FURS music zine

Podsumowanie 2011 - albumy (10-1)

2012-01-11T10:00:00.000+01:00

10. ANR - Stay Kids

Najłatwiej określić ich następcami MGMT. Raz, że duet - choć kosmopolityczny Nowy Jork ustępuje miejsca słonecznemu Miami. Dwa, że lata formowania kapela ma już wyraźnie za sobą, a ich tegoroczny breakthrough album "Stay Kids" jest głosem bandu, który wie czego chce. Trzy, że oba zespoły to doskonałe blendy szlachetnych inspiracji: David Bowie, Flaming Lips, Prince – wszystko tutaj jest, i to na wysokim poziomie. Kolejne odsłuchowe crashtesty nie dowodzą jakościowych ubytków w albumowej treści, a kompleksowe studyjne aranżacje łaskoczą aż miło. To płyta czasu teraźniejszego, polemizująca z dokonaniami popularnych rówieśników, nie polaroidowa wspominka z przeszłości. Otwierający utwór tytułowy, po wydłużonym rozbiegu, eksploduje galopadą kolorów, niczym tajemnicza sylwetka na okładce, tudzież pamiętny opener „Merriweather Post Pavillion”. Oparty na zamaszystej linii basowej „My Father Worked With Planes” ucieszy miłośników ejtisowej funkowości ubiegłorocznego Twin Shadowa, a konkretnie wyluzowany „It’s Around You” zadowoli wszystkich tych, którzy uwielbiają wskakiwać do basenu przy dźwiękach TV On The Radio. Kto wie, może tak brzmiałaby właśnie druga płyta Yesayeara, gdyby ten nie postanowił po wydaniu „All Hour Cymbals” przejść od razu do trzeciego albumu. Może tak brzmiałoby drugie wydawnictwo MGMT, gdyby ci po debiucie nie pominęli kolejnych dwóch. I choć koń na okładce nie wygalopował żadnego z końcoworocznych rankingów, w tym wypadku nie liczy się wynik na mecie, a duch artystycznego współzawodnictwa. [koala]

It's Around You
Endless Field Of Mercury

9. Wye Oak - Civilian

Wye Oak brzmi jak przyjemne zaklęcie, które najlepiej oswajać wieczorem. Raz wypuszczone odbija się od ścian całą gamą melodii, gitar i dream-popową aurą. "Civilian" to dla mnie pewnego rodzaju ucieczka do świata bardziej nierealnego, trochę upiększonego. Ponoć istnieje wyspiarski lud, który chowając swoich najbliższych, porzuca ich na tafli bezkresnego morza. Ci znikając powolnie w głębinach, spotykają tam swojego przewodnika – mitycznego wieloryba, który ściągając ich w ponure przestworza oceanu, doprowadza do drobnej dziewczyny. Ta odgrywając na różnych instrumentach pieśni pozwala im zasnąć na wieki. Ponoć dopiero wtedy umierają szczęśliwi. Tak sobie myślę, to jest coś! Chciałbym być tamtejszym tubylcem i na końcu swojej drogi stanąć oko w oko z odpowiednikiem Jenn Wasner. Ona czaruje tym swoim kobiecym wokalem. Uśmierza złe czasy, unicestwia przeszłość. Z jednej strony serwuje delikatność i marzycielski podmuch (Two Small Deaths), a z drugiej dostarcza muzykę, w której jakby ktoś rozżarzonym węglem przypalał mi skórę, punktowo, coraz głębiej (We Were Wealth). Moja pierwsza styczność z tym albumem miała za zadanie tylko jedno: przyjemnie i powolnie uśpić mnie pewnego wieczoru. To się nie udało i zasnąłem dopiero o świcie po kilkukrotnym zapętleniu tego krążka. Wye Oak to cholernie dobre zaklęcie. [kadaf]

Fish
Holy Holy

8. Tim Hecker - Ravedeath, 1972

Jestem prawie pewien, że na krakowskim koncercie w Kościele Św Katarzyny w ramach zeszłorocznego Unsoundu, Tim Hecker zagrał coś z „Ravedeath, 1972”. Przynajmniej „The Piano Drop”. Niezależnie od tego, zdumiewające jest jak świetnym przygotowaniem do wtedy jeszcze nadchodzącego albumu był występ Kanadyjczyka. Chłód, przestrzeń, sterylne dźwięki kościelnych organów oraz elektroniczne tekstury, z których słynie muzyk. Naturalnie, nic tutaj nie było przypadkowe. Szkielet „Ravedeath, 1972” został nagrany w kościele w Reykjaviku przy pomocy tamtejszych organów, cała zaś późniejsza obróbka i wszystkie efekty dźwiękowe są wynikiem pracy Heckera w studiu. Dzięki temu, w sposób absolutnie fenomenalny, elementy organiczne oraz cyfrowe współistnieją ze sobą na tle wyraźnie wyczuwalnej przestrzeni wewnątrz islandzkiej świątyni, tworząc najbardziej chyba niezwykłą i plastyczną pozycję w katalogu Kanadyjczyka. Inspiracją dla takiego podejścia był proces ewolucji muzyki. Hecker wydaje się pytać, czy współczesna technologia i możliwości jakie niesie wykorzystanie elektroniki są zagrożeniem dla muzyki pojmowanej w sposób klasyczny. I wreszcie najbardziej wymowne obrazy, które towarzyszyły autorowi podczas pracy: coroczne zrzucanie pianina z dachu MIT (okładka i wspomniany już „The Piano Drop”) oraz buldożery rozjeżdżające góry płyt cd i dvd w ramach walki z piractwem w Kazachstanie (obie części „Hatred of Music”). „Ravedeath, 1972” jest triumfem inteligencji i wyobraźni, jednym z najmocniejszych punktów w dyskografii Tima Heckera i zarazem przykładem, jak pięknie można połączyć tradycję z nowoczesnością. [arpeggi]

Hatred Of Music I
The Piano Drop

7. Fleet Foxes – Helplessness Blue

Dziewczyna Robina Pecknolda, nie wytrzymując stresu, który towarzyszył muzykowi przy pracy nad albumem, opuściła go w okresie gdy powstawała nowa płyta Fleet Foxes. Zapragnęła jednak wrócić po tym, jak po raz pierwszy usłyszała „Helplessness Blues”. I w zasadzie trudno jej się dziwić, gdyż to jakże wyczekiwane i zrodzone w trudach dzieło piątki utalentowanych chłopaków z Seattle urzeka jak mało które wydawnictwo w tym całkiem bogatym przecież roku. A zadania łatwego nie mieli. Debiut z 2008 roku spotkał się z niezwykle przychylnym przyjęciem i namieszał w wielu podsumowaniach. Fleet Foxes podeszli jednak do sprawy bardzo poważnie i jako rezultat dostaliśmy album o klasę lepszy od poprzednika, okupiony wyrzeczeniami, nad którym unosi się duch twórczości Simona i Garfunkela. „Helplessness Blues” brzmi surowo, momentami wręcz ascetycznie, a do tego żaden utwór nie zdradza singlowego potencjału, charakterystycznego przecież dla większości kompozycji z debiutu. Fantastycznych momentów, motywów i melodii jest tutaj jednak całkiem sporo, tyle że konstrukcja utworów sprawia, że nie wszystko jest tak ewidentne jak na pierwszym albumie. Wybijają się wielowątkowe „The Plains/Bitter Dancer”, „The Shrine/An Argument”, czy też utwór tytułowy. No i nie można zapomnieć o przepięknie zaśpiewanym „Lorelai”. Wspominam o tym nieprzypadkowo, jako że „Helplessness Blues” nie byłoby tak dobrym wydawnictwem, gdyby nie talent wokalny Robina Pecknolda. Niezależnie od tego, czy śpiewa o tym co dla niego oznacza sukces, o wyobrażeniach względem samego siebie i względem życia, czy po prostu o burzliwej miłości, udaje mu się perfekcyjnie oddać własny nastrój. I naprawdę wierzymy, że kiedyś będzie jak ten facet z ekranu. [arpeggi]

A Shrine/An Argument
Grown Ocean

6. The Antlers - Burst Apart

Jeśli mielibyśmy wymienić jeden konkretny punkt wspólny, w którym zbiegałyby się podobieństwa najlepszych albumów minionego roku, bez wątpienia moglibyśmy wskazać na produkcyjne wygładzenie. Real Estate, Girls, Mastodon, Bon Iver, Iron And Wine czy The Antlers właśnie – bez względu na stylistyczne różnice, wszystkie wspomniane zespoły osiągnęły podobny sukces krocząc niemal identyczną drogą. Dzięki misternej i pieczołowitej obróbce studyjnej utrzymane w duchu lo-fi kompozycje The Antlers nabrały piosenkowego charakteru, a jednocześnie Peter Silberman i koledzy w dalszym ciągu utrzymali status poszukiwaczy nowych brzmień. „Burst Apart” czerpie garściami z tego, co udało się wypracować Nowojorczykom na dwóch poprzednich albumach, w żaden sposób nie przypominając przy tym wcielenia zespołu sprzed kilku lat. The Antlers obrali kierunek marzycielskiego ambient-popu podbarwionego subtelną dawką elektroniki, ilustrując jak brzmiałoby Sigur Ros z członkami Radiohead w roli muzyków sesyjnych. Trzeci krążek Amerykanów urzeka swym romantyzmem i kruchością niemal w każdym momencie, dając tego dobitny wyraz w elegijnych pejzażach „Hounds” i „Corsicany”, a także w postaci iście filmowej miniaturki „Tiptoe”, która z powodzeniem mogłaby wzbogacić ścieżkę dźwiękową „Dziecka Rosemary”. Jednak „Burst Apart” to nie kopalnia singli, a wymagająca całościowego potraktowania opowieść, w której nie ma momentów ważniejszych i tych mniej istotnych. [night]

Putting The Dog To Sleep
Every Night My Teeth Are Falling Out

5. Fredrik - Flora

Dla takiego indie-snoba jak ja nie ma większej satysfakcji niż odnalezienie jakiegoś obskurnego, ale nietuzinkowego zespołu dystrybuującego swoje nagrania za pośrednictwem Bandcamp albo Myspace. Zwłaszcza, jeżeli już pierwszy odsłuch jego płyty zdradza ogromny potencjał. Tak było z moim przypadkowym odkryciem szwedzkiej grupy Fredrik na wysokości jej drugiego albumu „Trilogi”, ale prawdę powiedziawszy nie byłem pewien tego, w jaki sposób dalej rozwinie się ta znajomość. Przede wszystkim nie spodziewałem się, że zespołowi starczy determinacji aby kontynuować działalność pomimo braku szerszego zainteresowania ze strony muzycznych krytyków i dziennikarzy. Nie spodziewałem się też, że muzycy Fredrik będą potrafili rozwinąć się w tak szybkim tempie i nagrać tak niesamowicie porywającą płytę, jaką bez wątpienia jest „Flora”. Ich muzyka najczęściej określana jest mianem folk-popu, choć ani folk, ani tym bardziej pop, nie jest estetyką dominującą w ich twórczości. Mamy tu raczej do czynienia elektro-folkiem nafaszerowanym elementami kraut-rocka i ambientu. Szwedzi nie wstydzą się ani zacięcia eksperymentalnego („The Shape And Colour Of Things Gone Blind”, „Chrome Cavities”), ani swojego upodobania do rozbudowanych, instrumentalnych pejzaży. Oswoiwszy się z tym materiałem zachodzę w głowę, dlaczego mimo jego zdecydowanie ponadprzeciętnego poziomu nie stał się dla Szwedów trampoliną do międzynarodowej kariery. Zrzućmy więc winę na nadmierne nasycenie rynku muzycznego, przez które słuchaczom coraz trudniej jest przyswoić setki pojawiających się i potencjalnie interesujących nowości, a wytwórniom wypromować muzykę, której głównym atutem jest eksperymentalizm i nowatorstwo – stylistyczne lub brzmieniowe, nawet w tak przystępnej formie jak ta zaserwowana nam przez Fredrik. Płyty „Flora” można posłuchać w całości tutaj: http://fredrik.bandcamp.com/ [emu]

The Shape And Colour Of Things Gone Blind
Chrome Cavities

4. Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver

Któregoś dnia zapuszczę brodę. Nie będzie w tym pobudek hipsterskich, tylko wyznanie miłości przegranej. Pójdę w las i zaszyję się w nim. Zaprzyjaźnię z niedźwiedziami grizzly. Od wiewiórek wezmę spryt, ptaki nauczą mnie nucić, a lis powie o chaosie. Zbuduję w głuszy niewielką chatę. Zima w tym roku może być ciężka. Nadal będę próbował nie myśleć o przeszłości. Chociaż tatuaże na przedramionach nie dadzą się zwieść. Podwinę rękawy flaneli, w końcu każdy czasem lubi jak boli. Zetnę kolejne drzewo jak kolejny rok na karku. Tegoroczny rok należy do Bon Ivera – króla czołówek podsumowań, katalizatora dyskusji o przehajpie. Ta sentymentalna podróż do lat 80 wśród syntezatorowych pejzaży, smyczkowych i saksofonowych umilaczy, przy całym bogactwie bodźców ma w sobie tyle prawdy i szczerości, że można by nimi, bez szkody dla Bon Ivera, obdzielić kilku uczestników konkursów talentu. Smutek i nostalgia w dziesięciu dawkach, dozowane w różnych proporcjach. Możesz wspominać o truizmie, zasłonie dymnej, uderzaniu w odpowiednie struny, ale czy nie lepiej ruszyć w wędrówkę po ośnieżonych wzgórzach? [stonysleep]

Holocene
Calgary

3. Bombay Bicycle Club - The Different Kind Of Fix

Koniec zabawy się skończył. Bombay Bicycle Club zmienili rowerki i podążyli w kierunku przeciwnego horyzontu. „Indie-dance“ – pomyśleli – „to chcemy czuć, tam chcemy być.“

Nie oszukujmy się: na „Flaws“ było nudno, smętnie i folkowo. Co więcej, każdy obudzony w środku nocy gimnazjalista wyrecytuje zawsze aktualne powiedzenie o młodzieży, która „musi się wyszaleć“. Łącząc te dwa fakty oraz podbijając je radosną informacją, że dzieciaki z BBC podczas nagrywania „Fix“ (gdzieś tam w Atlancie) mogli wreszcie osobiście – a nie poprzez agenta – zakupić do studia browary, otrzymaliśmy dynamit, który po prostu musiał wybuchnąć.

Zapalnikiem, czy też jak kto woli, zapalną iskierką został Ben Allen, podmiot odpowiedziany za wygibasy strukturalne Animal Collective, Washed Out czy Deerhuntera, który znalazł równowagę pomiędzy kreacyjnymi odjazdami, a brytyjską, tradycyjną szkołą pisania piosenek. Ten muzyczny eksperymentator, wespół z Jackiem Steadmanem (vox.), podłubał w nutkach odwołujących się do Talking Heads, Happy Mondays czy New Order (trop dalszy), oraz w tych oddających ducha Interpolu, Radiohead czy ekhm Travis (trop bliższy). Dłubanie polegało na dodaniu warstwy niepokoju “tutaj”, warstwy lirycznej niepoprawności “tam”, oraz odrobiny brudnego zgiełku znanego mieszkańcom miast ponadpowiatowych “tu i ówdzie”. W efekcie – uwaga, będzie wyświecht – “Fix”, świadomie jak mniemam, został wyposażony w zdolność wielokrotnego odsłuchiwania oraz multum szczegółów, nie do wmig ogarnięcia. Każdy lekko nie ma.

Do historii przejdą opowieści Steadmana o kompilowaniu albumu w oparciu o utwory napisane w wieku 16 lat na potrzeby szuflady/składu hip-hopowego/sympatii oraz te o procesie hartowania się kompozycji podczas koncertów, zawarte w maksymie „ja przynoszę piosenki, zadaniem reszty jest rozkminienie jak to zagrać“. A że w zespole ułomków nie znajdziemy, to misja została zakończona, a zadanie wykonane. No bo popatrzmy. Dla przykładu taki Suren de Saram – kolo, który obok pykania na perce w BBC, uprawia wszelkie możliwe sporty związane z klasycznym podejściem do instrumentów perkusyjnych i raz na jakiś czas daje porywające występy dla wypindżonych pań w pięknych toaletach i panach w smokingach w europejskich – jak na razie – filharmoniach. I przykład numer dwa: panna Lucy Rose, coraz odważniej poczynająca sobie w chórkach, a od czasu do czasu otrzymująca – jak na przykład w „Lights Out, Words Gone“ – całkiem spore poletko do zagospodarowania. Nota bene solowy album Rose w drodze.

BBC, zapewne z powodu luzackiej nazwy i przysłowiowego mleka pod nosem, często bywają obierani z przymrużeniem oka. Złośliwi doszukują się w ich muzyce inspiracji modnym niegdyś na każdym bazarze nurtem Italo House. Takim złośliwcom mówimy gromkie „nie“ i czekamy na kolejne enuncjacje przepastnej duszy Jacka. A czekać – jak nas przyzwyczaili – zapewne długo nie będziemy. [held]

Shuffle
Lights Out Words Gone

2. The Field - Looping State Of Mind

Pewnie znaleźli się malkontenci, którzy trzeci album The Field skwitowali ziewnięciem lub krótkim „to już było”, bo nie da się ukryć, że brzmieniowo na „Looping State Of Mind” Axel Willner Ameryki nie odkrywa. Znowu mamy zestaw podobnych dźwięków, repetycje, dużo rytmicznej transowości i nieskończone pokłady ambientowego „klimatu”. A jednak udało się Szwedowi to, co wobec powyższego wydawałoby się niemożliwe – nagrał płytę inną niż dwie poprzednie. „Looping...” nie jest ani tak hermetyczna brzmieniowo jak „From Here We Go Sublime”, ani tak organiczna jak „Yesterday and Today”, można powiedzieć, że skandynawski Bóg minimal-techno znalazł złoty środek i stworzył wypadkową swoich dwóch poprzednich dokonań, ale i to nie oddaje istoty wydawnictwa. „Looping State Of Mind” jest płytą zorientowaną na duże formy, wszystkiego jest tu więcej. Wydaje się, że dopiero na swojej trzeciej płycie Axel uwierzył w pełni we własne możliwości kompozytorskie i wreszcie nie boi się tworzyć bardziej wyrafinowanych kompozycji. Już otwierający całość „Is This Power” pomimo brzmieniowego deja vu podąża w kierunku dla Willnera zupełnie nowym, jest bardziej mrocznie i progresywnie, a kompozycja nie zatrzymuje się w miejscu, w którym zatrzymałoby się The Field AD 2007. Willner zaskakuje dodając co chwilę nowe elementy do tej układanki, i takie zaskoczenia czekają nas we wszystkich siedmiu utworach. Najbardziej reprezentatywną dla płyty, i chyba najlepszą kompozycją w karierze szwedzkiego artysty jest utwór tytułowy. „Looping State Of Mind” to ponad dziesięć minut esencjonalnego The Field, wszystko tu płynie, i mogłoby tak płynąć bez końca. Swoją trzecią płytę The Field wydał znowu z zaskoczenia, i paradoksalnie pomimo wyżej wspomnianych wyraźnych nawiązań do swoich poprzednich dokonań, udało mu się wyjść poza schemat tworząc nowy dla siebie początek. [jagi]

Is This Power
Looping State Of Mind

1. Future Islands – On The Water

Na początku był "Little Dreamer", który przenosił mnie o kilka dekad wstecz, ocierając się gdzieś o wrażliwość samego Louisa Armstronga. Potem zegar wybił 2010 i nadszedł kolejny kopniak w postaci "In Evening Air". Kto nigdy o zachodzie słońca nie upijał się winem przy dźwiękach "Tin Man" albo "Long Flight" ten może czuć się przyłapany na gorącym uczynku i jak skarcony uczeń odesłany na dodatkowe lekcje, aby nadrobić zaległości. Poprzedni album to muzyczne niedbalstwo, kiczowe klawisze i tła, wokalista którego nie da się pomylić z nikim innym. Za to ich właśnie zacząłem uwielbiać. Teraz powracają i notują się z numerem jeden na mojej prywatnej liście najlepszych tegorocznych albumów. Popieprzony i zarazem nieprzeciętny band. "On The Water" to kierunek w stronę dyskoteki, miłosnych historii, festyniarski pląs przecinany automatem perkusyjnym. Tu wcale nie chodzi o muzyczną perfekcję, a bardziej o to, że oni mogą zagrać coś co powinno zadziałać na mnie jak płachta na byka - każdy ckliwy dźwięk, a ja to połykam w całości i czuję jakbym się kręcił na kolorowej karuzeli, znów miał o tych parę lat mniej. Muzyczna niedoskonałość, uzależniające pieśni, które na szczyty wynosi dla mnie wokalista, nadający tej muzyce jakiejś surowizny i prawdy. Te jego wszystkie miłosne opowieści, w które wierzę, bo smakują mi jak usta kobiety. Tu wszystko ocieka zagubieniem, nadziejami, porażkami, seksem i zapachem zmęczonych ciał nad ranem. Love and die. [kadaf]

Before The Bridge
Give Us The Wind
Balance

Podsumowanie 2011 - albumy (20-11)

2012-01-10T06:00:00.002+01:00

czytaj więcej

20. Craft Spells - Idle Labor

W obliczu kolejnej reaktywacji New Order, debiutancki album Craft Spells zapewne wyraźnie straci na znaczeniu, nie umniejsza to jednak jego niekwestionowanej wartości. Materiał z „Idle Labor” wydaje się wręcz idealnym kandydatem do zaprezentowania go na żywo przed długo oczekiwanymi gigami grupy Bernarda Sumnera, a jednocześnie godnym przeciwnikiem dla twórczości legendarnych Brytyjczyków. Ukrywający się za swoim pseudonimem Justin Vallesteros w domowych warunkach czterech sypialnianych kątów stworzył album nieprzekombinowany i oldschoolowy, a zarazem brzmiący jak jeden z zaginionych klasyków syntetycznej dekady z ósemką z przodu, kiedy brak wąsa był równoznaczny ze zbrodnią. „Idle Labor” to bowiem krążek pozbawiony taniego efekciarstwa i brzmieniowych skoków na główkę, rzecz tyleż ciepła i przytulna, co nie dająca spokojnie wysiedzieć na kanapie. Retro romantyzm pełnowymiarowego debiutu egzotycznie wyglądającego Amerykanina potrafił z sukcesem połączyć siły z chłodnymi, nieśmiało tanecznymi klawiszami i beznamiętnym wokalem. Oszałamiającym rezultatem tego związku okazała się płyta, dająca potencjalny obraz brzmienia Joy Division z Ianem Curtisem po półrocznej udanej kuracji antydepresyjnej. Strzałem w trybuny trzeba natomiast nazwać zarzut o coraz częstszym i przewidywalnym wykorzystywaniu starych ejtisowych klisz, który w tym przypadku nie znajduje najmniejszego potwierdzenia. Będziemy płakać za takim revivalem, kiedy za jakiś czas do głosu coraz częściej dochodzić będą wskrzesiciele maczo-rockowego rzemiosła bazujący na inspiracjach Motorhead. [night]

After The Moment
Your Tomb

19. Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

Słuchając tej płyty trudno pogodzić się z myślą, że dużą jej część napisał i nagrał nastolatek, bo co prawda dziś Jaar ma prawie 22 lata, ale „Space Is Only Noise” zaczął tworzyć w wieku lat siedemnastu. Nie ma sprawiedliwości na świecie - jedni mają talent by w wieku pacholęcym tworzyć zupełnie niepowtarzalne dźwięki, inni mogą co najwyżej o tym pisać. Debiut tego Amerykanina z chilijskimi korzeniami to jedna z najbardziej odkrywczych płyt 2011 roku. Zadziwiające, że tak młody człowiek posiada tak wielką muzyczną erudycję, odnaleźć tu można bowiem ślady fascynacji Matthew Herbertem, Air, krautrockiem, IDMem spod znaku wytwórni WARP czy klasycznym jazzem. A wszystko to przetworzone przez specyficzną wrażliwość tego frankofila (francuskojęzyczne melodeklamacje pojawiają się tutaj kilkakrotnie). Kompozycje z „Space Is Only Noise” trudno nazwać skończonymi utworami, to raczej otwarte formy, Jaar nie zaśmiecał sobie głowy dbaniem o zwartość struktury. Prawie każdy fragment muzyczny przechodzi bezboleśnie w kolejny, spoiwem są wspomniane melodeklamacje, winylowe trzaski czy zapętlone odgłosy płynącej wody. Całość okrywa aura tajemniczości przypominająca nieco twórczość frików z Hype Williams. Debiutancki album Nicolasa Jaara to wydawnictwo bardzo bogate brzmieniowo, dlatego słuchać go należy w skupieniu, możliwie na dobrym stereo lub z słuchawkami na uszach. Można mieć nadzieję, że niedługo ten młokos znowu nas zaskoczy - wydane już po debiucie epki świadczą o tym, że jego ambicje wykraczają nawet poza to, co zaprezentował na tej płycie. [jagi]

Keep Me There
Space Is Only Noise If You Can See

18. Holy Ghost! - Holy Ghost!

Stało się niemal tradycją, że co roku DFA wypuszcza jakąś fajną płytę – często fajnego debiutanta – którą od pierwszych taktów łatwo zaszufladkować jako kolejny oszlifowany z perfekcyjną precyzją klejnocik w pęczniejącym katalogu nowojorskiego labelu. Pamiętacie Shit Robot?

