… Najlepszą relacją całego gigu będzie zresztą filmik, którego próba nakręcenia zakończyła się TAK. [stonysleep] [pysio]



© pysio

Suede
The Last Arena
22:30

Możliwość zobaczenia Pulp i Suede dzień po dniu jest jak pozwolenie sobie na pączka po roku diety, jak pierwszy wolny dzień po sesji z 12 egzaminami, jak urlop po roku ciągłego użerania się z robotą, jak dorwanie się do Internetu po 2 tygodniach na Mazurach, jak ciepły prysznic po 4 dniach na Dour. Radość radość radość. To też nie lada gratka i przyśpieszone bicie serca dla wszystkich dzieciaków, które w latach ’90 przeżywały swoje największe i najmocniejsze fascynacje muzyczne obrywając od swoich mam, że obklejają wycinkami z gazet świeżo pomalowane ściany w swoich pokojach. Po emocjach na Pulp, przyszedł czas na Suede: motylki w żołądkach, rozhisteryzowane pośpieszanie „chodźcie już, chodźcie” i znowu ta dziwna świadomość, że to już za kilka chwil. Nawet deszcz zalewający oczy i próbujący wedrzeć się pod obciachowe, foliowe pelerynki nie popsuł radości oczekiwania na Bretta w pierwszym rzędzie. Dłonie dramatycznie zaciśnięte na barierkach, bo to już za sekundę… I nagle okazało się, że nie potrzebne są balony, wizualizacje, neony i gadżety, zbędne jest konfetti – wystarczy, że Suede wejdą na scenę i mamy koncert życia. Idealne zgranie zespołu z biegającym po scenie i prowokującym publiczność do śpiewania Brettem Andersonem, połączenie emocji z perfekcyjną setlistą (She/ Trash/ Filmstar/ Animal Nitrate/ By The Sea/ We Are The Pigs/ To The Birds/ Can't Get Enough/ The Drowners/ Saturday Night/ Killing Of A Flashboy/ So Young/ Metal Mickey/ Beautiful Ones). Wszystko zagrane z takim pazurem i agresją, jakby chcieli koniecznie udowodnić, że nadal na wiele ich stać. Nie było miejsca na nostalgię i tanie rozrzewnienie, żadnego słodkiego pierdzenia w stronę publiczności, był rock’n’rollowy rozpierdol, dzikie tańce Bretta na scenie i nasze pod nią, zdarte gardła i nieskrępowana niczym zabawa. I to uczucie, że jesteśmy tylko my, wy i nikogo więcej. Właściwie festiwal mógłby się skończyć w tym momencie i zupełnie nie byłoby mi żal. 10/10. [stonysleep]



© gertrudramones

Erol Alkan
ClubCircuit Marquee
00:15

Chciałoby się napisać poniższe: wałęsając się bez celu po festiwalowym terenie trafiłem mimochodem na set legendy remiksingu, który okazał się być najlepszą pomyłką w moim życiu. Niestety życie to nie bajka, a miejsce w zapchanym niczym autobusy linii 171 w okolicach Bankowego zająłem odpowiednio wcześniej, jak najzupełniej szczerze i świadomie wierząc, że będę obcował z wydarzeniem wyjątkowym. I tak było w istocie: Erol wyjątkowo nie nadaje się na didżeja. Zbyt szybko zmienia klimat, gra mało tanecznie, zbyt wymagająco, choć bezspornie przyznaje, że jak najbardziej ambitnie. Traf zrządził, że z całego setu zapamiętałem dwie obiektywnie mało istotne kwestie: jedną jest wsamplowanie odkurzonego evergreena pt. „House Of Jealous Lovers” gdzieś pod koniec, a drugą pogawędka na przyjacielskiej stopie z dwójką odurzonych Belgów, którzy jak mantrę powtarzali, że znają Polaków i że Polacy są najlepszymi pracownikami (sic!). Przy okazji napomknęli, że Erol Erolem, ale prawdziwe cuda to będą się dziać za chwilę na Aeroplane. Przynajmniej w tej materii się nie pomylili. [held]

Aeroplane
Dance Hall
01:30

Przepowiednia wspomnianej dwójki – jak to się pięknie mówi – znalazła oparcie w faktach. Kolo ukrywający się pod ksywką Aeroplane zaserwował w podtopionym namiocie Dance Hall po prostu vixę wieczoru stojącą w opozycji do wyczynów Erola. Tam ambitnie, tu populistycznie. Tam w tempie dwóch rytmów na minutę, tu w jednym rytmie przez dziesięć minut. Tam nieznane perełki, tu Abba, Daft Punk i Human League. Ludzie bawili się wybornie, w powietrzu obok towarzyszącego wszystkim stale zapachu dobrze zasuszonych konopi latały postrzępione parasole, a co bardziej krzepcy przedstawiciele fanowskiej braci wybijali jednostajne rytmy na pięknie, choć męcząco, rezonujących elementach metalowych konstrukcji. Jeden powie, że Aeroplane przyleciał na Dour z błahą rozrywką i będzie miał poniekąd rację. Cała reszta, jeśli okaże mi szlachetną ufność, uzna że bezcelowa wędrówka może się czasami zakończyć zahaczeniem o gig życia. Co więcej, zasięgnąwszy uprzednio informacji od uroczej Belgijki o potencjalnej miazdze na Cut Chemist, zdecydowany byłem tam dotrzeć, ale euforia towarzysząca Aeroplane nie pozwoliła mi zmienić miejsca doznań. [held]