Debiut Holy Ghost! spełnia każdy warunek dobrego albumu debiutanckiego, nie tylko debiutanckiego dobrego albumu z DFA. Po pierwsze: jest wyczekiwany. Od 2007 roku, od czasu pierwszego strzału w czasoprzestrzeń pt. “Hold On”, chłopaki nagrywali jakieś drobiazgi, mixtape'y, split-single, remiksy i te wszystkie możliwe nietradycyjne aktywności. Po drugie: jest to album przebrany. Piosenki, jak wiemy, niczym grzybki w koszyczku, wymagają sprawnych sit czy też doświadczonych w filtrowaniu rąk Pani grzybiarki. Kompozycje po prostu muszą się uleżeć, by móc w miarę obiektywnie rozpoznać ich prawdziwą wartość. Sito w przypadku HG! było niezwykle gęste. Materiału uzbierało by się i na drugi krążek, ale kto ma ochotę ten sobie poszuka, a kto zetknie się z twórczością duetu Frankel-Millhiser po raz pierwszy nie będzie się nudził, lub będzie się nudził krócej. Po trzecie i ostatnie: jest to album na poły romantyczny, na poły dramatyczny. Utwory z jednej strony podszyte są niewysłowioną tragedią i smutkiem, z drugiej zaś podnoszącą na duchu, trwającą od dzieciństwa przyjaźnią duetu. Jakże inną jawi się legenda tych utworów, w porównaniu z błahymi i pretensjonalnymi opowieściami znanymi z kart rubryki “Radar” w NME.

Słowo o gatunkowości: posłuchać warto, gdyż te elektropopowo-retro-ejtisowe disco zostało upakowane funky-hookami ciaśniej niż bagaż oszczędnego backpackersa. Analogowo ciepłe, ale bogato aranżowane, drobiazgowo wypolerowane utwory, powstały w absolutnej kontrze do niechlujnego nurtu chill, w kontrze do szumów, mgieł i koślawych rytmów. Holy Ghost! to czysta muzyka. [held]

Wait & See
Jam For Jerry

17. Rural Alberta Advantage – Departing

„Departing” nie jest kontynuacją „In The Aeroplane Over The Sea”. Chociaż słuchając po raz pierwszy The Rural Alberta Advantage trudno oprzeć się mylnemu doświadczeniu obcowania z niepublikowanymi nagraniami Jeffa Manguma. Mocno wyczuwalne folkowe inspiracje stanowią charakterystyczny element drugiego albumu Kanadyjczyków, jednak odniesień na patenty kompozytorskie musimy poszukać z innej strony Wielkich Jezior. Spajanie utworów w całość poprzez uzupełniające się partie poszczególnych instrumentów, a także wykorzystanie nosowego wokalu Edenloffa budzi dość jednoznaczne skojarzenia z twórczością Billy'ego Corgana. Największym atutem tej płyty jest postawienie na pierwszym planie gitarowych i klawiszowych melodii, które znakomicie wspierają śpiewem Nils i Amy. Wokalizy świetnie sprawdzają się jako tło dla gry nierozbudowanego instrumentarium. Esencję stylu zespołu najłatwiej jednak dostrzec w „Tornado ‘87”, utworze gdzie galopująca sekcja rytmiczna ścigana jest przez głos frontmana i klawiszowe ozdobniki. Przebojowość tej piosenki przyćmiewa nawet niezaprzeczalną chwytliwość „Stamp”, numeru z pierwszej dziesiątki naszego tegorocznego podsumowania singli. To właśnie te utwory wspierane przez tylko nieco mniejszy potencjał „Two Lovers”, The Breakup” i „Muscle Relaxants” zaprowadziły „Departing” na 17 miejsce najlepszych płyt 2011 roku w uszach FURS.fm. [witek]

Stamp
Muscle Relaxants

16. Cold Cave - Cherish The Light Years

W przypadku „Cherish The Light Years”, filadelfijskiego składu z Cold Cave nie można już ochrzcić mianem „drużyny syntpopowych minimalistów”, z jakim to określeniem przyszło im się często spotykać w odniesieniu do pierwszej płyty – „Love Come Close”. W konfrontacji z debiutem, drugi album amerykańskiej supergrupy można nazwać jej młodszą, lecz znacznie bogatszą, piękniejszą i obfitszą w kształty siostrą, której w dodatku nie brakuje zarówno charakterku jak i uroku. Stojący za projektem Wesley Eisold, współczesny człowiek renesansu muzycznego półświatka, zatrudnił w roli producenta Chrisa Coady’ego, współpracującego wcześniej z całym alternatywnym panteonem, począwszy od Yeah Yeah Yeahs, na TV On The Radio skończywszy. A ten wyraźnie wzbogacił brzmienie zespołu, powodując że stało się nad wyraz przebojowe i świeże. Można oczywiście dyskutować nad tym, czy bardziej „komercyjny” sound „Cherish The Light Years” pasuje do zespołu w większym czy mniejszym stopniu niż debiutancka asceza produkcyjna, jednak dopiero teraz specyficzne połączenie new-wave’u, post-punku i synth-popu w wykonaniu Cold Cave fascynuje prawdziwą mnogością pomysłów i dźwiękowych płaszczyzn. Wieloosobowa machina złożona z blisko piętnastu muzyków jacy brali udział w sesji nagraniowej, podeszła do tematu zadania domowego z The Cure w zupełnie zaskakującej strony, zręcznie odświeżając konwencję, do której jak dotąd podchodzono wyłącznie w siermiężny i odtwórczy sposób. [night]

Villains Of The Moon
Confetti

15. WU LYF - Go Tell Fire To The Mountain

Trafili idealnie w swój czas. Stworzyli ścieżkę dźwiękową dla płonącego Londynu, dla niepokojów greckiej ulicy i okupacji Wall Street. Rewolucję zbudowali z młodzieńczej wiary w równość i z umiłowania prawdy. Gdzieś tam jednak tlił się strach przed śmiercią, mimo, że nie padła odpowiedź – „Hey, Hey L Y F, how many you kids are scared of death?” Śnieg zabarwił się czerwienią, a ulica stała się domem. Miasto odebrało młodość, bieda człowieczeństwo. Głos nakazał jednak odłożyć broń i zaśpiewać pieśń. Był w niej Bóg i zwątpienie. Była ucieczka w góry i plamiący dłonie krwią, rebeliancki powrót. W końcu każda słuszna sprawa ma swoją mroczną stronę, a posiadanie korony nie oznacza szczęścia. Marzenia wpadają w objęcia strachu, odwaga stanowi pożądanie, a sen jawi się wybawieniem. Wschód słońca przynosi jednak nadzieję i sprawia, że znów odżywa wiara w odnalezienie miejsca, które można nazwać domem. Kluczem są słowa brata: „don’t stay, go out and play, you can’t live until your dead”. Ważne jakie się ma priorytety. I o tym powinni pamiętać współcześni protestujący. Debiut WU LYF stanowi afirmację życia, przypomina o braku boskiej cząstki w pieniądzu, w końcu, jest odą do młodości z datą 2011. [d.depczyński]

Spitting Blood
Dirt

14. St Vincent - Strange Mercy

Annie Clark ma zdecydowanie większą liczbę fanów wśród męskiej części publiczności. Trudno się temu dziwić, w końcu każda dziewczyna pragnie mieć naturalnie kręcone włosy, długie zgrabne nogi, a karierę muzyczną zaczynać śpiewając w chórkach u Sufjana. Pierwszy singiel - niezwykle przebojowe “Cruel “ jest świetnie zaaranżowaną piosenką, zapraszającą na parkiet nawet największych podpieraczy ścian, ale również ociera się o nowszą twórczość wspomnianego już Stevensa. Warto też wspomnieć o zabawnym teledysku, który towarzyszył tej piosence - co fajniejsze modowe bloggerki przez długi czas po premierze singla rozpisywały się na temat uroczych sukienek Annie. Nie sądziłam, że tak trudno będzie napisać coś więcej o samej płycie – tak wiele się na niej dzieje. Żywe oraz skoczne piosenki kontrastują z wolniejszym balladami, instrumenty smyczkowe z gitarowymi riffami, a do tego wszystkiego dochodzi liryczny głos wokalistki. Nie ma tu miejsca na przewidywalność i dlatego właśnie tak dobrze się słucha płyty od pierwszej do ostatniej sekundy. Liczę, że w końcu uda się St. Vincent przyjechać do Polski, ja nadal trzymam pożółkły bilet na niedoszły występ ponad dwa lata temu. Tymczasem pozostaje zachwycać się “Strange Mercy” i oczekiwać kolejnej świetnej płyty w przyszłym roku. [pysio]

Cruel
Surgeon

13. Peaking Lights - 936

Rok 2011 przebiegł dla mnie pod znakiem poszukiwania mniej piosenkowych, bardziej różnorodnych, nierzeczywistych wrażeń. Z pomocą przyszły mi: dub, psych-pop, new age, kosmische musik i portal Altered Zones. Prawie nigdzie w muzycznym Internecie nie czułem się w minionych 12 miesiącach lepiej, przy każdej wizycie wiedząc, że poznam kilka nowych, tworzących gęste i interesujące rzeczy, projektów. I choć po Peaking Lights sięgnąłem akurat nie przez AZ, lecz z rekomendacji szefa Strony Be, to chyba zespół najbardziej skupiający w pigułce stylistykę mojej ulubionej strony i zmianę moich zainteresowań w 2011. Ich muzyka to pop, który pulsuje tętnem Augustusa Pablo, i jednocześnie dub, w którym melodie błogo chwytają za serce. Czwarty - a pierwszy wydany na CD - album duetu z Wisconsin, wydany nakładem nieocenionego Not Not Fun, swoją przystępną psychodelią oczarował mnie i wciągnął głęboko, między liczne warstwy analogowo ciepłych piosenek. Bo choć melodie wyśpiewywane zwiewnie przez Indrę Dunis są przejrzystsze niż u kolegów takich jak Sun Araw czy Ducktails, dużo fascynujących rzeczy dzieje się w tle - nieśmiałe westernowe gitary, delikatne pacnięcia w klawisze, echa i pogłosy.."936" to płyta słoneczna i letnia - co widać już w tytułach, m.in. "All the sun that shines" czy "Amazing and wonderful" - ale jej lekkość i zwiewność przydaje się także i teraz, gdy za oknem plucha, a potrzeba ogrzania się jest największa. Ja nie znalazłem barwniejszego i cieplejszego kokonu na zimę w 2011 roku. A gdyby było mało, temat Peaking Lights nie kończy się wcale na płycie - mamy mixtape przygotowany z okazji transferu do Domino, dwa filmy dokumentalne na Youtube (jeden o samym zespole, drugi o ich warsztacie i zapleczu technicznym), album z remiksami utworów z "936"..Ach, no i prowadzą sklep z rzadkimi płytami. Jedni z moich bohaterów 2011. I tylko szkoda, ze na Altered Zones już nie będzie żadnego update'u. [kidej]

Synthy
All The Sun That Shines

12. Arrange - Plantation

Okazało się, że również słońce Florydy potrafi wywoływać stany depresyjne. Może przyczyna tkwiła w siedzeniu w domu i spuszczonych żaluzjach, a może w braku czasu, który wykorzystywany był na realizowanie muzycznych, bandcampowych manifestów nastoletniego Malcolma Laceya. Metoda prób i błędów, sypialniana samotność oraz (o czym pisałem już wcześniej) postępująca z wydawnictwa na wydawnictwo konkretyzacja, przeradzały eklektyzm we własny styl, retuszując szwy różnych fascynacji. Ostatecznie stanęło na ambientowym, sad-bedroomowym popie opartym o klawiszowe łkanie, które ubarwiono wokalną pretensją godną Justina Vernona (czy jak kto woli Conora Obersta) oraz lirykami opowiadającymi o nastoletnich niepokojach i inicjalnej, uczuciowej porażce. Co najważniejsze, wszystko się zazębiło. Kołyskowe "Tiny Little Boy" traktujące o braku doświadczeń i cierpliwości przeszło niepostrzeżenie w sigurrosowe u podstaw, przeradzające się we współczesne "Nothing Compares 2 U", "When'd You Find Me?", te zaś w pełne bolesnej tęsknoty, moje ulubione "Turnpike" ("The way that I was when you were out in the dead night"). Okazało się jednak, że może być jeszcze gorzej. "Tearing Up Old Asphalt", stanowiące kumulacje tego co bolesne, to cierpienia młodego Wertera godne najsmutniejszych chwil w twórczości Mike’a Hadreasa. Z tą różnicą, że Malcolm nie walczy z demonami, bo wie, że to tylko stan przejściowy ("I'm not lost. I'm capable of being someone"), a egzorcyzmy nad stratą na niewiele się zdadzą. Młodość nie obędzie się bez złamanego serca. Potrzeba tylko czasu w pakiecie z dystansem do tego co było. [d.depczyński]

When'd You Find Me
Turnpike

11. Metronomy – The English Riviera

W kategorii artystyczne wybory bodajże najodważniejszego wywrócenia kariery do góry nogami dokonali w tym roku Metronomy. Po dwóch solidnych, ale jednocześnie niezapamiętywalnych, albumach kierujący formacją Joe Mount postanowił odciąć się od pierwotnej stylistyki, przemyśleć koncepcję działania, odciąć się od zaszufladkowanych w post-klaxonowym indie-electro rówieśników w postaci Late Of The Pier czy Errors. W kąt poszły chałupnicze metody pracy, syntetyczne bity ustąpiły miejsca nowo zatrudnionej sekcji rytmicznej, z dawnej klubowości pozostały jedynie echa. „The English Riviera” oddycha pełną piersią inspiracji, kontynuując jakże bogatą, lecz ostatnio nieco zakurzoną tradycję nieco ekscentrycznego wyspiarskiego popu. To niezwykle słoneczna, żeby nie powiedzieć leniwa płyta, lecz pod pozornie sielankowym krajobrazem a’la Steely Dan, pieczołowicie pracuje delikatnie funkująca sekcja rytmiczna, płynące linie syntezatorów co jakiś czas przełamane zostaną dość wyraźnie zarysowanym hookiem. Stare Metronomy starało się punktować mikro-motywami, na „English Riviera” ograniczono ilość linii melodycznych do niezbędnego minimum – drugiej tak ascetycznie brzmiącej płyty pop w 2011 prawdopodobnie nie znajdziecie. Całość umiejętnie spięto konceptem powrotu w rodzinne strony, gdzie czas płynie wolniej, a lokalny pub serwuje najlepsze piwo. Romantyczny eskapizm na kamieniste plaże. [koala]

The Look
The Bay

Podsumowanie 2011 - albumy (30-21)

2012-01-09T06:00:00.000+01:00

czytaj więcej

30. A Hawk And A Hacksaw - Cervantine

Świat w kolorach sepii. Powoli zapominany, ale z tego powodu coraz bardziej fascynujący. Fezy i szarawary dawno zostały zastąpione przez bejsbolówki i dżinsy. To je można zobaczyć nad Bosforem. Dawne, z dzisiejszej perspektywy romantyczne Bałkany można znaleźć na wyblakłych zdjęciach, w starych pożółkłych książkach i na "Cervantine". Choć Jeremy Barnes i Heather Trost nagrali ten album w swoim rodzinnym Albuquerque w Nowym Meksyku, to ani na moment nie opuścili chylącego się ku upadkowi Imperium Osmańskiego. Wreszcie się zdecydowali i stanęli po stronie tradycji, odkładając na bok eksperymenty. Najpełniej ten zwrot ku przeszłości wyrażają "Mala Thelo Enan Andra" i "Uskudar". To jedyne dwie piosenki z wokalami. Zamiast Barnesa za mikrofonem staje zjawiskowa Stephanie Hladowski, która śpiewa te dwie tradycyjne pieśni po grecku. Robi to tak fenomenalnie, że jej interpretacja "Uskudar" powinna trafić do Biblioteki Kongresu. Razem z pozostałymi utworami na "Cervantine". [wieczór]

Mana Thelo Enan Andra
Cervantine

29. Thursday - No Devolucion

Zachwycając się “No Devolucion” podczas pisania pierwszej, dość opasłej recenzji na FURS nawet przez myśl nie przyszło mi, że kiedy wrócę do tej płyty przy okazji podsumowań roku, Thursday nie będzie już dłużej egzystować jako zespół. Choć jak zapewnili muzycy rozpad nie jest definitywny i w niedalekiej przyszłości znów może dojść do współpracy, nadal istnieje obawa, że tegoroczny album pozostanie tym naprawdę ostatnim. Tym bardziej cieszy fakt, że jeśli ekipa Geoffa Rickly w tym momencie bezpowrotnie się z nami żegna to owo rozstanie wypada w naprawdę wielkim stylu. Następca “Common Existence” jawi się wydawnictwem olśniewającym kompozycyjnymi pomysłami, emocjonalnym wkładem, technicznymi rozwiązaniami, wszystkim właściwie co mi przychodzi do głowy i czego bym sobie życzył. Wiadomo, że energiczne, post-hardcore'owe wymiatacze to dla nich chleb powszedni. Takie są “Turnpike Divides”, “Open Quotes”, “Milimeter” i “Fast To The End”. Jak wieść gminna niesie, Thursday posiedli również ambicje do tworzenia rozbudowanych, nastrojowych utworów, przy których szczęka zwykła opadać w dół. Tu wskazanie na “No Answers”, “Sparks Against The Sun” albo “Stay True”. Co by tu więcej nie napisać i tak skoczy się na pochwałach. Dobrze w sumie, bo przecież po to mamy te koronujące najlepsze płyty listy roku, jak i płyty takie jak ta, aby takie listy w ogóle mogły powstawać. [zwolniak]

Fast To The End
Turnpike Divides

28. Copy Haho - Copy Haho

Copy Haho ciężko posądzać o oryginalność, ale przecież zdecydowana większość stawiających pierwsze kroki zespołów odrabia bardziej lekcje z inspiracji, aniżeli kieruje muzykę w nowe terytoria. Tym bardziej jeśli mówimy o klasycznym czteroosobowym składzie, bezceremonialnie odtwarzającym wzorce bogatej historii gitarowego indie. No ale mówimy tu o 30tce roku, a do tej nie trafia się za zgrabne nogi basistki. Copy Haho zasłuchani są w koledżowym niedbalstwie Pavement, filtrując je przez nerdowską przebojowość Weezer, lub jak donieśli mi przesłuchujący płytę koledzy, młodzieńczy optymizm debiutu The Kooks (równie dobrze można by zacytować „Oh Mandy” Spinto Band). Self-titled Szkotów podsumowuje dobre parę lat ich działalności tworząc jakościowe „the best of” z którego kolejne single można rwać jak rzodkiewki. I kurna nie wiem jak to się dzieje, że ta naładowana melodiami, hookami i pozytywną energią płyta przechodzi absolutnie niezauważona, to znaczy dzieje się to nie pierwszy raz, ale chyba nigdy nie przestanie mnie dziwić. [koala]

When It Gets Dark
Factory Floor

27. Bombino – Agadez

Transowe gitary, hipnotyzująca powtarzalność, silne wpływy Hendrixa, funkowy groove, kilkuminutowe psychodeliczne improwizacje, pustynna surowość i przestrzenność. Brzmi znajomo, nieprawdaż? Kalifornia, Kyuss i cały desert rock? No właśnie nie do końca. Pustynny rock, ale prosto z serca Sahary. [wieczór]

Tar Hani
Ahoulaguine Akaline (I Greet My Country)

26. La Dispute - Wildlife

Niedługo po tym jak mewithoutYou porzucili post-hardcore'owe ideały, zamieniając je na całkiem urokliwe indie-folkowe granie, świat usłyszał o La Dispute. Muzyczna scena nigdy nie znosiła próżni, a pójście w ślady grupy Aarona Weissa przy niemałym potencjale własnym okazało się rozwiązaniem nad wyraz sensownym. Wiadomo, shoegaze'owcy kopiują z My Bloody Valentine, indie-bandy sugerują się Pavement, a neo-punkowcy zżynają z Hot Water Music. Wspomniane mewithoutYou pomimo trzech znakomitych płyt (ostatniej nie liczę) i stylu wyrazistego jak mało kto nie zdążyli dotąd stać się zespołem wpływowym, być może aż do dzisiaj. I właśnie tu pojawiają się tacy Touche Amore (mniej zapatrzeni w wyżej wymienionych) oraz bohaterowie tego tekstu, których płyty dla miłośników ostrzejszych brzmień będą definiować miniony rok. Być może dla kogoś okaże się to na dłuższą metę niestrawne, ale moim zdaniem ogromną zaletą jest, że La Dispute wkładają w muzykę 200% siebie, przeżywają, dramatyzują, hektolitrami wylewają z siebie emocje. A dominują wśród nich oczywiście gorycz, smutek i złość – często w wydaniu prawie ekstremalnym. “The Most Beautiful Bitter Fruit” to na tą chwilę takie ich “Nice And Blue”. “Safer In The Forest – Love Song For Poor Michigan” przypomina, że najdoskonalsze melodie to te refleksyjne i właśnie na nich w połączeniu z starannie budowanym napięciem opiera się najdoskonalsze utwory. Najdłuższy w zestawie “King Park” jest z kolei popisem epickiego posługiwania się tekstem w celu opowiedzenia poruszającej historii. Całość jawi się zwartą, niemal godzinną “drogą krzyżową” złożoną z 15 stacji. Pozbawioną większych mankamentów, może odrobinę monotonną, ale w całym tym masochizmie przedrastycznie przyjemną... [zwolniak]

The Most Beautiful Bitter Fruit
Safer in the Forest/Love Song For Poor Michigan

25. Colin Stetson - New History Warfare Vol. 2: Judges

Spektakularne wyjście z mroku saksofonisty, który był bohaterem drugiego planu na płytach i koncertach m.in. Toma Waitsa, Arcade Fire, TV on the Radio, Davida Byrne'a czy ostatnio Bon Ivera. Wydana w tym roku druga część "New history warfare" nokautuje już samym podejściem - Stetson nagrał wszystkie utwory z płyty "na setkę", bez dogrywek. 20 mikrofonów rozmieszczonych w montrealskim studio Hotel2Tango (za konsoletą Efrim Menuck) i na instrumencie Stetsona nagrało nie tylko dźwięki saksofonu, ale też stukot wciskanych klawiszy, świst wydychanego powietrza oraz nucenie. Dzięki temu na płycie słychać i melodię, i rytm, choć trudno czasem uwierzyć, że nagrano ją tylko na jednym instrumencie. Jednoczesne nucenie i granie oraz oszałamiające, długie galopady dźwięków to z kolei efekt techniki cyrkulacyjnego oddychania. I choć Stetson nie jest pierwszym w historii muzykiem, który to potrafi (choćby John Zorn, Wynton Marsalis i...Kenny G.), to na szczęście używa tej techniki dla celów większych, niż tylko napinanie muskułów. Bo oszałamia nie tylko koncepcja, ale też muzyka - intro jest średnio przystępne, ale dalej jest coraz ciekawiej, lawiny dźwiękowe sąsiadują z kontemplacją i minimalizmem, a wszystko poukładane z głową i pełną dyscypliną. Laurie Anderson serwuje melorecytacje w swoim stylu, zaś Shara Worden przejmująco interpretuje "Lord I just can't keep from crying sometimes" Blind Willie Johnsona. Poszukująca jak na współczesne czasy, przystępna jak na free jazz, "New history warfare vol. 2" urzekła jurorów Polaris Music Prize i Jeffa Manguma, który zaprosił Stetsona na 'swoją' edycję All Tomorrow's Parties. No i urzekła mnie. [kidej]

Judges
In Love And In Justice

24. Seefeel - Seefeel

Recenzję tej płyty można spokojnie zamknąć onomatopejami na "ch". Bo nowe wydawnictwo Seefeel naprawdę ładnie charczy i chrobocze. Mamy do czynienia z zespołem, który wraca na scenę po piętnastu latach a którego członkowie zachowują się jak kompletni debiutanci. Zabawa dźwiękami, nie zawsze czyste przejścia, sample niczym z domowych zestawów dla naturszczyków. Seefeel wrócił do korzeni, do dronów i eksperymentów. I aż trudno uwierzyć, że londyńczycy bawili się kiedyś w post-rocki. Zawieszenie zespołu czasem ma jednak sens. "Seefeel" to obowiązkowy punkt do zaliczenia w liście "seen live". Jeszcze nigdy nie zdarzyło się, żeby całe niebo zawaliło się na głowę od nadmiaru dźwięków. [pao]

Airless
Dead Guitars

23. Mutemath - Odd Soul

Od początku istnienia Mutemath najbardziej sporną kwestią wydawała się pisownia nazwy tej formacji. Część osób trzymała się wersji jednowyrazowej, druga – nie mniejsza – część preferowała dwuwyrazowe Mute Math. Sam zespół zdawał się wodzić obie grupy za nos, podając raz to jedną, raz drugą formę, ale ponieważ chwilowo nawet na jego oficjalnej stronie znaleźć można pierwszy wariant pisowni, to i my tak będziemy go nazywać. Nie mniej kłopotów sprawia także klasyfikacja tego, co ów zespół tworzy. Od czasu debiutu zatytułowanego „Mutemath” (jak się zapewne domyślacie, przez niektórych określanego jako „Mute Math”) wachlarz inspiracji mocno się poszerzył i nie obejmuje już tylko wykonawców zaszufladkowanych w gatunkach z przedrostkami prog i math. Na „Odd Soul” doszukać się można także wyraźnych odniesień do klasyki bluesa i grunge’u spod znaku Soundgarden, a nawet energetycznego synth-popu charakterystycznego dla takich wykonawców jak choćby New Order. Wszystko to jest ze sobą ładnie skomponowane i podane jako jednorodny materiał, w którym ciężko wyróżnić utwory wyraźnie wybijające się ponad (bardzo wysoki) poziom. Gdyby koniecznie doszukiwać się porównań z innymi artystami, to mimo wszystko trzeba by sięgnąć na półkę ze współczesnym prog-rockiem (Portugal. The Man, Polvo), jednak na wysokości trzeciej długogrającej płyty, Mutemath są już w pełni ukształtowaną grupą, mającą własne brzmienie, świadomą wypracowanej estetyki, umiejącą napisać złożone kompozycje i zrobić użytek ze swoich instrumentów. Dlatego „Odd Soul” wciąga od pierwszej i nie odpuszcza aż do ostatniej minuty. [emu]

Blood Pressure
Odd Soul

22. The Decemberists - The King Is Dead

Tak naprawdę liczą się: “Hetty Green / Queen of supply-side bonhomie bone-drab”, “And the Panamanian child / Stands at the dowager empress’ side” “All dolled up in gabardine/The lash-flashing Leda of pier nineteen”. Kompletnie nieistotne jest pierwsze miejsce w notowaniu Billboardu i wielomiesięczna okupacja przez „Down By The Water” i „This Is Why We Fight” uwaga, uwaga, listy przebojów programu trzeciego polskiego radia. Cóż za straszliwa wiadomość, płyta The Decemberists była nawet nieprofesjonalnie „recenzowana” w programie telewizji publicznej. Niewiele znaczy także to, że wreszcie świat przyjął dogmat o boskości Colina Meloy, zrobił to z przynajmniej ośmioletnim opóźnieniem. To, co naprawdę ma znaczenie, ukryte jest właśnie w takich lirykach jak te zacytowane na początku, w gitarach pobrzmiewających w „Rox In The Box”, w starym nurcie rzeki, organkach, odniesieniach do R.E.M i kolejnych opowieściach. „The King Is Dead” to czerpanie z tradycji, tym razem dla Colina rodzimej, tej sprzed kilku stuleci i tej nowszej. To świetny album i naprawdę nieważne, że wytwórnia Capitol umiała go sprzedać. Istotne, że: „On the road It’s well advised that you follow your own bag”. [witek]

This Is Why We Fight
Calamity Song

21. Son Lux – We Are Rising

"We Are Rising" to udane małżeństwo wpływów muzyki klasycznej z jazzowymi inspiracjami i elektronicznym sznytem, kreujące pełen napięcia, nieoczywisty świat fantazji i przedziwnych obrazów. Zaskakujące jest, jak wielu środków używa Ryan Lott na swoim albumie, by zbudować przed nami swoją wibrującą, kolorową wizję. Nie ma jednak mowy o przypadkowości – niczym doświadczony architekt tworzy z precyzją i album sprawia wrażenie przemyślanego. Najlepszą wizytówką całości jest "Rising", gdzie wokalnie udzielają się także DM Stith i Peter Silberman z The Antlers, a delikatne dźwięki przechodzą w walenie bębnów, po czym powracającą pod postacią wyśpiewywanego niczym mantra refrenu. Co ciekawe, "We Are Rising" to efekt wyzwania RMP Challenge. Zasady są proste: stwórz minimum 10 utworów lub 35 minut muzyki w ciągu najkrótszego miesiąca roku. Nie czekaj na natchnienie – podejmowanie działań samo stanie się inspiracją. Natkniesz się na pomysły, które w innym wypadku nie przyszłyby ci do głowy. Te rady w kontekście "We Are Rising" brzmią znamiennie. [stonysleep]

Rising
Claws

Trophy Wife

2011-12-06T08:46:00.001+01:00

Trophy Wife dotychczas funkcjonowali w mojej świadomości jako obiecujący zespół z Oxfordu, jednak ich dotychczasowe single, jakkolwiek porządne, nie rozgrzewały mnie na tyle abym aktywnie oczekiwał ich kolejnych wydawnictw. W konsekwencji więcej uwagi poświęcałem innym początkującym ziomkom z ich miasta - Fixers i Chad Valley. Propozycja Trophy Wife była udana, wpisująca się gdzieś w nurt post-delphicowej, dystyngowanej taneczności. Z jednej strony nie można im było zarzucić bezceremonialnej próby podbicia chartsów, oba single (Microlyte - listopad 2010, Quiet Earth - luty 2011) cechowała krucha struktura melodyczna, subtelne aranżacje, jakże dalekie od populizmu Delphic. Z drugiej strony, nie było też ekscytacji.

czytaj więcej

Przewijamy do przodu. Zespół wraca po przerwie z EP-ką, w jakże odświeżonej konwencji. Pozostała inteligentność koncepcji, klarowność aranżacji, ale po raz pierwszy Trophy Wife angażują na poziomie emocjonalnym. "Bruxism EP" składa się z pięciu tracków, a każdy z nich wyprodukował kto inny. Na początek wyciekł opener - "Canopy Shade", produkowany przez legendę IDM lat 90 - Plaid, przesuwając środek ciężkości brzmienia Trophy Wife w kierunku Foals (w dalszym ciągu jednak utrzymując klimatyczny link z początkowymi singlami). W kategorii tegorocznego kombinującego popu z Wysp być może nawet i lepsze niż "Shuffle" Bombay Bicycle Club czy cokolwiek z płyty Dutch Uncles.

Po lewym sierpowym niewiele później przyszedł prawy prosty. "Wolf" kończy tegoroczne EP, będąc dla zespołu czymś zupełnie nowym i ekscytującym, a sam utwór produkował Yannis z Foals. Przez osobę producenta można wysnuć kilka wniosków - "Wolf" jest dla Trophy Wife tym samym, czym "Spanish Sahara" była dla Foals i nie zdziwiłbym się, gdyby NME umieściło ten singiel w ścisłej czołówce roku (przypomnijmy że "SS" było w 2010 na pierwszym u nich), a być może i zapowiedzią przyszłego kierunku macierzystej formacji producenta. "Wolf" można też rozpatrywać jako nawiązanie dialogu pomiędzy obecnym, a poprzednim pokoleniem muzyków sceny oxfodzkiej, a mówiąc konkretniej radioheadyzacją brzmienia Foals. Innymi słowy, Yannis meets Thom, a wózek z muzyką został pchnięty o kolejny centymetr.

W kontekście całego "Bruxism EP" "Wolf" pozostaje zupełnie innym stylistycznie kawałkiem od całej reszty (choć zespół przyznaje w wywiadach, że podoba im się nowy kierunek i być może trochę bardziej poeksploruje go na przyszłorocznym LP), ale cala reszta to numery w stylu "Canopy Shade", czyli kombinujący, melancholijny, taneczny pop. Zdecydowanie wolę ich od wspomnianego Delphic, bo TW nie podają tej stylistyki w sposób tak oczywisty, a melodie są bardziej subtelne. Moją uwagę przykuwa także utwór tytułowy - głównie za motyw przewodni, ku mojej uciesze bardzo widoczny, jak i "Sleepwalks" - niby niepozorny, ale ile się tutaj dzieje. [koala]

La Shark

2011-12-04T23:04:00.010+01:00

Jednego czego nie można La Shark odmówić to wyrazistość. W dobie gdy coraz więcej startujących zespołów zdaje sobie sprawę że okołomuzyczna otoczka jest sprawnym narzędziem marketingowym, La Shark doprowadzają hipsterski eklektyzm do rejonów w których większość widzów wyrabia sobie jednoznacznie określoną opinię. Kontrowersyjne, głośne, na granicy dobrego smaku - witamy, jesteśmy La Shark. Z drugiej strony, multinarodowościowy skład zespołu (LS operują z Londynu, jednak w ich skład wchodzą Francuz, Egipcjanin i facet o nazwisku skandynawskim) wypada w tej stylistyce wyjątkowo naturalnie, i nawet jeśli NME ich nie kupi, to Vice na pewno.

czytaj więcej

Ale o muzyce, bo gdyby ta nie intrygowała równie co zdjęcia nie byłoby tematu. Bez wątpienia La Shark są zespołem zakorzenionym mentalnie w latach 80-tych, syntezatorach, blichtrze i taneczności. Ważną rolę wydają się pełnić funkujący bas, co pozwala myśleć że dobrze czuliby się na scenie u boku Twin Shadowa (jak dotąd koncertowali przed Maccabees i Mumford & Sons). Wokalista czasem śpiewa, czasem recytuje, jak Ian Brown jamujący z TV On The Radio. Pierwszy singiel wyszedł na początku roku i przypomniał mi pewien zespół sprzed dekady: Zoot Woman.

Mamy jednak końcówkę roku, a 28 listopada wyszło drugie oficjalne wydawnictwo, które dość mocno winduje moje przyszłoroczne oczekiwania. "Magazine Cover" kłania się nisko XTC circa 1979, wymykając się jednocześnie próbom szerszego szufladkowania - wartość dodana tej kapeli jest ogromna. Do tego teledysk - swoiste "Spinal Tap" modnego indie. Dodaję do listy i liczę że uda się im utrzymać element zaskoczenia. [koala]

Starfucker - Reptilians

2011-11-19T15:13:00.005+01:00

Miły pan z wytwórni Polyvinyl przesłał mi płytkę, więc niejako z obowiązku wypada skrobnąć kilka słów o tych elektropopowcach z Portland. Nazwa zespołu jest w tym momencie właściwie mocno umowna gdyż na przestrzeni ostanich lat Joshua Hodges nazywał swoje projekty “od sasa do lasa”, poczynając od skromnego Pyramid, poprzez pojechane Pyramiddd, następnie Starfucker, a gdy brzydkie słowa mierziły zbyt wielu, zgodził się na pisane kapitalikami STRFKR. Ładnie.

czytaj więcej

Lidera projektu obok nazw nudziły również samotne pogrywanki z automatem perkusyjnym, więc sprawił sobie perkusistę z krwi i kości (Keil Corcoran), który uczłowieczył nieco te electro-noisowe zawijasy. Co więcej, za mikserem zasiadł sam Jacob Portrait znany ze współpracy z Dandysami. W efekcie hermetyczne kompozycje Hodgesa nabrały jeszcze bardziej narkotycznego klimatu, a takie “Death as a fetish” spokojnie mogło by rozpoczynać album z bananem na okładce. W ezoteryczny klimat wpisuje się również filozof Alan Watts, guru hippisów, który tu i ówdzie snuje opowieści o śmierci podobnie odużonym głosem jaki znamy z tych wszystkich filmów dokumentalnych o końcu świata, zagładzie oraz konieczności życia w zgodzie z przyrodą.

Podobno – akurat nie widziałem – na scenie przebierają się za kobiety. Właściwie jestem w stanie tej pogłosce zaufać, choć i bez tej informacji wrażenie odjazdu tych kolesi pozostaje niezachwiane. Ale już dość o didaskaliach. Muzyka sama w sobie jest taka jak ma być, czyli jest i Passion Pit, i Of Montreal, i zapomniany Pinback. Są gitarowe wycieczki w stronę Becka, Strokes czy nawet My Bloody Valentine. Clue sprawy stanowią jednak wtręty elektroniczne “od Pet Shop Boys” do wczesnego MGMT.

Stawiam prezent z Polyvinyla na półeczce i cieszę się, że obok suchszych od trawy w sierpniu indie-folkowych efemeryd, wydają tam również koleżków nieco innego sortu.

Setting The Woods On Fire, Keira Is You - koncerty

2011-11-05T14:41:00.031+01:00

21 listopada rusza wspólna trasa koncertowa zespołów Setting The Woods On Fire i Keira Is You.

czytaj więcej

Pierwszej grupy czytelnikom FURS FM przedstawiać właściwie nie trzeba. Warszawscy post-hardcore’owcy zaszczycili nas w tym roku fenomenalną EP’ką „Ruins”, na której znalazły się cztery miażdżące kawałki z singlowym „December Decay” na czele. Kapela ma również na koncie świetnie przyjęty (nie tylko w Polsce) długogrający album „Setting The Woods On Fire” wydany dla hiszpańskiego labelu Promise! Promise!, wyprodukowany przez członka The Appleseed Cast. Cytując fragment wiosennej recenzji:

„Setting The Woods On Fire na „Ruins” jawią się spadkobiercami najzacniejszych amerykańskich zespołów spod znaku grania brutalnego i uczuciowego jednocześnie. Miażdżące gitary, wrzaskliwe wokale oraz subtelne introspektywne melodie torują drogę muzyce jaka już dawno powinna zaistnieć w kraju nad Wisłą.”

Emocjonalne zacięcie, niesamowita energia, gitarowy konkret i melodyjna subtelność – jest tu właściwie wszystko czego świadomy słuchacz powinien dziś oczekiwać względem udanego koncertu rockowego zespołu. Szczerze radzimy nie przegapić!

https://www.facebook.com/settingthewoodsonfire

Keira Is You z kolei to może nazwa odrobinę mniej znana, ale naturalnie niemniej warta uwagi. Śląska grupa ma już na koncie serie licznych koncertów w Europie. Podobnie jak chłopaki z STWOF swoją EP’kę "One of those things that you do once in alifetime and hopefully learn a lesson from" nagrali za granicą(Szwecja) pod okiem jednego z muzyków Cult Of Luna. Ich styl oscyluje wokół post-rockowo nowo-falowych melodii, nie brak u nich emocji i kontrastów. Porównania do The Cure, Placebo czy wspomnianych wcześniej Appleseed Cast bez wątpienia wzbudzają ciekawość i chęć sprawdzenia jak brzmi to w praktyce. Intrygująco będzie przekonać się o tym choćby podczas jednego z występów w którymś z polskich miast.

http://www.facebook.com/keiraisyou

ROZPISKA:

21.11 Kraków, Piękny Pies
22.11 Katowice, Kultowa
23.11 Wrocław, Firlej
24.11 Poznań, Cafe Mięsna
25.11 Tczew, Tromba
26.11 Gdynia, Desdemona
27.11 Warszawa, Sen Pszczoły

wejście: 10-15 zł

Z radością patronujemy wydarzeniu i widzimy się gdzieś pod sceną!

Front Row Heroes - nadchodzące koncerty

2011-09-11T20:29:00.002+02:00

Po wakacyjnej przerwie rusza nowy sezon koncertowy. Najbliższy miesiąc zapowiada się bardzo interesująco, między innymi za sprawą działalności naszych przyjaciół w Front Row Heroes.

czytaj więcej

W połowie września na dwa koncerty do Polski przyjedzie Jason Webley. Jest to amerykański akordeonista i piosenkarz, autor jedynego w swoim rodzaju repertuaru, w którym znaleźć można akcenty folkowe, punkową zadziorność i cygańską niezależność. Webley pisze utwory piękne i ponadczasowe, jak Leonard Cohen i tak samo po pijacku zwariowane, jak Tom Waits. Jest organizatorem corocznej trasy pod nazwą „Monsters of Accordion”, w czasie której dzielił scenę między innymi z The Avett Brothers, Devotchka czy Reginą Spektor. Znany jest również ze swojej wielkiej przyjaźni z Amandą Palmer (połową duetu The Dresden Dolls), z którą współtworzy projekt Evelyn Evelyn. Na czas swoich polskich koncertów Jason Webley zaprosił do współpracy Gabę Kulkę, doskonale znaną polskiej publiczności. Te występy zapowiadają się naprawdę interesująco.

Jeśli ktoś stara się Wam dowieść, że punkowy etos już nie istnieje, pokażcie mu Screaming Females. To wyjątkowy zespół, który właśnie zdobywa świat. Zaczynali w piwnicach Nowego Brunszwiku w stanie New Jersey. Wraz z innymi zaprzyjaźnionymi, lokalnymi zespołami, pomogli temu miastu złapać nowy, muzyczny oddech. Wierni etyce DIY (Do It Yourself), własnym sumptem wydali dwa pierwsze albumy. Przez cztery kolejne lata zagrali łącznie ponad 300 koncertów, z których większość zorganizowali sami, często w dziwnych, nietypowych miejscach. W Polsce nie zagrają w aż tak nietypowych miejscach, ale tym bardziej wydaje się, że ich występy mogą być znakomitą okazją do dobrej zabawy!

Last but not least – na początku października po raz kolejny nasz kraj odwiedzi grupa Handsome Furs! Czytelnikom Furs nie trzeba ich dodatkowo przedstawiać. Byli wielokrotnie przez nas polecani a ich single świetnie radziły sobie na liście Furs Top20. Nie jest to zresztą pierwsza wizyta Kanadyjczyków Polsce. Tym razem będą nas raczyć głównie piosenkami z nowej płyty „Sound Kapital”, wydanej 28 czerwca przez Sub Pop. Instrumenty ograniczyli do keyboardów i automatu perkusyjnego, a aktualnie główną inspiracją jest - a jakże by inaczej - elektroniczna muzyka powstająca w latach 80'tych po naszej stronie żelaznej kurtyny.

Wszystkie koncerty organizowane są przez niezawodnych ludzi z Front Row Heroes, którym składamy niniejszym serdeczne podziękowania! I oczywiście zapraszamy razem z nimi do udziału w tych wydarzeniach.

Koncerty Jasona Webleya i Gaby Kulki:
15 wrzesień @ Piękny Pies, Kraków, 20:00.
17 wrzesień @ Cafe Kulturalna, Warszawa, 22:00.

Koncerty Screaming Females:
20 wrzesień @ Cafe Kulturalna, Warszawa, 22:00.
21 wrzesień @ Piękny Pies, Kraków, 20:00, support: Translola.

Koncerty Handsome Furs:
2 październik @ Piękny Pies, Kraków, 20:00.
4 październik @ Jazzga, Łódź, 20:00 (w ramach ŻAKFEST 2011).
5 październik @ Cafe Kulturalna, Warszawa, 22:00.

Let's Wrestle, Shacklewell Arms, Londyn, 20 lipca 2011

2011-09-04T21:23:00.012+02:00

Gdyby nie kilka zbiegów okoliczności, nigdy nie dotarłbym na ten koncert i tym samym moje życie dziś wyglądałoby zupełnie inaczej. Albo dokładnie tak samo. Ciężko powiedzieć, bo sam koncert nie wywarł na mnie większego wpływu. Poza tym, że skłonił mnie do kilku refleksji, o których poniżej. Ale po kolei.

czytaj więcej

Tego lata w Londynie zatrzymaliśmy się u znajomych, gdzieś w drugiej strefie, kilka kilometrów od White Hart Lane w dzielnicy Tottenham. Planując zawczasu tę podróż sprawdziłem, czy przypadkiem w muzycznej stolicy Europy nie odbywają się w tym czasie jakieś interesujące koncerty. Mieli grać Violens, na których nieźle zdążyłem się napalić, ale tydzień przed wylotem występ odwołali, więc z tych rzeczy, które ewentualnie miałbym ochotę zobaczyć pozostali Let’s Wrestle w zapomnianym przez wszystkich pubie Shacklewell Arms. Nie byłem do końca przekonany, czy będzie mi się chciało błądzić po Londynie w poszukiwaniu tego klubu dla zespoliku, o którym za trzy lata nikt nie będzie pamiętał. Na szczęście zmobilizowałem się na tyle, żeby na miejscu sprawdzić gdzie się ów lokal znajduje, bowiem okazało się, że dosłownie kilkaset metrów od naszego miejsca zamieszkania. W dodatku wejście na imprezę było bezpłatne. Wobec tak oczywistych znaków, nie pozostało mi nic innego, jak tylko udać się na koncert, co też uczyniłem.

Wspaniałym zwieńczeniem tej opowieści byłaby teraz relacja z epokowego występu tej mało znanej kapeli, opisu nieziemskich przeżyć jakich doświadczyłem i w jaki sposób zmieniły one moje późniejsze życie, a co najmniej postrzeganie muzyki. Szkopuł w tym, że Let’s Wrestle zagrali po prostu bardzo zwyczajny koncert, jakich poza sezonem ogórkowym w Londynie są pewnie setki każdego tygodnia. Wyszli na scenę przy gromkich brawach od kilkudziesięciu widzów stłoczonych na małej powierzchni, z których zapewne połowa znała zespół osobiście. Muzycy nie wyróżniali się zresztą niczym spośród tego tłumu (później zdałem sobie sprawę, że jeszcze przed występem siedzieliśmy i raczyliśmy się lokalnym bitterem przy stole obok nich, nie wiedząc nawet kim są). Wokalista nie tylko nie wyglądał jak gwiazda rocka, ale wręcz sprawiał wrażenie człowieka, który wolne chwile spędza wyłącznie przed telewizorem lub komputerem. Ale na scenie dawał czadu – piosenki zagrane były zdecydowanie ostrzej i bardziej agresywnie niż na płytach. Nawet takie lo-fi’owe przyśpiewki jak „I’m So Lazy” brzmiały jak rockowe hymny. Z małym wyjątkiem – fałszowanie Gonzaleza drażniło uczy jeszcze bardziej niż w wersjach studyjnych. Cały set trwał około godziny, podczas której Let’s Wrestle zagrali sporo materiału z nowego albumu, ale także kilka starszych piosenek, w tym klasyczne „We Are The Men You’ll Grow To Love Soon”. Zabrakło mi tylko „Let’s Wrestle” i „I Won’t Lie To You”. Na koniec kilka klasycznych zagrywek, czyli skok z mikrofonem w tłum i rzucenie gitarą o podłogę Oczywiście przez cały wieczór dla fanów dostępne były różne gadżety zespołu, w tym świeżutka, dopiero wydana na winylu nowa płyta zatytułowana „Nursing Home”. Odpuściłem sobie.

Jeżeli dla kogoś Let’s Wrestle wydaje się skrajnie obskurnym zespołem, to powinien wiedzieć, że byli oni gwiazdą wieczoru, na którym wystąpiły jeszcze dwie inne kapele, których nazw już nawet ja nie pamiętam. Po co w takim razie w ogóle zadawać sobie trud pisania o tym wydarzeniu? Otóż uświadomiło mi ono, jak daleko nam jeszcze pod względem rozwoju niezależnego rynku muzycznego do Wielkiej Brytanii. Brakuje wydarzeń takich jak to w Londynie – koncertów jakichś debiutujących lub mało znanych kapel. Brakuje miejsc, w których takie grupy mogłyby zdobywać pierwsze sceniczne szlify. Dopóki ta sytuacja się nie zmieni, ciężko oczekiwać że na rodzimej scenie pojawi się gwiazda pokroju Arctic Monkeys (cokolwiek byście o tym zespole nie sądzili, zresztą wstawcie sobie tutaj dowolną nazwę, jeżeli lepiej zadziała wam to na wyobraźnię). Dopóki regularnie nie będzie występować sto kiepskich zespołów, ciężko oczekiwać że w tej artystycznej próżni pojawi się kilka naprawdę interesujących. Każdy taki przypadek będzie należało traktować jako wyjątek potwierdzający regułę.

Dour Festival 2011 - relacja (dzień 4)

2011-08-05T09:22:00.003+02:00

Ostatni dzień belgijskiego święta był deszczowy w ten sam sposób jak dni poprzednie, ale ta drobniutka mżawka kompletnie nie przeszkodziła nam w doskonałej zabawie na koncertach Metronomy, CocoRosie czy - oł yeah - Junior Boys. Co prawda zmęczenie dawało o sobie znać, ale przecież można nawet matematycznie dowieść, że lepiej zebrać siły na jeszcze jeden dzień szaleństwa, niż odpuścić i przegrać życie, i to z kretesem.

czytaj więcej

DZIEŃ CZWARTY - NIEDZIELA

© Simon Souris www.simonsouris.com

Airship
ClubCircuit Marquee
15:40
Zespoły dzielimy na takie, które śpiewają od serca, oraz takie którym wydaje się że od pierwszej stworzonej nuty są najlepsi na świecie. Airship wybitnie należą do tej drugiej grupy. Przeładowane patosem, ścianami dźwięku oraz szumem przeciętne kompozycje w stylu późnego Muse łamanego na późny Snow Patrol skrywają niestety niewiele więcej niż bezpłciową pustkę. Daleko do talentu i charyzmy Matta Bellamiego czy Gary'ego Lightbody'ego. Utarło się ostatnio, że szczególnie najmłodszy sort Anglików dużą wagę przykłada do scenicznego anturażu, do fryzur, do ubiorów – w przypadku Airship to się bardzo potwierdziło. Łączności z publicznością, przemoczoną, zmęczoną kilkudniowymi zmaganiami z aurą, w tym obszarze być nie mogło. Nawet profesjonalne acz kiczowate logo zespołu w kształcie trójkąta mnie irytowało, gdyż mam wrażenie że nie tędy droga. Treść naprzód.[held]

© Simon Souris www.simonsouris.com

The Bewitched Hands
ClubCircuit Marque
17:10

W odróżnieniu od swoich poprzedników na scenie ClubCircuit kolesie (i panna) z grupy The Bewitched Hands wyglądają kropka w kropkę jak klienci, których codziennie możesz spotkać w osiedlowym warzywniaku. Żeby nie było tak całkiem pospolicie warto przytoczyć ciekawostkę, że pełna nazwa zespołu jeszcze do niedawna brzmiała ThE bEwItChEd HaNdS oN tHe ToP oF oUr HeAdS (pisownia oryginalna!), nie podejmę się jej wytłumaczenia. Co do samego koncertu to właściwie przy odrobinie dobrej woli można uznać, że był to dobry występ. Łysy jak kolano wokalista o barwie głosu zbliżonej do VanWyngardena z MGMT, tyle że bez tej niepokojącej mgły, zachęcał wszystkich do zabawy, lecz nie dorzucił skrzynki bourbona, więc z rześkich nawoływań zostały tylko i wyłącznie tradycyjnie nici. Oczywiście ja, jako nieliczny znawca debiutanckiego krążka, i bez procentów bawiłem się setnie.[held]

© Maciej Skowyra

Metronomy
ClubCircuit Marque
19:00

Mam setlistę, więc relacja będzie bardzo kompetentna! Metronomy, zapewne podbudowani nominacją do nagród, którym patronuje Freddie Mercury (żart 2.8), przystąpili do rozpalania ulubionego namiotu bez zbędnych ceregieli. „We Broke Free”, które właściwe rozpoczyna słynne „The English Riviera”, utrzymane jest w niespiesznym tempie, ale każda nuta w tym utworze zabrzmiała niemal tak czysto jak dzwon Zygmunta podczas dowolnie wybranej elekcji. Potem – niespodzianka – utwór kończący wspomniany album, podczas którego z jednej strony zespół zastanawiał się, czy już nadeszła pora na załączenie tych białych lampek na piersiach, czy też poczekać jeszcze na wielce oczekiwane hiciory. Poczekali. Dalej już poszło z górki: instrumentalne „On The Motorway” wyczyściło pole przed słynnym „Holiday” a potem, i wtedy, nagle, niespodziewanie. Dobra starczy tej wyliczanki, bo i tak wiadomo, że było „Tha Bay”, „The Look”, „She Wants”, „Corine” i co tam jeszcze sobie dusza zamarzy. Lampeczki zapalili, basik pomykał czyściutko, panna na perce wybijała bezbłędnie, a frontmani dyrygowali falującym tłumem według uznania. Metronomy to popowi potentaci, dostaną te Mercury Music Prize bez dwóch zdań.[held]

© Maciej Skowyra

CocoRosie
La Petite Maison dans la Prairie
21:35

Panny Cassidy spóźniły się jakieś 20 minut, co mogło oznaczać, że są w paskudnym humorze i koncert będzie wyjątkowo kiepski. Mogło, ale nie musiało. Wystarczyło parę minut, aby stwierdzić, że Bianca i Sierra są w wyjątkowo dobrej formie. Ubrane w peleryny a la Ku KLux Klan dały wyjątkowo mroczny i psychodeliczny performance. Na scenie towarzyszyła im niezmiernie uatelntowana beatboxerka i chłopak grający na fortepianie - aż trudno uwierzyć, że koncert na 3 głosy i 1 instrument zabrzmiał tak bogato i niejednoznacznie. Zachwyconej publicznosci udało się nawet uprosić zespół o bis. Coś mi mówi, że niedługa czeka nas druga fala hype'u na ekstrawaganckie siostrzyczki.[Moni]

Hercules and Love Affair
La Petite Maison dans la Prairie
23:45

Gdy wszyscy zachwycali się pierwszym krążkiem zespołu - ja pozostawałam niewzruszona. Gdy z kolei wszyscy wydają się rozczarowani jego następcą "Blue Songs", dla mnie to jedna z płyt 2011 roku. Równie podzielone opinie można było usłyszeć na temat występów live Herkulesa. Ja będę konsekwentna - dobry album, to i koncert dobry. Z pozoru nic szczególnego - dwa laptopy, troje wokalistów (albo trzy wokalistki? tu mam pewne wątpliwości), ale taki zestaw wystarczył do rozkręcenia jednej z lepszych imprez festiwalu. A pomyśleć, że mało brakowało, żeby mnie to ominęło! Najważniejsze, że Hercules and Love Affair udowodnili, że świetnie sobie radzą nawet bez Antony'ego Hegarty'ego na featuringu. Niech żyje disco![Moni]

Bomba Estereo
Dance Hall
01:00

Ten zespół istnieje od 10 lat i ma prawie 130 tys. fanów na Facebooku. W Polsce praktycznie nieznani, w rodzimej Kolumbii Bomba Estereo mają status kultowych. Ich egzotyczne melodie połączone z rapem bezproblemowo rozbujały cały namiot Dance Hall. Przez pierwsze kilka kawałków z zaciekawieniem obserwowaliśmy zmagania perkusisty ze źle nagłośnionymi bębnami. Jak na profesjonalistę przystało - przez cały czas zachował dobra minę do złej gry, ani na chwilę nie przestając grać. To jemu należy się tytuł bohatera wieczoru! Na koniec koncertu dostaliśmy to, na co czekaliśmy, czyli utwór równie gorący jak tytuł, który nosi - "Fuego". Powszechnie wiadomo, że dwa główne towary eksportowe Kolumbii to kawa i kokaina. Trzecim powinna być Bomba Estereo![Moni]

Junior Boys
La Petite Maison dans la Prairie
01:15

Ostatni akord belgijskiego festiwalu należał do posiadających, w niektórych kręgach, status kultowych Junior Boys. Miałem zaszczyt ich obejrzeć po raz pierwszy, toteż moja nadmiernie wybujała fantazja podsuwała obrazy koncertu spełnionego w każdym detalu. Odkładając na bok pewne niedokładności – koncert trwał tylko 37 min i nie zagrali "ep" – chce powiedzieć, że niezłomne i powszechne przekonanie o wielkości tego duetu nie jest bezeceństwem. Innymi słowy, to co zagrali to dobrze zagrali, może kolega Skowyra się więcej wypowie, bo stał w pierwszym rzędzie. Żałuję tylko, że wspólnie z polskimi fantykami nie wyciągnąłem Greenspana i Didemusa na uszy zza kulis, gdyż pora była późna i z tego co pamiętam nikt już w domku na prerii miał nie występować. No nic, tak sobie mogę teraz gdybać i fanfaronować – wówczas byłem zasmucony i jakby bardzo zdziwiony, że szczęście trwało tak krótko. Cenne doświadczenie, tym niemniej mogłem się zdecydować na ten poryw szlachetnej rozpaczy. A tak - festiwal się skończył. Uffffff.[held]

-------
ZAKOŃCZENIE

Zwijanie namiotu w deszczu, zimna woda pod prysznicem, błoto po kostki w trakcie marszu do festiwalowego busika, kilkugodzinne koczowanie na lotnisku. Dour 2011 oficjalnie przeszedł do historii. Jednak nic nie było w stanie popsuć naszych humorów po czterech dniach pierwszorzędnej zabawy. Osiem scen codziennie, przez 14 godzin zapełnionych rozbawionym tłumem, który na równi stawia poznawanie nowych zespołów z uniesieniami podczas występów headlinerów i czasem przeznaczonym na czystą rozrywkę, strefa gastronomiczna dla najwybredniejszych smakoszy, całkiem znośny belgijski browar Jupiler, pozakoncertowe animacje na największym polu namiotowym świata, wycieczki do Lidla w porze śniadaniowej – będziemy tęsknić! Dour to festiwal kompletny, doskonale zorganizowany, na którym bez przeszkód bawi się 140 tysięcy osób. Wydarzenie z eklektycznym line up’em, który zaspokoi każde gusta i gwiazdami, dla których warto przemierzyć pół Europy. Piękny czas. Widzimy się za rok![stonysleep]

© Simon Grossi - www.simongrossi.com

Dour Festival 2011 - relacja (dzień 3)

2011-08-04T09:15:00.007+02:00

Pisałem w zeszłym roku z przekąsem, że Dour po francusku oznacza ponury, smutny i deszczowy. Wówczas mogliśmy się z tego wyłącznie swobodnie chichrać. Tym razem nikomu nie było do śmiechu, gdyż pogoda krótko mówiąc się nie spisała. Najdobitniej przekonał się o tym Brett Anderson, którego koszula w połowie pierwszego kawałka wyglądała jak świeżo uprana, acz niewywirowana, górna część garderoby. Szczegóły poniżej w relacji z epickiego gigu Suede.

czytaj więcej

DZIEŃ TRZECI - SOBOTA

© lisemai

Cloud Control
La Petite Maison dans la Prairie
15:00

Jeżeli ktoś szukałby egzemplifikacji stwierdzenia: „dygotać z niecierpliwości” to wystarczyłoby mi cyknąć serię fotek przed gigaskiem Cloud Control. Jako znany entuzjasta brzmień z antypodów omiatałem zebraną w domku na prerii czeredę zastanawiając się z dobitną wyższością kto z tych, przyznać należy że niewielu, nieszczęśników miał przyjemność wysłuchiwania nagrań Cloud Control wcześniej. Z twarzy wyczytałem, że grono wybrańców było jak najbardziej nieliczne. Od pierwszych taktów materiał z debiutanckiego „Bliss Release” zagrzmiał donośnie. Nie chcę narażać swojej wątpliwej, aczkolwiek jakoś tam ugruntowanej reputacji, ale stanowczo stwierdzam, że nawet ci początkowo nieprzekonani z biegiem chwil usposabiali się przychylnie do talentu tej nieprzeciętnej formacji. Być może naiwnie sądzę, że nastrój kolorowego szczęścia i radości bezpośrednio związany był z muzyką – być może prawda jest zupełnie inna i rozruch publiki został zainicjowany przez baloniki, które w liczbie bodajże czterech, zmuszały do aktywności nawet największych mruków. Prawda jest zapewne względna, ale na potrzeby tej relacji przyjmuję, że Cloud Control po prostu po-za-mia-ta-li. [held]

© Simon Souris www.simonsouris.com

The Amplifetes
ClubCircuit Marquee
15:45

Amplifetes byli jednym z pierwszych ogłoszonych wykonawców, miało to miejsce gdzieś przy końcu zimy. Wówczas wydawało się, że ta nader zabawna kombinacja ciepłych elektronicznych dźwięków z więcej niż dziwnym scenicznym wizerunkiem będzie co najwyżej ciekawostką. Tymczasem gig The Amplifetes przerodził się w całkiem udany namiotowy występ, podczas którego zimni Szwedzi szybko rozgrzali przemoczonych Belgów swoimi szybko wpadającymi w ucho melodiami. Zachowując obojętną rzeczowość należy oczywiście zaznaczyć, że nieśmiałe tutejsze podrygi mają się nijak do szaleństwa obserwowanego podczas koncertu Klaxons poprzedniego dnia. No ale i klasa nie ta. Podsumowując: nawet brodacze czasami grają i śpiewają elektronikę. [held]

© stonysleep

Yussuf Jerusalem
La Petite Maison dans la Prairie
16:30

Tylko raz w trakcie całego festiwalu wyciągnęłam stopery z kieszeni. Moje wrażliwe uszy, przyzwyczajone do dźwięków harfy i liry korbowej, zaczęły błagać o litość w trakcie występu Yussuf Jerusalem. Trzech chłopaków z Francji przez 45 min swojego występu nie zagrali dwóch podobnych do siebie piosenek, ocierając się a to o black metal (dziękuję redaktorowi Kropińskiemu z Sunday At Devil Dirt za ciekawy wykład, który miał mnie nauczyć rozróżniania stoner metalu od grindcore czy drone), a to o psychodelię, a to o folk (!), a to o garażowy rock. Bardzo to wszystko było ciekawe, muszę przyznać, chociaż kompletnie nie trafiało w moje muzyczne gusta. Jednak wysłuchałam do końca, trochę się poruszałam i ostatecznie wystawiam ocenę 6/10. Jeśli ci sympatyczni, acz nieśmiali chłopcy potwierdzą swoje deklaracje z backstage’u i będziemy ich mieli przyjemność zobaczyć ich na naszym podwórku, to zapraszam i gwarantuję dobrą, acz głośną zabawę. [stonysleep]

© Simon Souris www.simonsouris.com

Architecture In Helsinki
ClubCircuit Marquee
17:30

Sobota była takim malutkm dniem australijskim w przychylnej wszystkim kulturom Walonii. Gdybyśmy ten dualizm zespołowy w postaci Cloud Control / Architecture In Helsinki porównali do australijskiego godła, to strzelałbym że starsi koledzy, jako że bardziej taneczni, byliby kangurami, a niewinni i zakłopotani własnym talentem debiutanci z CC mogliby odgrywać rolę strusia emu. Jakkolwiek kangur Cameron Bird zdaje się skakać najwyżej, to jednak kangurzyca mama Kellie Sutherland trzyma pieczę nad całością, groźnie spoglądając zza swoich stylowych pingli. Koniec wygłupów. Jako, że w każdej relacji z festiwali na FURS musi się pojawić słynna uniwersalna reguła koncertowa (SURK), to tym razem honory te pomogą nam pełnić nasze kangurki. No więc lecimy: Architecture In Helsinki zagrali kilka utworów z ostatniej płyty, kilka utworów ze starszych płyt oraz cover, tym razem rozpoznawalny, nieśmiertelny i lubiany przez wszystkich “I've Been Thinking About You” zespołu Londonbeat. Szaleństwo. [held]

© stonysleep

Fool’s Gold
La Petite Maison dans la Prairie
18:30

Jeszcze w Polsce przeczucie mówiło nam, że będzie dobrze. I faktycznie było. Za namiotem ulewa i, delikatnie mówiąc, orzeźwiająca aura, w namiocie gorąca atmosfera i tańce. Fool's Gold pochodzą z Los Angeles, jednak muzycznie bliżej im do afrkańskich tropików, zaś wokalista wyśpiewuje teksty po hebrajsku. Całość w połączeniu z wieloosobowym składem (jest i saksofon, jest i pan od przeszkadzajek) daje energetyczną bombę. Podsumowując Dour już po powrocie, okrzyknęliśmy „Surprise Hotel” piosenką festiwalu. Histeryczna reakcja na pierwsze dźwięki i to co się działo chwilę później (łącznie z kilkuminutowym epilogiem) wyrzuciło w kosmos cały namiot i tchnęło życie w nas wszystkich zmęczonych deszczem i szarą pogodą. Po koncercie gitarzysta Lewis Pesacov zszedł ze sceny przybić piąteczkę części naszej ekipy, a zapytany o możliwość otrzymania setlisty odpowiedział, że grają koncerty z pamięci. Był też czas na pamiątkową fotkę, ale w przypływie emocji, została niechcący usunięta, co rozpamiętywane było przez kilka kolejnych godzin. Zachwycone i zakochane fanki wyciągnęły od zespołu także deklarację przyjazdu do Polski w niedalekiej przyszłości. Nawet jeśli to mało prawdopodobne, to lepiej wstaje się codziennie rano i żyje ze świadomością, że może, kiedyś, jeszcze raz… Najlepszą relacją całego gigu będzie zresztą filmik, którego próba nakręcenia zakończyła się TAK. [stonysleep] [pysio]

© pysio

Suede
The Last Arena
22:30

Możliwość zobaczenia Pulp i Suede dzień po dniu jest jak pozwolenie sobie na pączka po roku diety, jak pierwszy wolny dzień po sesji z 12 egzaminami, jak urlop po roku ciągłego użerania się z robotą, jak dorwanie się do Internetu po 2 tygodniach na Mazurach, jak ciepły prysznic po 4 dniach na Dour. Radość radość radość. To też nie lada gratka i przyśpieszone bicie serca dla wszystkich dzieciaków, które w latach ’90 przeżywały swoje największe i najmocniejsze fascynacje muzyczne obrywając od swoich mam, że obklejają wycinkami z gazet świeżo pomalowane ściany w swoich pokojach. Po emocjach na Pulp, przyszedł czas na Suede: motylki w żołądkach, rozhisteryzowane pośpieszanie „chodźcie już, chodźcie” i znowu ta dziwna świadomość, że to już za kilka chwil. Nawet deszcz zalewający oczy i próbujący wedrzeć się pod obciachowe, foliowe pelerynki nie popsuł radości oczekiwania na Bretta w pierwszym rzędzie. Dłonie dramatycznie zaciśnięte na barierkach, bo to już za sekundę… I nagle okazało się, że nie potrzebne są balony, wizualizacje, neony i gadżety, zbędne jest konfetti – wystarczy, że Suede wejdą na scenę i mamy koncert życia. Idealne zgranie zespołu z biegającym po scenie i prowokującym publiczność do śpiewania Brettem Andersonem, połączenie emocji z perfekcyjną setlistą (She/ Trash/ Filmstar/ Animal Nitrate/ By The Sea/ We Are The Pigs/ To The Birds/ Can't Get Enough/ The Drowners/ Saturday Night/ Killing Of A Flashboy/ So Young/ Metal Mickey/ Beautiful Ones). Wszystko zagrane z takim pazurem i agresją, jakby chcieli koniecznie udowodnić, że nadal na wiele ich stać. Nie było miejsca na nostalgię i tanie rozrzewnienie, żadnego słodkiego pierdzenia w stronę publiczności, był rock’n’rollowy rozpierdol, dzikie tańce Bretta na scenie i nasze pod nią, zdarte gardła i nieskrępowana niczym zabawa. I to uczucie, że jesteśmy tylko my, wy i nikogo więcej. Właściwie festiwal mógłby się skończyć w tym momencie i zupełnie nie byłoby mi żal. 10/10. [stonysleep]

© gertrudramones

Erol Alkan
ClubCircuit Marquee
00:15

Chciałoby się napisać poniższe: wałęsając się bez celu po festiwalowym terenie trafiłem mimochodem na set legendy remiksingu, który okazał się być najlepszą pomyłką w moim życiu. Niestety życie to nie bajka, a miejsce w zapchanym niczym autobusy linii 171 w okolicach Bankowego zająłem odpowiednio wcześniej, jak najzupełniej szczerze i świadomie wierząc, że będę obcował z wydarzeniem wyjątkowym. I tak było w istocie: Erol wyjątkowo nie nadaje się na didżeja. Zbyt szybko zmienia klimat, gra mało tanecznie, zbyt wymagająco, choć bezspornie przyznaje, że jak najbardziej ambitnie. Traf zrządził, że z całego setu zapamiętałem dwie obiektywnie mało istotne kwestie: jedną jest wsamplowanie odkurzonego evergreena pt. „House Of Jealous Lovers” gdzieś pod koniec, a drugą pogawędka na przyjacielskiej stopie z dwójką odurzonych Belgów, którzy jak mantrę powtarzali, że znają Polaków i że Polacy są najlepszymi pracownikami (sic!). Przy okazji napomknęli, że Erol Erolem, ale prawdziwe cuda to będą się dziać za chwilę na Aeroplane. Przynajmniej w tej materii się nie pomylili. [held]

Aeroplane
Dance Hall
01:30

Przepowiednia wspomnianej dwójki – jak to się pięknie mówi – znalazła oparcie w faktach. Kolo ukrywający się pod ksywką Aeroplane zaserwował w podtopionym namiocie Dance Hall po prostu vixę wieczoru stojącą w opozycji do wyczynów Erola. Tam ambitnie, tu populistycznie. Tam w tempie dwóch rytmów na minutę, tu w jednym rytmie przez dziesięć minut. Tam nieznane perełki, tu Abba, Daft Punk i Human League. Ludzie bawili się wybornie, w powietrzu obok towarzyszącego wszystkim stale zapachu dobrze zasuszonych konopi latały postrzępione parasole, a co bardziej krzepcy przedstawiciele fanowskiej braci wybijali jednostajne rytmy na pięknie, choć męcząco, rezonujących elementach metalowych konstrukcji. Jeden powie, że Aeroplane przyleciał na Dour z błahą rozrywką i będzie miał poniekąd rację. Cała reszta, jeśli okaże mi szlachetną ufność, uzna że bezcelowa wędrówka może się czasami zakończyć zahaczeniem o gig życia. Co więcej, zasięgnąwszy uprzednio informacji od uroczej Belgijki o potencjalnej miazdze na Cut Chemist, zdecydowany byłem tam dotrzeć, ale euforia towarzysząca Aeroplane nie pozwoliła mi zmienić miejsca doznań. [held]

Dour Festival 2011 - relacja (dzień 2)

2011-08-03T10:00:00.004+02:00

Dzień drugi. Festiwal uratowały właściwie namioty. I to nie te znajdujące się na nie-do-ogarnięcia-wzrokiem polu, lecz te na terenie festiwalu, w których odbywały się koncerty artystów reprezentujących najróżniejsze nurty i gatunki. Namiotów było pięć, scena otwarta (największa) tylko jedna: na "głównej" lało niemal bez ustanku, choć niektóre gwiazdy, tak jak opisywany poniżej Pulp, miały szczęście i trafiły na bezchmurne niebo. O czym poniżej.

czytaj więcej

DZIEŃ DRUGI - PIĄTEK

© Maciej Skowera

Dananananaykroyd
ClubCircuit Marquee
14:40

Jeżeli ktoś lubi energię w muzyce to ten zespół jest właśnie dla niego. Wigor wprost kipi z każdego z pięciu chłopaków, choć gdybyś spotkał ich na długiej przerwie pod kioskiem, to wyciągnąłbyś inne wnioski. Aczkolwiek koncert to zupełnie odmienne warunki. Dwóch charyzmatycznie sflaczałych wokalistów, którzy z licealnym wdziękiem porywali do skakania, czy też innym razem do siadania w kucki, dyktowało warunki konieczne by zapełniony namiot poczuł się jak najpełniej usatysfakcjonowany. Set był krótki, ale treściwy – były wejścia "na bombę" w fanów, były śpiewy i darcie mordy, były – wyjątkowe na Dour – problemy z dźwiękiem. Pytanie mam tylko jedno – skoro jak podaje RYM ta banda dzieciaków rozpoczynała karierę w 2006, a teraz wygląda na lat 19, to „gdzie byli rodzice?”. [held]

© Simon Souris www.simonsouris.com

Anika
Le Petite Maison dans la Prairie
15:25

Rodzice być może byli na tej nudnej jak ostatni sezon "Herosów" blondynce. Po klimatycznych nagraniach studyjnych oraz chwilę po całkiem przyjemnym wywiadzie udzielonym naszym kochanym Sunday At Devil Dirt Anika zaprezentowała tak beznamiętną formę, że aż oczy bolały patrzeć. Wyczekałem z pokorą do końca, gdyż w głębi duszy zastanawiałem się, czy chociaż na końcu koncertu wypowie jedno, jedyne słowo w stronę fanów. Jak się pewnie wszyscy domyślają nie doczekałem się nawet sakramentalnego "dziękuje" czy to pomiędzy piosenkami, czy też po zakończeniu gigu. Z jej pięknych ust nie padło nawet najkrótsze słowo świata czyli „pa” i jak na Brytyjkę przystało, wyszła po angielsku. No więc i ja, po ostatnim dzwonku, sprawnie opuściłem salę kręcąc, wespół ze współtowarzyszami niedoli, z niedowierzaniem głową. [held]

© Eleni Hoefsloot

Jamaica
Dance Hall
16:00

Króciutki występ generalnie in plus. Znani z singla, w którym przyznają się że nawet lubią U2, zaprezentowali stęsknionym za jamajskim słońcem namiotowym obdartusom letnie granie na gitarach, bardziej zadziorne niż na tej jednej jedynej płytce, którą miałem w rękach. Na scenie standardowe, klasyczne i mimimalistyczne zarazem trio – nominalnie określają się jako duet - złożone z dwóch gitar i perkusji. Sprzętu może i niewiele, ale doznań co niemiara. Dance Hall doczekał się sporej dawki gitarowego zgiełku, choć również i na Jamaice (lol) można było potańczyć, w podobny sposób w jaki tańczy się do piosenek Phoenix. [held]

© Claire N.

Bibio
De Balzaal
16:45

Podobno na sali De Balzaal (pol. sala balowa) poprzedniego dnia działy się sceny dantejskie. Balety były tak niezłe, że ludzie tratowali się wzajemnie uciekając przed deszczem, szukając schronienia w zawsze pomocnych progach pięciu namiotów, a że De Balzaal był najmniejszy oraz znajdował się najbliżej wejścia/wyjścia, to i publikę miał najbardziej skondensowaną. Drugiego dnia było już luźniej, gdyż słońce świeciło, a ludzie rozproszyli się gdziekolwiek bądź indziej (podobno otworzyli dodatkową stronę namiotu, co również miało wpływ na mniejszy ścisk wewnątrz). Sam elektroniczny set Biblio zdecydowanie zapisał się w mojej pamięci na bardzo dobre cztery z plusem. Bardzo ciepła, lekko taneczna elektronika rozbujała upalone do granic De Balzaal. Stephen Wilkinson zaprezentował się ładnie, pogodnie i poukładanie: obok dźwięków niewiadomego pochodzenia, wsamplowywał tu i ówdzie momenty, momenciki z własnych krążków. Całość zabrzmiała niezwykle świeżo i porywająco. Tak się kolo zapędził, że przekroczył czas, ale i tak ubłagał organizatorów o zagranie „one more”. Nikt nie protestował. [held]

© Simon Souris www.simonsouris.com

The Dø
ClubCircuit Marquee
20:00

Postawmy sprawę mocno i wyraźnie: dwie pierwsze minuty "On my Shoulders" zaśpiewane przy akompaniamencie gitary akustycznej stanowią jeden z piękniejszych momentów festiwalu. Być może The Dø mają pretensje do bycia czymś zdecydowanie więcej niż znaczącym zespołem, świadczyć może o tym pietyzm w przygotowaniu sceny: liczba najróżniejszych przeszkadzajek zgromadzonych na małej przestrzeni przebija wyposażenie niejednej szanowanej akademii muzycznej w naszym kraju. Ale uczciwie, nie obawiając się reperkusji, należy przyznać że mimo iż Olivia Bouyssou Merilahti czaruje urodą i niemożliwie wręcz czystym wokalem, a klimatyczna oprawa świetlna hipnotyzuje lepiej niż słynny węgierski hipnotyzer Volgyesi, to po skończonym gigasku można nabrać przekonania, że raz za razem padamy ofiarą machinacji i przecierając oczy ze zdumienia szukamy na scenie Niny Persson, a znajdujemy jedynie jej zaginioną fińską czarnowłosą siostrę, która co prawda włosy nieco rozjaśniła, ale kompozycje nadal - mimo rozbudowanego instrumentarium - przygotowuje nieco ordynarnie. [held]

© Maciej Skowera

Klaxons
ClubCircuit Marquee
21:45

Co prawda na przełomie 2007 i 2008 Klaxons dostawali zewsząd nagrody za najlepszy debiut, najlepszą piosenkę, najlepszy występ, a w zeszłym roku jedynie za najfajniejszą okładkę z kotem, to śmiem twierdzić że Klaxons 2011 znajdują się w najlepszej koncertowej formie ever. Szał pał i czar szpar na deskach - uginających się niczym tyczka Pyrek – najlepiej nagłośnionego namiotu tego festu przejdzie do historii. Ponieważ Klaxons są scenicznymi drapieżnikami, przeto i nowy kawałek pt. „Invisible Forces” zawładnął tłumem niczym znane od lat singielki. Szaleństwo trwało nieprzerwanie, hit nadciągał za hitem, namiot falował – zagrane na koniec „It's not over” podmienione w moich myślach na swojskie „Na rower” pozostawiło wrażenie niedokończenia, a brak bisów na festiwalach, jeszcze nigdy nie był tak dotkliwie niesprawiedliwy. [held]

© stonysleep

Pulp
The Last Arena
22:45

Umówmy się, że całe to gadanie o poszerzaniu horyzontów muzycznych, uwielbieniu dla belgijskiego piwa, atmosferze wakacji i chęci spędzenia beztrosko kilu dni było przykrywką dla prawdziwego powodu naszego przyjazdu na Dour, który można zawrzeć w dwóch słowach: PULP, SUEDE. W piątkowy, słoneczny dzień naszą przygodę zaczęliśmy od tych pierwszych, jednak cała opowieść zaczyna się już 2,5h przed koncertem, kiedy to zajmujemy miejsca pod barierkami jeszcze długo przed Mogwai, którzy na głównej scenie zaczęli grać równo o 21. Smutny był to koncert. Panowie bez werwy odegrali co odegrać mieli, rzucając smętne spojrzenia i wykorzystując każdą przerwę między utworami, żeby uciąć sobie pogawędkę z obsługą techniczną. Po 45 minutach grobowego rzężenia bez zaangażowania, godzinne oczekiwanie na gwiazdy wieczoru było niczym promyk słońca w jesienny dzień. Przygotowania do koncertu rozpoczęły się już w Polsce od skombinowania polskiej flagi. Na tym etapie okazało się, że stadionowe obyczaje w praktyce nie mają zastosowania pod sceną, ponieważ w rozemocjonowanym fanom nie w głowie trzymanie kawałka materiału, przez co ciągle było z nią coś nie tak. Pomysł z zakupem kwiatów w Lidlu był jednak pierwszorzędny – belgijskie róże rzucane przez polskie fanki stały się elementem show, towarzysząc Jarvisowi przez cały występ. Po relacjach polskich wysłanników z Primavery, Open’era i Pohody wszyscy wiedzą już, że Cocker jest w formie, a energią jaka go rozsadza można by obdzielić wspomniane Mogwai i kilku innych smutnych panów. Od pierwszych dźwięków „Do You Remember The First Time?” wiadomo było, że będzie mocarnie. Line up bez niespodzianek, z radością przyjęliśmy jednak wyczekiwane F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.L.O.V.E. Prowokujące ruchy bioder, zabawa z publicznością, laserowe show, wywijanie naszymi różami – Pulp zafundowali nam półtorej godziny hedonistycznej rozrywki, w trakcie której kulturalna zazwyczaj Dourowa publiczność odrzuciła względne opanowanie i dała się zaprosić do histerycznego tańca. Gdy Jarvis rzucił w naszą stronę, że „wielkie gwiazdy poznaje się po tym, że zawsze grają to, co publiczność chce usłyszeć” i zabrzmiało "Common People", wśród nas nie było absolutnie nikogo, kto nie zgodziłby się, że wskrzeszenie Pulp na te kilkanaście koncertów było najpiękniejszą rzeczą, jaka zdarzyła się w muzycznym świecie w 2011 roku. [stonysleep]

Duchess Says
La Petite Maison dans la Prairie
01:30

Duchess Says zademonstrowali wytrwałym śmiałkom – którzy w trakcie dochodzących zewsząd dyskotekowych dźwięków, wybrali właśnie ten krzykliwy i punkowy koncert – coś wyjątkowego. Właściwie to nawet nie był zwykły występ, Kanadyjczycy zaprezentowali DIY-owy performance z zachowaniami scenicznymi nagiętymi do granic, podczas którego wokalistka śpiewała przez dłuższy czas wisząc na przygodnych rękach fanów. To jeszcze nic – w pewnym momencie Annie-Claude poprosiła, a raczej zażądała przybrania pozycji siedzącej, a następnie rzuciła się w tłum siedzących osób i zastosowała niespodziewanie coś, co można by opisowo nazwać „sitting crowd surfing”. Widziałem coś takiego po raz pierwszy w życiu. Co prawda Monotonixu raczej nikt nie przebije, ale w kategorii kobiecej przebija to cyrkowość Peaches z przysłowiowym palcem w tyłku. Muzycy coś tam ostro wiosłowali, zbytnio nie zważając na wygłupy swojej koleżanki. [held]

Dour Festival 2011 - relacja (dzień 1)

2011-08-02T08:00:00.009+02:00

Dwudziesta trzecia edycja Dour Festival zostanie z pewnością zapamiętana po wsze czasy. Tak jak i cały polski lipcopad, tak i belgijski festiwal utonął w strugach deszczu. Na szczęście zdecydowanie liczniejsza niż poprzednio ekipa Furs była tym razem perfekcyjnie wyekwipowana, a imprezowy line-up był jeszcze mocniejszy. Festiwal był czterodniowy, więc zaplanowaliśmy cztery odsłony naszej relacji. Poniżej odsłona pierwsza – czwartek.

czytaj więcej

DZIEŃ PIERWSZY - CZWARTEK

© Simon Souris www.simonsouris.com

Great Mountain Fire
Dance Hall
14:40
Przed Great Mountain Fire prezentowali swoje wdzięki jedynie przedstawiciele sceny około reggae, więc pomijam te występy z definicji, choć ten ze sceny głównej - Buenas Ondas - miał nawet przelotne momenty. GMF są zaś nadzieją sceny belgijskiej: po wypuszczeniu kilku singli, w tym hitowego „Cinderella”, niedawno wysłali w eter długograja i co za tym idzie poddali się całościowej weryfikacji: materiałowej i scenicznej. Mimo młodego wieku, momentu startowego kariery i ogólnie mówiąc „mleka pod nosem” zespół zaprezentował się niezwykle dojrzale. Kontakt z publiką, budowanie scenicznego napięcia oraz jak się okazało spora rozpoznawalność sprawiły, że obcowanie z GMF było nie lada przyjemnością. Ich muzyka to coś pomiędzy college rockiem The Format, indie spod znaku Metronomy, a popową zwinnością sąsiadów zza miedzy, Phoenix. Śpiewa trzech członków zespołu – grają energicznie, z przekonaniem o własnej wartości, ale bez zadęcia. Cieszą się swoją muzyką, co przenosi się na widzów, którzy reagują równie entuzjastycznie. Dziennikarze trochę mniej: po koncercie członkowie zespołu w strefie prasowej smutno palili papierosa za papierosem nie mogąc się doczekać zainteresowania mediów. Jeszcze się będą gryzipiórki o nich zabijać. [held]

© Simon Souris www.simonsouris.com

Intergalactic Lovers
Magic Soundsystem
15:25
Zgodnie z utartym powiedzeniem, gospodarzom pomagają ściany i to nawet te z brezentu. Stosując na chwilkę w tym momencie chłodny profesjonalizm należy stwierdzić, że w kategorii przeciętnych dziewczyn z gitarami pani Lara Chedraoui zajmuje pozycję gdzieś w wyższych stanach średnich. Muzycznie najbliżej jej do Liz Powell z Land Of Talk, gdyż podobnie jak ta bardziej utytułowana Kanadyjka łączy w sobie akustyczną swobodę z rockowym pazurem. W ostrzejszych partiach momentami zbliża się do jeszcze sławniejszej poprzedniczki o inicjałach PJ. Na koncercie poleciały hity - a to niespodzianka - z niedawno wydanej debiutanckiej płyty, przyjęte entuzjastycznie przez rodzimą publiczność. Niestety im dalej w las, tym więcej drzew i po jakimś czasie nagrania zaczęły nużyć swoją jednostajnością i brakiem jakiegokolwiek wyróżnika. Poprawnie, z klasą, przyjemnie – ale bez ekscytacji. [held]

© Simon Souris www.simonsouris.com

Marble Sounds
Le Pettie Maison dans la Prairie
16:10
Nigdy nie udało mi się obejrzeć Athlete - legendy sceny soft-brytyjskiego grania. Nie widziałem nawet mistrzów wykorzystania banjo w muzyce rozrywkowej czyli zespołu Travis. No ale co się odwlecze to nie uciecze i dzięki Marble Sounds mogłem być świadkiem przedstawienia łączącego w sobie doznania z wyimaginowanych występów dwóch wspomnianych zasłużonych kapel. Na scenie po jednej stronie Pieter Van Dessel, skromny okularnik w rozciągniętym swetrze, po drugiej Gianni Marzo, człowiek przypominający z wyglądu Stanleya Tucci na wysokości "Diabła ubierającego się u Prady", odpowiedzialny za gitarę prowadzącą i właśnie banjo. Tego dnia panowie wraz z sekcją rytmiczną dali popis zaangażowanego emocjonalnie show, gdzie ekspresja w tekstach i sceniczne przeżywanie jest równie ważne, co odczucia publiczności. Na granicy pretensjonalności, w męskim gronie, ubarwionym przez niespodziewane cameo malutkiej Azjatki, która dziecinnie brzmiącą, czyściutką partycypacją wokalną dodała blasku tym i tak już urokliwym kompozycjom. W kategorii „koncert jako kuracja” żółta koszulka lidera jak najbardziej zasłużona. [held]

© stonysleep

Charles Bradley
Dance Hall
18:00
Charles Bradley wydał swój debiut w wieku 62 lat. Fakt, że przez tyle lat dążył do celu i udało mu się spełnić swoje marzenie robi wrażenie, szczególnie, że nie miał łatwego życia i nie raz nocował pod mostem. Historia jak z filmu. Tego dnia Bradley wyszedł na scenę po tym, jak towarzyszący mu The Menahan Street Band wykonali już trzy piosenki, po czym wszyscy zgromadzeni pod sceną cofnęliśmy się w czasie, do świata prawdziwego soulu, żywcem wyciągniętego z lat 60. Mocny, surowy głos Bradleya pięknie dopełniał mistrzowskie aranżacje, a pan debiutant wykorzystywał każdą chwilę między utworami, by wykrzykiwać, jak bardzo nas kocha, jak bardzo cieszy się że nas widzi i mocno dziękuje Bogu, że może tu być. Gdyby nie kontekst, czyli historia jego życia, można by ten występ odebrać jako egzaltowany i rozhisteryzowany. Niezależnie jednak od przerywników, Bradley porwał nas do tańca i przypomniał, że istnieje coś więcej niż gitarowa napierdzielanka czy klubowe brzmienia… I chwała mu za to. [stonysleep]

© lisemai

Kyuss Lives!
The Last Arena
21:00
Ekipę Kyussa mogliśmy podziwiać w naszym pięknym kraju w trzech różnych odsłonach. Jako że nie lubimy rozdrabniania się a do pełni szczęścia brakowało tylko wielkiego rudzielca w czwartek postanowiliśmy przyatakować barierki na Last Arena.
Początkowe obawy rozwiała zagrana na początek "Gardenia". Od razu wiadomo było, że piach będzie! I to nie taki magnetofonowy jak w słuchanej w czasach liceum kasety tylko wyborna mieszanka belgijsko-kalifornijska. Dla osób urodzonych w pierwszej połowie lat 80. Kyuss jest tak kultowy jak dla naszych rodziców Pink Floyd i nawet dość eksperymentalny skład i minimalowe wykonanie nie były nas w stanie wytrącić z równowagi. Kilka oddechów, odrobina odwagi i przy "One Inch Man" szalało już dzikie pogo rozkręcone dumnie przez ekipę Furs! Zagrali wszystko czego mogliśmy tylko zapragnąć, nie pomijając przy tym takich evergreenów jak "El Rodeo" czy "Green Machine". Marzenia się spełniają! [mike]

© pysio

Foals
ClubCircuit Marquee
22:00
Że co? Foals dało koncert festiwalu? Trudno było uwierzyć mi w takie deklaracje po Openerze, bo "Total Life Forever" wydawało mi się raczej płytą do usypiania, a nie rozgrzewania publiczności. To co działo się w namiocie przez godzinę było absolutnie zaskakujące. Foals pozamiatało. To co ci chłopcy robią na żywo jest zaskakująco genialne. Nastawiając się na smutne podróże po "Total Life Forever" i od czasu do czasu coś żywszego z debiutu zostaliśmy zmiażdżeni i wbici w deski ClubCircuit Marquee. Nie wiele pamiętam z tego koncertu, ponieważ totalnie się wyłączyłam tańcząc i integrując się z tłumem. Była "Spanish Sahara", nie było "Cassius", było gorąco, Yannisa nie było widać zza brody, ale nadrabiał żywiołowością, wspinając się na głośniki i próbując rozmontować scenę. Przy finałowych "Electric Bloom" i "Two Steps, Twice" wydawało się, że to koniec świata, a Foals zagrali właśnie koncert życia... I to jest w tym wszystkim najśmieszniejsze, bo oni tak grają co wieczór... [stonysleep]

© pysio

Tahiti 80
Magic Soundsystem
23:00
Tahiti 80 grają ładne piosenki dla grzecznych panienek z prywatnego liceum. Zmęczeni dubstepami i techniawką ostrzyliśmy sobie na nich zęby w czwartkowy, późny wieczór, wierząc, że będzie milusio, jak co najmniej na Belle&Sebastian. Wpadliśmy trochę spóźnieni, bez trudu przedostaliśmy się pod samą scenę i okazało się, że grają słodko, jednak koncert rozwinął się w zaskakujący sposób. Brzdąkające piosenki z czasem nabrały mocnego bitu, a namiot ostatecznie przeobraził się w kolejną scenę klubową. Nie żeby nam to przeszkadzało. Był kilkunastoosobowy pociąg, tańce, piski i zabawa dnia. Zagrali wywoływane „Darlin’ (Adam & Eve Song)”, mocne “Easy”, “Better Days Will Come” i “Heartbeat”. Trudno uwierzyć, że grają już 18 lat, bo w świadomości polskiego niezala nie istnieją, w naszej właściwie też nie, do czasu ogłoszenia ich na Dour... Teraz z wypiekami na twarzy obserwować będziemy ich trasę licząc, że zahaczą o nasz szary kraj, przywożąc trochę kolorowych światełek i gorących piosenek. [stonysleep]

© www.cuttingedge.be

Arsenal
ClubCircuit Marquee
00:15
Zupełnie przypadkiem obejrzany koncert urósł po namyśle do jednej z jaśniejszych gwiazd na czwartkowym firmamencie. Jak się okazuje, Arsenal jest obecny na belgijskim rynku od mniej więcej ośmiu lat, dla mnie jednak na tę krótką chwilę byli świeżakami, którzy pokazali jak w XXI wieku tworzyć taneczną muzykę na gitary. Pod sam nos podsunęli nam coś na styku dance punku, indie popowych zabaw z rytmiczną elektroniką czy instrumentalnych pasaży Errors. Namiot jednym słowem szalał – podczas takich cukiereczków jak wybijający się na ostatnim albumie „One Day at a Time” miałem wrażenie, że nawet podświetlana, znajdująca się za plecami zespołu konstrukcja z nazwą zespołu tańczyła razem z nami. [held]

Muzyka Końca Lata - PKP Anielina

2011-06-24T10:00:00.001+02:00

Muzyka Końca Lata staje się zespołem grającym w sposób coraz bardziej wyrafinowany. Droga rozwoju względem poprzednich płyt na „PKP Anielina” jest całkowicie logiczna, niewymuszona i zrozumiała. Punktów stycznych ze starym nie brak, zarazem nowe jakby bez najmniejszego oporu wyrasta z tego co zakorzenione zostało wcześniej.

czytaj więcej

Więc dokąd to pójdziemy dziś? Nie wiem. Ciekawszym pytaniem będzie chyba „którędy?”. Przez las i przez pagórki, przez krzaki z malinami, jeziorko za polami… Znane mniej więcej tereny polskiej staroświecko romantycznej sielskości, a w pas ukłonią się stany zakochania i czasy dzieciństwa. Proszę się nie śmiać z tych rymowanek w przedostatnim zdaniu. Śpiewanie Bartka Chmielewskiego na tej zasadzie działa. Posłuchasz i już myślisz, że takie fajne niby proste teksty sam za chwilę będziesz w stanie sobie wymyślić. Czynienie sztuki z banału, tak chyba wypadałoby to nazwać. To liderowi MKL’u udaje się znakomicie, co naprawdę nie jest rzeczą zbyt często spotykaną.

Nie będzie zaskoczeniem nazwanie „PKP Anieliny” albumem dojrzalszym od poprzednich. Dla mnie dowodzi tego już sam fakt, że jego fenomenu nie byłem w stanie uchwycić od samego początku. Klimat bardziej nieinwazyjny, uroczo nie narzucający się, piosenki we własnym tempie układające poetycki obrazek. Regionalne elementy sprawiające, że nie będzie się tego dało powtórzyć nigdzie indziej, wszystko opisane subtelnymi jak nigdy wcześniej melodiami. Nie ma już żadnych „Wakacji w Mieście”, rozkmin w rodzaju „Na Cienkim” czy happysado-podobnych refrenów „Ona Nie Chce Jeszcze Spać”. Gitarowe linie uległy ewidentnemu uszlachetnieniu. Na duży plus wychodzi unikanie smutnych nastrojów i bezbolesne obchodzenie się z dawnymi uczuciami. Niepoprawnie naiwne miłosne omamienie, leniwa radość i ckliwa słodycz rządzą. „Dworcowa” zachwyca strukturalną elegancją. „Kogucik” rozkosznie przywołuje echa 60’sowej psychodelii. Nawet to co niby bardziej skoczne i rytmiczne jak „2001-2007” to już inna para butów niż kiedyś. Dobrze robią jazzujące wstawki i odważniejsze niż wcześniej inspiracje big-beatem („Cielak i Wiśnia”). Podtrzymany zostaje mit magicznego Mińska Mazowieckiego oraz tytułowej stacji kolejowej w fenomenalnym, trochę znajomym „PKP Anielina”.

Zmywak ponownie postarał się o całą talię chwytliwych wersów-sloganów do zapamiętania. „Za trzy złote kwiat nie jest ciebie wart”, „Na górce koło stacji PKP Anielina, w dni ciepłe z kolegami, butelki z piwa opijam”, „Czeka mama tata, czeka stary pies, czeka ukochana, dla niej wiozę wiersz”. Cały tekst „Szkoda Czasu” przemawia do mnie w stopniu nieosiągalnym dla kapel obcojęzycznych. Mam wrażenie, że zespół nie tyle zmienia się, a coraz bardziej dąży do bycia sobą, do osiągnięcia jakiejś własnej perfekcji i unikalności. A może to takie moje fanaberie powstałe po przesłuchaniu zwyczajnie kunsztownej, dopracowanej płyty. Dziś Muzyka Końca Lata udowadnia klasę samą w sobie. Jutro mogą być znani wszystkim z reklamy TVN’u. Wczoraj dali inspirujący koncert w Dujerze no i oni ogólnie są jakby wiecznie z „wczoraj”. Tego co się pamięta, i do którego ma się sentyment.

FURS foto: Rachael

2011-06-23T10:00:00.000+02:00

Migawki z koncertu warszawskiej grupy Rachael, który wystąpił jako support przed Abe Vigoda w warszawskim klubie Powiększenie 24. maja 2011 roku. Pełną galerię zdjęć z koncertu można obejrzeć tutaj: Galeria zdjęć z koncertu Rachael w Warszawie.

zobacz zdjęcia

Furs foto: Abe Vigoda

2011-06-22T09:25:00.000+02:00

Migawki z koncertu grupy Abe Vigoda, który odbył się w warszawskim klubie Powiększenie 24. maja 2011 roku. Pełną galerię zdjęć z koncertu można obejrzeć tutaj: Galeria zdjęć z koncertu Abe Vigoda w Warszawie. Relacja z tego koncertu na łamach Furs: Abe Vigoda - Powiększenie, Warszawa, 24 maja 2011.

zobacz zdjęcia

Furs foto: Handsome Furs

2011-06-21T09:57:00.001+02:00

Migawki z koncertu kanadyjskiego duetu Handsome Furs, który odbył się w warszawskim klubie Cafe Kulturalna 6. maja 2011 roku. Pełną galerię zdjęć z koncertu można obejrzeć tutaj: Galeria zdjęć z koncertu Handsome Furs w Warszawie. Relacja z tego koncertu na łamach Furs: Handsome Furs - Cafe Kulturalna, Warszawa, 6 maja 2011.

zobacz zdjęcia

Youth Lagoon

2011-06-19T07:00:00.000+02:00

Napisałem w innym miejscu, że nowym bogiem lo-fiowego wiercenia palcem w duszy mianuję Trevora Powersa. Skromnego, pochodzący z Boise w stanie Idaho chłopaka, który po nieudanych, młodzieńczych doświadczeniach na gruncie grupowej terapii wyrażania się, postanowił spróbować zrobić coś na własną rękę. Punktem wyjścia stała się pierwsza myśl i tęsknota za pianinem, pozwalającym dany pomysł obrócić w dźwięk.

czytaj więcej

Efektem ośmioutworowy minialbum, którego kontrolowany wyciek zbiegł się z pisaniem tego tekstu. Pomiędzy nie było jednak łatwo, chociaż jak twierdzi Trevor, w próbie pogodzenia nauki, pracy zarobkowej oraz procesu twórczego odnalazł szczęście. "The Year of Hibernation" (fizyczna premiera na początku lipca w barwach Juno Beach) stanowi dla Trevora rodzaj intymnego pamiętnika, będącego zapisem jego własnych lęków, oddanego do przeczytania słuchaczom. Tutaj nie ma miejsca na prywatność, a artystyczny ekshibicjonizm przykleja wyrwane kartki z kalendarza i ponownie pokazuje datę 2010. Czas zmarnowanych szans i przegranych uczuć zahibernowany jest w teraźniejszości.

Ktoś pięknie zauważył, że Youth Lagoon (tym razem samotna zabawa w chowanego przyniosła taka nazwę) sparaliżowany jest przez uczuciowość. Ktoś inny wspomniał o baroque-popowym obliczu Chrisa Garneau. Moje myśli podryfowały gdzie indziej. Intuicyjnie odnalazłem więź z dziecięcą pretensją Matthew Dillona (Windmill), a na końcu drogi spotkałem zamroczonego Stephena Jonesa (Babybird). Powers również nie zamierzał milczeć. Opowiedział o Cocteau Twins i mentalnej inspiracji "Treasure". Zdradził sekret nowatorskiego nagrywania wokali w ogromnym garażu teściów kumpla, przy udziale i pomyśle tegoż. Przecinając pępowinę powinności, odciął się od melodyjnej piosenkowości, odkrywając to czego tak naprawdę szukał w muzyce. Bez większych oczekiwań zrealizował siebie. Jednocześnie dał Mike’owi Handreasowi aka Perfume Genius czas na spokojne przygotowanie drugiej płyty. [ethan]

Arrange

2011-06-18T09:00:00.000+02:00

Życiowe doświadczenia pochodzącego z Południowej Florydy Malcolma Laceya nie są już tak barwne, a jego fenomen wyrażany jest głównie kolejnymi bandcampowymi epkami, które pojawiały się od połowy ubiegłego roku na tamtejszej, muzycznej platformie.

czytaj więcej

Nastolatek z Fort Lauderdale podróżował na nich pomiędzy lo-fiowym indie (spod znaku Guided by Voices), a ambientowymi kołysankami, czasami docierając do modnych ostatnio drone’owych noise’ów ("Ivory Carpets"). Innym razem, wybierając się w kierunku bright-eyesowego songwriterstwa, malowanego akwarelami w industrialne barwy (ktoś nawet hasłowo zauważył, że tak brzmiałby Conor Oberst gdyby został przygarnięty pod skrzydła Kompaktu). Zdarzało się też rozdrapać sentymentalny strup po shoegazingu ("I'm (Probably) a Shitty Person"). Potencjał tkwił w nim od początku. Akustyczna, dziesięciominutowa coda z rozbijającymi się o stromy brzeg falami w postaci "Callers (Reprise)" z "Two", zdecydowanie krótszy sercołamacz z "Paper Parts" zatytułowany "Worked Hands", "Quiet State" już w sumie po całości.

Sypialniana samotność oznaczała, że opaskę ostatecznego zdefiniowania mógł zdjąć z oczu artysty jedynie on sam. Z epki na epkę następowała piosenkowa konkretyzacja, eklektyzm przeradzał się we własny styl, a podsumowująca roczny staż Malcolma pełna płyta (fizyczna premiera Plantation w połowie lipca, obecnie dostępna – jakżeby inaczej – za darmo na bandcampie), zretuszowała szwy różnych fascynacji. Stanęło na ambientowym, smutnym bedroomowym popie, z klawiszowym łkaniem oraz wokalną pretensją godną Justina Vernona i lirykami wyrażającymi nastoletnie niepokoje. Chciałbym kiedyś powiedzieć, że Jacek Borcuch jest naszym Van Santem. Tylko czy w Polsce może urodzić się Messi? Wracając jeszcze do bohatera tego akapitu, to potrzeba posiadania alter ego po raz kolejny okazała się silniejsza. Arrange napisał z małej litery, a sigurrosowe u podstaw "When'd You Find Me?" niepostrzeżenie przerodziło się w "Nothing Compares 2 U". Nic nie mogło odegnać już tego smutku. Post-chillwave otrzymał swoja nową, szaro-pastelową twarz. Zauroczyłem się. [ethan]

Arrange - Plantation

Dawn Golden And Rosy Cross

2011-06-17T12:30:00.006+02:00

Czasy się zmieniają. Ludzie mają coraz więcej przyjaciół na swoich internetowych profilach, będąc coraz bardziej samotnymi. Wpływa to również na kształt muzycznych inicjatyw. Zwiększa się procentowość indywidualnych, DIY-owych projektów względem dzielnicowo-uczelnianych, garażowych prób kilku dobrych znajomych. Młodzi, w zaciszu swoich sypialni, realizują manifesty przeżytych do tej pory dni, mieszając je z komputerowymi samplami uzupełnionymi głosem i dźwiękiem stojącego do tej pory w kącie instrumentu. Pozwala to na bezkompromisowe tworzenie stojące w opozycji do kolektywnych wypowiedzi, w których każdy chce ugrać jak najwięcej dla swojego akordowego ego. Ponadto odpada problem sali prób, a rodzice nie muszą się martwić o stojące w garażu auto. Dźwięki chowają się za założonymi słuchawkami, a pierwszymi krytykami stają się znajomi z sieci, podzielający muzyczne fascynacje i gwarantujący korzystne notki na swoich hipsterskich blogach. Wytwórnie też są czujne, nagrań przybywa, a Pitchfork ma forkcasta. Potem może pojawi się nawet szansa na trasę po małych klubach dużych miast w towarzystwie laptopa i kilku stymulujących go gadżetów. Europejskie festiwale rozstawiają niewielkie namioty dla "lubiących to", facebookowych zwolenników, a notebookowych outsiderów przybywa. Przez najbliższe dni na Furs o trójce z nich.

czytaj więcej

Ukrywający się, za enigmatyczną nazwą Dawn Golden And Rosy Cross Dexter Tortoriello, to postać z przeszłością. 24-letni producent z Chicago nagrał w roku ubiegłym, wraz ze swoją dziewczyną (Megan Messina), znakomite, napiętnowane wspólnymi "wakacjami" na Hawajach, brudno-pościelowe "All Night", zabarwione lo-fiowym popem . Tożsamość skryli za słowem Houses. Do dzisiaj nie wiem co przeszkodziło mi w dodaniu onirycznego, nieco notwistowego "Soak It Up" do fursowej listy. Budzik jednak w końcu zadzwonił, a cover-art "Blow" pokazał, że noc była nader upojna. „Skonsumowane” używki znalazły wytchnienie we wstydliwym pawiu. Kochanka odeszła wraz ze wschodem słońca, a bohater zdał sobie sprawę, że zapomniał zakręcić kran. Gapiąc się, z wysokości pływającego po pokoju materaca, w biały sufit zaczął wizualizować własną przeszłość i "przed-meganowy" czas. Nie zawsze było przecież pięknie.

Uzależniony od heroiny nastolatek szukający szczęścia na Zachodnim Wybrzeżu. Postanowił rozliczyć się z tamtym okresem. Klawiszowe tła stojącego w kącie pianina zanurzył w zalanym mieszkaniu, dodał niepokoju do pastelowego ambientu, zbliżając się niebezpiecznie do mrocznego minimalizmu Matthew R. Coopera. Na koniec spróbował wysłać CV do Anticonu, stając się muzycznym kolegą Ryana Lotta aka Son Lux. Chillwave’owe r’n’b pozostawił innym. Zdał sobie sprawę, że kluczowym momentem było spotkanie na swojej drodze Jessiego Logana. To ten pomógł mu wyjść z nałogu, nauczył muzyki, zaopatrzył w Seagulla. Pojawiła się jednak tęsknota za rodzinnymi stronami. Powrót był przeznaczeniem, podobnie jak uczucie do Megan, jak hawajski wolontariat, jak podpisanie kontraktu z Lefse Records (How To Dress Well, Neon Indian, Keepaway). Przypomniał sobie nawadniające rury PVC, dorywcze prace, ale też przed-nałogowe dorastanie oraz black-metalowe zabawy w trzy akordy. Zamknął na chwilę oczy, aby po chwili otworzyć je znowu. Woda zniknęła, zniknęły unoszące się na niej meble, zniknęły bolesne dni. Obok spała ta, która tak kochał, a po śnieżnobiałej pościeli przechadzał się mały kociak. Odzyskał spokój, odrzucił myśl o byciu Jamiem Stewartem. Wystarczyły mu jego płyty na półce. [ethan]

Death Cab For Cutie - Codes And Keys

2011-06-16T08:00:00.000+02:00

Kiedy Ben Gibbard wraz z basistą Nickiem Harmerem zapowiadali nowy album jako najmniej "gitarocentryczną" rzecz w swoim dorobku, można było zacząć obgryzać paznokcie. Co prawda to akurat postalserviece'owe "Give Up" jest po dziś dzień najlepiej sprzedającym się krążkiem w dyskografii Benjamina, ale wydaje się że właśnie w gitarowym anturażu ten czuje się najlepiej. Przynajmniej tak było przed laty. Moment podpisania kontraktu z majorsem blisko dziesięć (!) lat temu okazał się jednak dla DCFC nowym rozdaniem i zdefiniowaniem siebie na nowo. W szeregach kapeli zupełnie zapomniano o gitarowym lo-fi, wyrzekając się niejako swych alternatywnych korzeni. "Codes And Keys" ten trend kontynuuje.

czytaj więcej

Absolutnie genialne "Transatlanticism" pod względem brzmienia miało jeszcze posmak dawnej świetności, kiedy światła reflektorów omijały kwartet z Waszyngtonu z daleka. Jednak dopiero produkcyjnie dopieszczone, nominowane do Grammy "Plans" i szczytujące na liście Billboardu "Narrow Stairs" sprawiły, że o marce zwanej Death Cab For Cutie stało się naprawdę głośno. Zwycięskiego składu się nie zmienia, także świadoma rezygnacja z komercyjnego sukcesu byłaby w takich okolicznościach strzałem chybionym. Nie jest więc niespodzianką, że "Codes And Keys" jest naturalnym sukcesorem medialnego splendoru poprzednich dwóch płyt. Trzeba uczciwie przyznać, że w przypadku DCFC wkroczenie do mainstreamu okazało się niezwykle łagodnym i umiejętnym przejściem, niepozbawiającym Amerykanów ich oczywistych atutów. Bezpretensjonalności, nienachalności, uroku i naturalnej umiejętności wzbudzania czystej sympatii słuchaczy. Podobnie jest tutaj. Wydaje się, że mniej na tym albumie sypialnianego klimatu "Plans", ale też brakuje mu radykalnego zaskoczenia, jakim dla "Narrow Stairs" było fenomenalne "I Will Possess Your Heart". Albumowa "siódemka" jest wydawnictwem równym, ale nie monotonnym. Zapowiadane odejście od gitar nie jest zauważalne aż w takim stopniu, żeby zawracać sobie nim głowę, cofając do czasów współpracy Gibbarda z Jimmym Tamborello. Całości na szczęście nie przeprodukowano, na co wskazywać mógł pełniący funkcję pilota "You Are A Tourist", nafaszerowany nakładkami, pogłosami i dźwiękowymi efektami. Wręcz przeciwnie, gdyby tylko trochę przybrudzić początek albumu, surowe "We Have The Facts..." z początku ubiegłej dekady zyskałoby dwa bonusowe kawałki, tylko z większym radiowym potencjałem. [night]

Nie zaprzeczę, że Death Cab For Cutie nagrali właśnie najgorszą płytę w swojej karierze. Z drugiej strony dotychczasową dyskografię mieli na tyle dobrą, że nawet ten najsłabszy album wcale nie musi być taki zły. Na wysokości "Transatlanticism" byli dla mnie nie do pobicia, "Plans" - choć wyjątkowo średnie - przyciągało kilkoma nie byle jakimi highlightami, natomiast "Narrow Stairs" sprzed trzech lat uznaję za rzecz bardzo udaną. Ben Gibbard uchodzi dziś za klasycznego songwritera romantycznych gitarowych kompozycji. Na "Codes And Keys" zespół postanowił jednak w sporym stopniu wyrzec się gitar. Nie żeby od razu poszli w jakieś elektroniczne eksperymenty, ambient czy inne "Kid A", ale tym razem szalę ciężkości przesunęli w kierunku już wcześniej przecież istotnych w ich twórczości klawiszy. Zmiana drastyczna nie jest, na pewno nie tu tkwi przeciętność krążka. Sądzę, że to wciąż typowe, stuprocentowe Death Cab, tyle że w odrobinę słabszej formie. Część utworów mi się nie podoba, na część pozostaję obojętny, kilka uznaję za świetne. Do tych ostatnich należy tytułowe "Codes And Keys", zasługujące na mocną ósemkę w skali ich dokonań i tego czego od tej grupy powinno się oczekiwać. Oczko mniej dałbym "Underneath The Sycamore" z nieoczekiwanym wstępem niczym The Beach Boys. Ma coś w sobie "St. Peter’s Cathedral", całkiem nie najgorzej wypada "Monday Morning". Bez dwóch zdań najwspanialsza rzecz czai się zaś na końcu. Śliczne jak z obrazka "Stay Young, Go Dancing". Beztrosko zagrane i zaśpiewane, z uroczym tekstem, dycha jak się patrzy. [zwolniak]

Jedziemy na Dour! + KONKURS: 5 podwójnych karnetów dla Was!

2011-06-15T07:00:00.003+02:00

Podobnie jak w zeszłym roku, zapraszamy Was na Dour Festival w Belgii (14-17 lipca)! Sami przebieramy już nóżkami, nie mogąc się doczekać mocarnych headlinerów, belgijskiego słońca, międzynarodowego towarzystwa, barierek na każdym koncercie i kilkudniowej amnezji. Na dole znajdziecie konkursowe zadanie, które przybliży Was do szczęścia: mamy dla Was 5 (słownie: pięć!) podwójnych karnetów. Szczegóły poniżej!

czytaj więcej

Trzy słowa o samym festiwalu.

Piszę tę notkę jedząc truskawki, trzymając nogi na stole, rzucając okiem na "Na Wspólnej", słuchając Mojave 3 i Bon Ivera. I właściwie to jest najlepsza i najkrótsza charakterystyka Dour Festival. Na cztery dni, 14-17 lipca, w sercu walońskich pól wyrośnie festiwalowe miasteczko, gdzie najlepsze, najbardziej wyczekiwane gwiazdy zagrają obok naszych gulity pleasures, a atmosfera totalnego wyluzowania pozwoli zapomnieć o pracy, wrześniowych poprawkach, nieukładającym się związku, problemach z zasypianiem i tym, że mieszkanie trzeba sprzątnąć (niepotrzebne skreślić). Jednym słowem – o całym bożym świecie.

Tegoroczny line up zapowiada się całkiem zacnie… Headlinerami są na pewno Pulp i Suede, których koncerty będzie można zobaczyć kolejno w piątek i w sobotę. W czwartek szybsze bicie serca wzbudzi u niektórych Kyuss Lives!, a u innych Public Enemy ostatniego dnia festu. Największym urokiem Dour jest bowiem eklektyczny charakter tego festiwalu, dlatego również w tym roku, koło najbliższych naszym sercom: Foals, Flying Lotus, I’m From Barcelona, Mogwai, Klaxons, The Dø, Deerhoof, Architecture In Helsinki, Les Savy Fav, Factory Floor, Metronomy, The Drums, Junior Boys, Hercules And Love Affair, CocoRosie zagrają także Gold Panda, Tiga, Kode9, Bibio, Rusko, Erol Alkan, Lindstrøm, Cut Chemist czy Joker, a także Kylesa, Gallows, Agnostic Front lub Ice Cube, Cypress Hill, House Of Pain. Łącznie ponad 200 wykonawców! W praktyce wygląda to tak, że jest się na nogach od bladego świtu (koncerty zaczynają się już koło 13, kończą o 5), biegając między siedmioma scenami, w przerwach przesiadując pod brzózkami z piwem, wcinając sałatkę z Lidla lub szukając rozrywek na ogromnym festiwalowym terenie.

Może dwa słowa o lokalizacji.

Dour to małe, urocze miasteczko w południowo-zachodniej Belgii. Sam festiwal odbywa się na polnych pustkowiach kilka kilometrów dalej. Jak się tam dostać? Najłatwiej znaleźć samolot do Charleroi (m.in. WizzAir z Warszawy, Ryanair z Wrocławia i Krakowa), w Charleroi złapać pociąg do Saint-Ghislain (godzinka drogi) i stamtąd podjechać festiwalowym busem. Karnet kosztuje około 100 euro (co jest sprawiedliwą ceną), miejsce na polu namiotowym dodatkowe 17.

I słówko o tym, jak możecie zdobyć karnet na to wyjątkowe (serio) wydarzenie!

Wybierzcie jeden dzień festiwalu, sprawdźcie line up, przejrzyjcie dodatkowe atrakcje: czekamy na fantazyjne opisy jednego dnia spędzonego na Dour! Pięć osób, które najbardziej nas poruszą, będzie mogło zacząć rozglądać się za namiotem i rezerwować bilety lotnicze (bądź zbierać na benzynę). Czekają na was podwójne karnety (bez pola namiotowego, więc te 17 euro będziecie musieli dorzucić). Na odpowiedzi czekamy do 18 czerwca (sobota), do godz. 16:00. Wysyłajcie je na e-mail: konkurs@furs.fm. Konkurs rozstrzygniemy w poniedziałkowy poranek osładzając Wam tym samym początek kolejnego tygodnia. Powiadomcie znajomych, zachęćcie rodzinę, szepnijcie swoim drugim połówkom. A jeśli jeszcze się wahacie, to przeczytajcie naszą zeszłoroczną relację. No to co? Do startu… Gotowi… START!

DOUR FESTIVAL (fot. Kmeron)

Nadeszła piękna, uroczysta chwila ogłoszenia wyników... I tak, drogą selekcji najciekawszych w formie oraz treści zgłoszeń konkursowych zdecydowaliśmy, że podwójne karnety na Dour Festival otrzymują...

Fila Padlewska
Maciej Skowera
Bartosz Suchecki
Tomek i Maciek
Marzena Pietruszka

Serdecznie gratulujemy! Sprawdzimy osobiście, czy bawicie się w realu tak samo dobrze, jak potraficie o tym pisać :) Pozostałym osobom bardzo dziękujemy za odpowiedzi!!!

Primavera Sound 2011 (część 2)

2011-06-14T07:00:00.003+02:00

Jak co roku w maju, wulkan wybuchł. Bywalcy festiwalów z całej Europy koczowali na lotniskach z utęsknieniem spoglądając na z rzadka zmieniające się literki na kolorowych tablicach informacyjnych, błagalnie czekając na zmianę statusu lotu z „delayed” na jakikolwiek inny. Tablica odlotów portu w Pyrzowicach - zdradliwie mianowanego we wszystkich wyszukiwarkach tanich przelotów jako Katowice - nie pozostawiała złudzeń. Można było polecieć do Turynu, Eindhoven czy Antalyi – wszędzie tylko nie do upragnionej Barcelony. Facebookowe statusy z euforycznych z wolna zmieniały się w niepokojące, by osiągnąć ton rozpaczliwy. Festiwalowa brać zyskała kolejny temat do rozmów: „jak to się czeka?”. Niektórzy zajęli się czytaniem zaległej prasy, studenci powyciągali skitrane na czarną godzinę sesyjne notatki, a Ci pozbawieni jednego i drugiego po prostu omiatali wzrokiem otoczenie w poszukiwaniu niespodziewanej piękności, dzięki której ten fatalny dzień zmieni się w przygodę życia.

czytaj więcej

Perfume Genius
16:00 (Auditori)

Prostota w muzyce wymaga ciszy, spokoju i skupienia. Trudno osiągnąć ten stan w sali na 3000 osób (chociaż co prawda wypełnionej w 1/3), ciężko poświęcić się tylko muzyce mając dookoła rozszemrane towarzystwo, święcące punkciki od aparatów foto, a scenę widzi się tylko przymrużając oczy. Chociaż może to być tylko tanie usprawiedliwianie, ponieważ prawda jest taka, że niezależnie od warunków skromny, zawstydzony Mike nie udźwignął bagażu moich oczekiwań, zawodząc mnie swoim koncertem boleśnie. Chociaż kiedy mocniej o tym myślę, to chyba sam sobie nie może mieć nic do zarzucenia. Wszystko brzmiało, jak trzeba: ascetyczne melodie, drżący głos, utwory odegrane co do nuty. Jedyne czego zabrakło to magia, która sprawia, że przechodzisz na chwilę do innego świata. Perfume Geniusy nie nadają się chyba na festiwale, gdzie alkohol krąży w żyłach, ma się ochotę potańczyć, pokrzyczeć i pocieszyć z wakacji, a nie zamykać w sobie i umęczać smutnymi emocjami. [stonysleep]

The Soft Moon
17:30 (Llevant)

Odkrycie ostatnich miesięcy na żywo sprawdziło się całkiem całkiem. Co prawda basista wyglądał, jakby dostał gitarę na gwiazdkę i miał trzy miesiące na nauczenie się tych paru jednostajnych dźwięków, ale mastermind projektu, Luis Vasquez, miał wszystko pod kontrolą. Ten, nazwany tak przez nighta, soundtrack do najbardziej przerażającego horroru, zabrzmiał soczyście i przejmująco. Apokaliptyczne dźwięki wzmacniane były panującą niespodziewanie wietrzną pogodą, która trzęsła całą konstrukcją sceny, kręcąc sztuczną mgłą w często nieprzewidziany sposób. [held]

Warpaint
18:45 (Llevant)

Wiatr jeszcze bardziej przybrał na sile. O ile w trakcie The Soft Moon co najwyżej kręcił mgłą to obecnie miał do czynienia z bujnymi fryzurami warpaintek, ze szczególnym uwzględnieniem blondwłosej Emily Kokal. No ale ok, nie skupiajmy się aż taka bardzo na wizualnej stronie przedsięwzięcia. Członkinie Warpaint te swoje skomplikowane nutki odgrywają z dziecinną łatwością, luzem i uśmiechem na ustach. Studyjnie ugładzone utwory na żywo zyskują nowy blask: z reguły są wydłużane, ubarwiane są dziwnymi mostkami wewnątrz kompozycji oraz nie mniej wymyślnymi pasażami pomiędzy utworami. Co by nie mówić, płeć brzydka dominowała wśród publiczności i śmiem twierdzić, że po tym wietrznym koncercie poklask wśród facetów jeszcze wzrośnie – nie pozostając gołosłownym: znany z kręcenia gałkami w Shadowplay popularny Trojan po występie, poprzez szczeliny płotu, próbował zaznaczyć swoją obecność krzycząc różne zaczepki z „Warpaint, I love you” na czele. Żadna nie dała się skusić :| [held]

tUnE-yArDs
19:15 (Pitchfork)

Wspaniała jest ta różnorodność wykonawców grających jednocześnie w trakcie festiwalu. Nie pasuje jeden występ, idziesz na inny. Słuchając jednego kawałka danego zespołu masz wrażenie, że poznałeś już całą jego dyskografię, idziesz poznawać inny. Tak było w przypadku Warpaint. Wcale nie było źle – całkiem w porządku występ, ale tak na trzy kawałki. Za mało tam różnorodności póki co. Wybrałem się więc na coś bardziej wymagającego, jednocześnie jednego z najbardziej ekscytujących obecnie wykonawców – tUnE-yArDs. Doświadczenie z gatunku „widzę, a i tak nie wierzę”, czyli jak kobieta może mieć tak męski głos. Były wszystkie hity z obecnej, jak i z poprzedniej płyty, jak „Hatari” (z drobnym problemem z zapętleniem ścieżki wokalu), „Bizness” czy „Gangsta”. A najbardziej porwał ostatni „My Country” z tym swoim tanecznym, pulsującym rytmem. [kolargol]

Fleet Foxes
19:40 (San Miguel)

Koncert Fleet Foxes sam w sobie był uroczy, wokalista ma moc w głosie, a piosenki przywodzą na myśl to co lubimy najbardziej, czyli zapach igliwia i ciętego drzewa, jednak z niewiadomych przyczyn wyszło średnio porywająco. Harmonie były przytłaczająco piękne, a muzykalność zespołu jest godna podziwu, jednak dyskretnie ziewająca publika liczyła na ogień i zaproszenie do tańca. Zwykle koncerty zaczynają się od jakiejś spokojniejszej piosenki, aby zbudować napięcie i po pierwszych owacjach zagrać jeden ze swoich wielkich przebojów. Fleet Foxes to napięcie budowali bardzo długo. Słońce powoli zachodziło, a nasz entuzjazm malał z każdym utworem („zobaczysz zobaczysz zaraz będzie jakiś hicior”). Mykonos polecało dopiero, jako szósta piosenka, a zaraz po nim White Winter Hymnal. Dopiero wtedy publiczność się nieco ożywiła, by trochę poskakać, trochę potupać, ale bez szaleństw niestety. Nie obyło się też bez ckliwych momentów. Łezkę można było otrzeć z policzka w trakcie niezwykle pięknego Blue Rigde Mountains, wykonanego z wielką energią i emocjami. A potem już tylko wspólnie odśpiewana Helplessness Blues na koniec i tyle. Poklaskałyśmy do rytmu, pobujałyśmy biodrami i poszłyśmy szukać szczęścia na innych scenach. [stonysleep & pysio]

Gonjasufi
20:30 (Pitchfork)

Najgorszy koncert festu. Co ten człowiek uczynił ze swoją muzyką wie tylko on. Dość powiedzieć, że publiczność po kolejnym „muzycznym” klopsie zniecierpliwiona gwizdała machając kciukami skierowanymi w dół. W dawnych czasach oznaczało by to śmierć – Gonjasufi nic sobie z tego nie zrobił i z małymi przerwami przeznaczonymi na żałosne przekomarzanki z publicznością kontynuował ten fatalny występ. Szkoda słów. [held]

Einstürzende Neubauten
21:15 (Ray-ban)

Zamiast oczekiwanych emocji piłkarskich w finale Ligi Mistrzów dostaliśmy tanie porno z Manchesterem United padającym ofiarą gwałtu zbiorowego. Ludzie się cieszyli, ja wyszedłem po piętnastu minutach, tęskniąc po cichu za czasami, w których to Niemcy zawsze wygrywali. Udałem się więc wprost na koncert zespołu grającego tradycyjną niemiecką muzykę ludową – Einsturzende Neubauten. Tak, Niemcy mają bogatą tradycję w odhumanizowanym industrialu wygrywanym na stalowych rurach. Od DAF, przez Rammstein do kolesi z „Big Lebowskiego”. Właśnie o tych ostatnich myślałem oglądając występ Blixy Bargelda i spółki. Pomijając jednak aspekt humorystyczny, który się jakos samoistnie narzucał, trzeba przyznać, że robiło to wszystko wrażenie. Cała ta kupa złomu na scenie została wykorzystana w bardzo twórczy i sensowny sposób, a motyw z zegarem wygrywającym melodyjkę wskazówką to nawet rzecz z gatunku zajebistych. Obok hałasu były też pojedyncze liryczne momenty, jak w „Sabrinie”. Bardzo interesujące doświadczenie. I bardzo mądre wykorzystanie bisu – „Mamy 10 minut, więc wykorzystamy je bardzo mądrze i zagramy... jeden utwór”. Mądrze. Ale i tak w tym czasie wszyscy pobiegli już na PJ Harvey. [kolargol]

Gang Gang Dance
21:45 (Pitchfork)

W porównaniu do koncertu z 2009 roku, który miał miejsce na tym samym festiwalu, ale na przeciwległym jego końcu, GGD zaprezentowali się o niebo lepiej. Materiał z „Eye Contact” lepiej sprawdza się na koncertach, gdyż pomimo swojego skomplikowania i trudności przełożenia jest jednak bardziej rozpływający się, a utwory swobodnie można wydłużać, dosztukowywać dodatkowe ścieżki, grać na emocjach. Po początkowych trudnościach z nagłośnieniem, w trakcie których Liz Bougatsos można było jedynie oglądać, towarzystwo rozkręciło się na dobre i popłynęło z głównym nurtem najpiękniejszej z rzek. Każde dziecko wie, że gdy już wciągniesz się w wartki nurt to wyjść z niego wyjątkowo trudno. Z ręką na sercu mogę przyznać, że był to jedyny gig na Primaverze, gdzie po ostatnim utworze nie wierzyłem że koncert się zakończył, gdyż wydawało mi się, że jestem gdzieś w połowie i czeka mnie jeszcze kilkadziesiąt minut ekstazy. Nic takiego się niestety nie wydarzyło – dla miłośników statystyki: nie zagrali nic z „Saint Dympha”, nie zagrali MindKilla (!), co prywatnie nieco obniża notę tego występu. No ale to co zagrali to mistrzowsko zagrali!!! [held]

PJ Harvey
22:30 (San Miguel)

Ciężko powiedzieć, że pojechałam na Primaverę za PJ, bo bilet kupiłam zanim ogłosili jej występ. Bez wątpienia był to jeden z motorów napędzających. Kobieta mojego życia, ta od której wszystko się zaczęło - piękne koncerty, czerpanie radości z muzyki, ciągłe poszukiwania. Kobieta która wstrząsnęła moim życiem 3 lata temu, której koncertu w Polsce nie zapomnę nigdy. Bez tej całej patetyczności i miałkości – jedyna kobieta, z którą mogłabym być. Wiedziałam, że gra nową płytę, wierzyłam jednak w setlist.fm i kawałki ze starszych. Wierzyłam, że gdzieś tam w niej jest ta laska, która z podartych spodniach elektryzowała kiedyś tłumy śpiewając „Rid Of Me”. Doznałam chyba największego rozczarowania w swoim życiu, odechciało mi się całej tej Primavery (dobrze, że tylko na chwilę).Gdzie jest kobieta która kiedyś sama wyszła na scenę i poruszyła ponad 2000 osób w Kongresowej? Która opowiadała o masturbacji w pokojach hotelowych, braku wegetariańskiego jedzenia w Polsce itp. Zamiast tego zwerbowała sobie zespół, nudny i nieciekawy. Nie przepadam za „Let England Shake”. Nie wierze w całe to śpiewanie o Bogu, ojczyźnie i wolności. Rozumiem, że ona się zmienia, że zaskakuje, że rzadko daje dwa takie same koncerty, ale na Boga, ona chyba nigdy nie była tak słaba. Ludzie, którzy nie widzieli jej wcześniej, którzy nie znają jej poprzednich wcieleń są zachwyceni melodyjnością i dopracowaniem. Ale dla kogoś, kto na żywo słyszał utwory z „White Chalk”, kto doznawał na „Snake” czy „Man-size”? Wpatrywałam się w nią jak w obrazek, wiedziałam, że mi się nie podoba, że dookoła dzieją się inne piękne koncerty, ale nie byłam w stanie stamtąd wyjść, zostawić jej, bo może jednak, może zmieni zdanie, może zagra coś starego. Nawet „C'mon Billy” nie brzmi tak samo, gdy zamiast gitary w ręku trzyma swoją autoharfę. [pao]

Prince Rama
00:15 (Vice)

Z szerszego początkowo składu (i dłuższej nazwy) zachowały się jedynie dwie dziewczyny i dwuwyrazowe miano. No więc mamy dwie panny: jedna odpowiada za elementy perkusyjne, druga za całą elektronikę, a śpiewają obie. Wychowane w ciekawej kulturze Harry Krishna dziewczyny wlewają ten kulturowe doświadczenie w foremki indie-światka i podobnie jak słynniejsi poprzednicy z 4AD uklepują dźwięki z różnych stron świata, by psychodelicznie wpływać na zgromadzonych gapiów. Z ciekawostek: po raz pierwszy na scenie Vice pojawił się ogromny ekran, a na nich, a jakże, niezwykle psychodeliczne wizualki. Kolorowe obrazki przedstawiające pozornie zwolnione tempo obrazu aktualnego występu przetykane feerią równie intruzyjnych barw dopełniały ten interesujący, acz na widowni lekko przerzedzony, występ. [held]

Darkstar
01:30 (Vice)

Hyperdubowa zajawka łącząca w sobie dubstep z niezwykle eksperymentalną elektroniką. Koncerty wykonawców elektronicznych opatrzone są stempelkiem niepewności – czasami koncert sprowadza się się do odsłuchania płyty, tyle że na stojąco i w otoczeniu innych ludzi. Z Darkstarem jest nieco inaczej – niby nie dzieje się za wiele, guziki są przyciskane a wokale odśpiewywane, no ale w momencie gdy James Buttery, wokalista o aparycji chudego Jaya (tego od Cichego Boba i filmów Kevina Smitha), kiwa się przez cały koncert ze wzrokiem utkwionym w jeden punkt niczym bokser wagi ciężkiej przed walką, to jest bardziej strasznie niż śmiesznie. Bałem się. [held]

Animal Collective
02:00 (San Miguel)

Bóle związane z odwołaniem ich koncertu w Polsce mam za sobą. Tym razem wyszli na scenę. Kompletny skład, czterech przyjaciół ze szkoły. Wiadomo, że grają nową płytę, materiał znany od kilku miesięcy z nieoficjalnych źródeł bootlegowych. Do tego parę szlagierów. W momencie w którym wyszli na scene, w którym zobaczyłam Aveya, w którym Geologist odpalił latarkę, pierwsze rzędy oszalały. Bywają koncerty żwawe i żwawsze, ale to były po prostu skoki na barierkach. WOOOOOoo whopp woopppp arrrrrr uuuu tuuuuuuu i wszystkie dźwięki wydawane razem z nimi, no nie wierzę. I whooop iii whoooopp i arrrrrr t utuu utuu tigerstigers yutututuutu whoop whooooooop. Did you see the words, najpiękniejsza chwila festiwalu, magia, rozsadza nas szczęście. Brothersport, tłum się ruszył, coś robi, śpiewa, drgnęło, boże jak cudnie. Potem apogeum, i zaczyna się, trochę ciszej niż wszystko, delikatne uderzenia w perkusję, szeptem „I'm like thissssssss and youre like thisssss”. Bomba eksplodowała, i nie wiadomo co zrobić. EVERYBODYSBLATEDEVERYBOADYSBLOATED TIGERSTIGERSTIGERSTIGERS woaaaaaw TIGERSTIGERSTIGERSTIGERS WOAAAAAW. I „Summertime Clothes”, śpiewanie przez kolejne dwa dni „I want to walk around with you”. Właśnie śpiewam sobie w głowie. Przy okazji nowych kawałków - płyta roku 2011 oficjalnie została wybrana. Nie rozumiem ludzi, którzy nie rozumieją Animal Collective. [pao]

Holy Ghost!
03:30 (Ray-ban)

Można długo narzekać na organizacje tegorocznej Primavery. Koncerty o barbarzyńskich porach, odległości pomiędzy scenami czy gorsza niż zwykle pogoda to najczęstsze utyskiwania. Jednak nieważne jak się zaczyna, ważne jak się kończy. A koniec był monumentalny i Holy Ghost! dali z siebie wszystko. Elektroniczny anturaż, ejtisowe podkłady, żywa perkusja, dar pisania melodii, kontakt z publicznością - mogę wymieniać długo. Przepiękny i wzruszający był moment kończący koncert. Ustawiony jako ostatni w setliście “Jam for Jerry” z wiadomych względów jest utworem smutnym. Alex śpiewając ostatnie strofy zeskoczył ze sceny i niemal płacząc dał się pocieszać osobom z pierwszych rzędów, które głaskały go po głowie, wręcz tuliły. Po tym zdarzeniu Alex zniknął za kulisami, a na scenie pozostał jedynie zespół, który po dograniu tytułowego jamu długo dziękował publiczności za miłe przyjęcie. [held]

Przepiękne, malowniczo położone Poble Espanyol przywitało wykonawców ostatniego dnia słońcem. Na placu, pośród replik gotyckich uliczek zainstalowano po raz pierwszy od kilku lat scenę, na której zagrały różne, mniej lub bardziej znane, zespoły. Tych hiszpańskich nie opiszemy, gdyż kompletnie nie wiemy co należałoby o nich napisać. Natomiast dwie nazwy warte są mszy.

Bmx Bandits
(Poble Espanyol)

Bmx Bandits grają od wielu lat miłą dla ucha muzykę z prostymi i słodkimi tekstami piosenek o licealnych miłościach, przy których można z uśmiechem na twarzy potupać nóżką. Niestety publiczność drętwo stała w miejscu, ale czemu się dziwić skoro średnia wieku wynosiła czterdzieści lat, a barierki zajmowali starzy ludzie w koszulkach Flaming Lips. Nie dość, że zespół kazał na siebie czekać, to gdy w końcu się pojawili, Douglas Stewart był w trakcie jedzenia jabłka (między piosenkami jadł też banana i pił kawę/herbatę/whisky? z własnego kubka). Po paru piosenkach stało się jasne, że coś w jego zachowaniu nie grało. Wszystkie ruchy, a także to co mówił, było całkowicie wyreżyserowane. W dodatku gestykulował w bardzo irytujący sposób. Prostymi ruchami pokazywał o czym jest tekst, tak jakby dawał koncert dla głuchoniemej publiczności. Oczywiście nie można się czepiać setlisty, zagrali stare piosenki takie jak „I Wanna Fall in Love” czy „Disco Girl”, ale i nowsze jak „The Sailor’s Song” z ostatniej płyty. Nie obyło się też bez dwóch czy trzech kawałków z nadchodzącej płyty „Bmx Bandits in Space” (tytuł padł chyba z dziesięć razy i każdemu towarzyszył niezwykle wkurzający gest wyciągania ręki w przestrzeń a la star wars). Można też powiedzieć, że wokalista miał dobry kontakt z publicznością, bo po każdym utworze dużo mówił. Jednak przywodziło to na myśl ten typ rodzica, który chciałby być „fajny”, a ociera się o bycie żałosnym. Zespół do otagowania na laście jako "seen live", ale następnym razem sobie odpuszczę. [pysio]

Mercury Rev
(Poble Espanyol)

Zakończenie festiwalu miało miejsce podczas koncertu Mercury Rev na Poble Espanyol, w niedzielę. Niesprzyjające akustycznie warunki małego placu wśród zabytkowych kamienic nie popsuły mocy wzruszających wrażeń, jakie wywarł ten zespół chyba na każdej osobie stojącej w sporym tłumie widzów. Magia. Jonathan Donahue wszedł na scenę z butelką wina, dokończył ją wznosząc toast za zgromadzonych i w tej chwili zaczęło się „Holes”. Hymniczne pieśni wyśpiewane były wraz z publicznością, a rozpromieniony, przeszczęśliwy Donahue, stojąc wśród świateł i dymu, co i rusz wznosił ręce ku niebu wzmagając poczucie, że uczestniczymy w czymś wyjątkowym. Moc koncertowych, soczystych aranżacji najlepszej płyty Mercury Rev była naprawdę przejmująca, szczególnie dla kogoś, kto w 1998 miał 14 lat i przeżywał tę muzykę bardzo mocno. Wspaniały moment. Epickie zwieńczenie jedenastej edycji Primavery. Do zobaczenia za rok! [stonysleep]

Primavera Sound 2011 (część 1)

2011-06-13T10:00:00.004+02:00

Jak co roku w maju, wulkan wybuchł. Bywalcy festiwalów z całej Europy koczowali na lotniskach z utęsknieniem spoglądając na z rzadka zmieniające się literki na kolorowych tablicach informacyjnych, błagalnie czekając na zmianę statusu lotu z „delayed” na jakikolwiek inny. Tablica odlotów portu w Pyrzowicach - zdradliwie mianowanego we wszystkich wyszukiwarkach tanich przelotów jako Katowice - nie pozostawiała złudzeń. Można było polecieć do Turynu, Eindhoven czy Antalyi – wszędzie, tylko nie do upragnionej Barcelony. Facebookowe statusy z euforycznych z wolna zmieniały się w niepokojące, by wkrótce osiągnąć ton rozpaczliwy a festiwalowa brać zyskała kolejny temat do rozmów: „jak to się czeka?”. Niektórzy zajęli się czytaniem zaległej prasy, studenci powyciągali skitrane na czarną godzinę sesyjne notatki, a ci pozbawieni jednego i drugiego po prostu omiatali wzrokiem otoczenie w poszukiwaniu niespodziewanej piękności, dzięki której ten fatalny dzień zmieni się w przygodę życia.

czytaj więcej

Cults
19:15 (ATP)

Cults wyglądają jak wyjęci żywcem z juwenaliowych spędów. Długie proste włosy w stylu spoconego bawoła, stylowe czarne okulary oraz niewzruszone pozy. Przesadnie skupieni na kreacji Cults niestety zawiedli. Piosenki oparte na monotonnie rockowej sekcji oraz niemodnych dzwoneczkach przelewały się jedna w drugą bez większych emocji. Silniejszy strumień wrażeń gwarantował jedynie ubiegłoroczny singiel “Go Outside”, w którym Madeline Follin mogła popisać się czym więcej niż nogami. Płytowo może być dramat, a przyszłość przed zespołem nie klaruje się zbyt optymistycznie. No chyba, że zmienią te hodowane miesiącami fryzury, ściągną okulary, spojrzą jasno na swoją twórczość i zaczną grać normalnie. [held]

Of Montreal
20:00 (San Miguel)

Obawiam się, że ten zespół już nie jest modny. Modny był do czasu offowego koncertu sprzed kilku lat, na który nie dane było mi zawitać, więc z pokutnym zapałem nadrobiłem braki obserwując pierwszy ciekawy koncert na głównej scenie.
Of Montreal to zespół z gatunku robiących z występów show. Kevin Barnes w berecie oraz aktorzy, którzy udawali walki bokserskie by następnie wskoczyć w tłum i uprawiać stage diving, dodawali kolorów do tej już przecież barwnej muzyki. Ludzie bawili się hucznie, sam koncert pomimo wczesnej pory i promieni słonecznych rozpraszających obraz na telebimach mógł się podobać. Zagrali i te fajniejsze wyimki z ostatniego longplaya („Coquet Coquette”), jak również wyczekiwane starocie, z killerami z „Hissing Fauna...” na czele. Być może Of Montreal nie jest już modny, ale jak na każdą modę również i na nich przyjdzie revivalowy moment. Trzeba po prostu być czujnym. [held]

Pierwszy właściwy dzień festiwalu w gorącej Barcelonie stał u mnie pod znakiem niezbyt słonecznych dźwięków – zaplanowałem sobie zobaczyć między innymi Grindermana, Suicide, Factory Floor czy Salem. Na tym tle występ Of Montreal musiał wypaść wyjątkowo. Wiadomo, te wszystkie przebieranki, pióra, różne kreacje Kevina Barnesa, zapaśnicy na scenie, powiewanie katalońskimi barwami, rozrzucanie pieniędzy ze sceny. Nawet publiczność wyglądała jak część przedstawienia – tu ktoś puszczał bańki mydlane, gdzie indziej ktoś rozsypywał confetti. To wszystko oczywiście nic by nie znaczyło, gdyby nie masa pozytywnej energii bijącej ze sceny. No i repertuar z wszystkimi starymi hitami na czele. Dosyć szybko opuściłem wygodne miejsce na trawce, by znaleźć się bliżej tego scenicznego szaleństwa. [kolargol]

Public Image Ltd.
21:15 (Llevant)

Nie wiem jak wyglądały koncerty zreformowanych Sex Pistols w latach 90-tych, ale ponoć dużo czasu zajmowało im rozprawianie się z wizerunkiem pozerów nie umiejących grać. W przypadku Public Image Ltd. od razu wiadomo, że mamy stuprocentowy profesjonalizm. Tak, wiadomo, to zespół Johna Lydona, więc nie mogło się obejść bez kilku wypowiedzi w jego stylu („Jesteśmy waszymi jedynymi przyjaciółmi w showbiznesie. Bo my nie chcemy ich pieniędzy!”), ale to muzyka była tutaj najważniejsza. I zdecydowanie chodziło o to, żeby ta muzyka zabrzmiała tak, jak powinna. Stąd tez zmiany gitar przy każdej piosence – przy okazji mogliśmy podziwiać najróżniejsze gitarowe wynalazki – a to lutnia, a to banjo, a to mandolina, wszystko elektryczne i brzmiące po prostu... jak gitara elektryczna. Czy może raczej jak gitara elektryczna Keitha Levene’a lub Johna McGeogha. Tym natomiast, co sprawiało, że ten koncert był czymś więcej niż tylko odegraniem starych kawałków, była emocjonalność Lydona. Wyglądało to tak, jakby chciał powiedzieć – te utwory to moje życie, to jest moje miejsce, to jest to, kim naprawdę jestem. Mi się to wydało szczere. No i usłyszeć na żywo kilka z absolutnie ulubionych utworów wszech czasów – ciary przy „Albatross” czy „Poptones”. Podczas takiego festiwalu jak Primavera nie jest łatwo spędzić półtorej godziny (tak długo grali PIL) na jednym koncercie, zwłaszcza jeśli traci się występy Glasser i Conana Mockasina. Ja nie żałuję ani minuty. [kolargol]

Glasser
21:45 (Pitchfork)

Nic nadzwyczajnego niestety. Płytowo te kompozycje świetnie się bronią, natomiast „na żywo” Glasser staje się po prostu jęczącą maszynką wydającą dźwięki z komputera. Cudzysłów nieprzypadkowy. Cameron Mesirow ma pomagiera, który naciska przyciski na konsolecie, od czasu do czasu wali jednostajnie w podstawiony bębenek, a sama Cameron nic więcej nie czyni, jak tylko jęczy samogłoski w różnych kolejnościach, głównie „uuu”, „aaa”, „ooo”. Najczęściej jednak używa „yyy”. Przepasana kokardą odzierającą ją w 100% z kobiecości, aczkolwiek dodającej 40 punktów do artyzmu, panna Glasser plasuje się gdzieś pomiędzy wygłupami Bjork, a onirycznymi harcami Bat For Lashes. [held]

The Walkmen
23:00 (Pitchfork)

Scena Pitchforka nie ma szczęścia. W ubiegłych latach znajdowała się wewnątrz festiwalowego tygla i słynęła z dobrego zestawu wykonawców oraz fatalnego nagłośnienia. Po zmianie miejsca i przeniesieniu się na rubieże dobry line up pozostał, jednak nadal trudno było wyłuskać melodie z jednostajnego szumu, a na domiar złego występy interferowały z innymi scenami, co denerwowało zarówno słuchaczy, jak i same gwiazdy. Ta niedogodność szczególnie doskwierała obu stronom podczas koncertu The Walkmen, których kompozycje często posiadają strukturę, gdzie cisza gra równie ważną rolę, jak sama muzyka. Hamilton z niedowierzaniem kręcił głową, czując jak dobiegające z głównej mocarne uderzenia strun Grindermena burzą wymuskany, inteligencki sznyt piosenek The Walkmen. A założenia były naprawdę eleganckie, profesjonalne i układne. Publiczne zamówienia zostały spełnione energetycznym i jak się okazało niezwykle popularnym „Rat”, zaś moje prywatne pragnienia zaspokoiły dwa utwory, które kojarzą mi się z początkami internetowej wymiany myśli na kilku historycznych platformach, „Wake Up” oraz „We've Been Had”. Warto było czekać niemal dziesięć lat, by usłyszeć te mistrzowskie aranże z „Everyone Who Pretended To Like Me Is Gone”. [held]

Interpol
00:45 (Llevant)

Paul Banks wystąpił w sweterku z kołnierzykiem. Skromnie jak na niego. Chyba tylko tyle zostało z garniturowej elegancji Interpolu. Nawet sam zespół zdaje sobie sprawę, że ostatnie ich dokonania co najwyżej wloką się w ogonie ich piosenkowego peletonu. Z debiutu usłyszeliśmy niemal wszystko łącznie z „The New”, zaś z wstydliwego „S/T” zaledwie kilka średniej jakości fragmentów. Zapomnijmy o roku 2010. Podczas wcześniejszych hitów była magia, było śpiewanie, były tłumy wiwatujących Katalończyków. Scena Llevant pretenduje jednak do miana największego LOLa festu z uwagi na kosmiczną odległość oddzielającą ją od pozostałego terenu. Strefy gastronomiczne rozszerzyły się niczym bohater „Super Size Me” po tysiącu hamburgerów, a że muzyka musi ustąpić kanapkom, to dojście do „Llevant” trwa mniej więcej jednego browara, ekwiwalent trzech mega długich żartów. [held]

Baths
03:15 (Pitchfork)

2 tygodnie przed wyjazdem, po ogłoszeniu timetable, dość żywo przeżywałam kolizję koncertu Flaming Lips z Baths. Moje problemy rozwiązały się w 10 minut. Tyle potrzebowałam, żeby uświadomić sobie, że Wayne Coyne to żart jednorazowy, a confetti i balony są "so last season". Baths czyli Will Wiesenfeld, wyglądający niczym stereotypowy nastolatek, który urwał się z klubu tenisa stołowego, zaskoczył w 2010 roku nagrywając jeden z najlepszych albumów do tańca i do różańca. To co udało nam się usłyszeć na scenie Pitchfork przekroczyło najśmielsze oczekiwania. Doskonałe aranżacje, mnóstwo nieoczekiwanych zwrotów, basy łamiące żebra. A przede wszystkim radość płynąca ze sceny, niedowierzanie ze strony artysty i jego urokliwa nieporadność. „Cerulean” okazała się nie być płytą do leżakowania i jedzenia truskawek, lecz dzikich pląsów i tańców w parach. A to wszystko tuż po 3 w nocy. Highlight występu? „Lovely Bloodflow”! [pao]

Rozluźniony, pełen uroku i wyskich skilsów Will Wiesenfeld rozgrzał publiczność ciesząc się jak małe dziecko doświadczeniem 4 w nocy w Barcelonie i tłumem ludzi na Pitchforku. W przeciwieństwie do The Walkmen nie narzekał na nadciągające z innych stron dźwięki, gdyż skupiał się na swoich zgiełkach i sprzężeniach, dodając do wszystkich już mega dobrych kompozycji dodatkowych sznytów producenckich. Plusiki za bis. Było dobrze. [held]

Factory Floor
03:45 (ATP)

Factory Floor miało być dla mnie tym samym, czym Fuck Buttons w zeszłym roku, czyli totalnym mentalnym rozpierdolem o czwartej w nocy. Niby wszystko było tak jak trzeba – głośno, utwory rozciągnięte do dziesięciominutowych wersji, trans, gitarowe zgrzyty, ale nie robiło to wrażenia apokalipsy, nie było trzęsienia ziemi. Co więcej, „Wooden Box” zabrzmiało wręcz łagodniej niż w wersji studyjnej. W dalszym ciągu uważam, że warto ich zobaczyć na żywo, ale tym razem pamięć o koncercie umarła wraz z ostatnim dźwiękiem. Zaledwie poprawnie. [kolargol]

Suuns
04:00 (Ray-ban)

Późną porę pierwszego dnia na festiwalach przetrwać jest najtrudniej. Walczyłem ze snem dzielnie, lecz była to walka nierówna i z gruntu przegrana. Kanadyjczyczy, Fursowi ulubieńcy, zabrzmieli mocno i selektywnie. Dostali niewygodną porę, ale mogli wystąpić na dużej i bardzo przyjaznej (amfiteatr!) scenie. Popisali się niezwykle, wizualizacje wzmocniły przekaz, niestety ciężko było z kimkolwiek wymienić się uwagami, gdyż przyjaciele albo byli gdzieś indziej, albo spali, a z Przemkiem Guldą przecież nie będę dyskutował, bo on wpadł na 30 sekund. [held]

Sufjan Stevens
17:00 (Auditori)

Sufjan pozamiatał. Chyba wszyscy wiedzą, jak wyglądają jego koncerty w tej trasie, chyba wszyscy słyszeli "Age of Adz" i znają moc tej płyty. Dodajcie do tego publiczność wpadającą na scenę przy końcówce "Impossible Soul", kolorowe balony podebrane Flaming Lips i moc konfetti. Takie koncerty pamięta się przez lata, a przez kolejne kilka dni nuci „Sufjaaan follow the paaath…”, co właściwie staje się życzeniem. Dla niego i dla nas. [stonysleep]

The Monochrome Set
19:00 (Ray-ban)

O ile Public Image Ltd. dzień wcześniej robili wrażenie dopracowanego i profesjonalnego przedstawienia, to inna legenda z końca lat 70-tych The Monochrome Set porażała wręcz amatorstwem. Nie chodzi o jakieś katastrofalne odegranie piosenek, chodzi o te niepewne spojrzenia całego zespołu na osobę mającą odegrać bardziej skomplikowaną partię i ten wyraz ulgi i zadowolenia – „znowu nam się udało”. Zdecydowanie należy im się tez tytuł dla najdziwniej wyglądającego zespołu festiwalu (przynajmniej z tych, które widziałem) – gospodyni domowa na perkusji, anorektyczny facet w sukience na klawiszach, beatnik wprost z ’66 na gitarze i Waldemar Pawlak na basie. Bid w srebrnej koszuli wyglądał w tym towarzystwie całkiem normalnie. Abstrahując jednak od doznań wizualnych, trzeba przyznać, że te ich proste, melodyjne kawałki słyszane na żywo sprawiają sporo frajdy. [kolargol]

The Fiery Furnaces
19:00 (Llevant)

Konfrontacja płytowo-sceniczna może być czasami bolesna. Gdy na płytach FF kipi od pomysłów aranżacyjnych, na koncercie otrzymaliśmy mdłą, jednostajną i niewyszukaną składankę takich samych gitarowych kompozycji ze zmieniającymi się opowieściami Eleanor. Nie był to koncert perfekcyjny, szkoda bo przecież grają już wiele lat. [held]

Jason Collett
19:30 (Adidas)

Scena Adidasa została w tym roku jakby dowartościowana dzięki nowemu rozplanowaniu terenu festiwalowego. Przeniesienie sceny Vice w pobliże i Pitchforka nieco dalej, ale ciągle w tej samej linii i na tej samej drodze z Llevanta, sprawiło, że scenę Adidasa mijało się na tyle często, żeby przystanąć przy ciekawszych dźwiękach. Największym dowartościowaniem był jednak występ tam Jasona Colletta (nie licząc Kyst). Nawet nie chodzi o to, że gość grał w Broken Social Scene. Wystarczy fakt, że nagrywa po prostu świetne płyty solowe i potrafi zaintrygować mając do dyspozycji jedynie głos i gitarę akustyczną. A granie dla kilkudziesięcioosobowej publiczności sprawiło, ze wytworzyła się rodzina wręcz atmosfera. W takiej atmosferze całkiem naturalna wydaje się odmowna odpowiedź na prośby o bis. Przecież on też chce zobaczyć inne koncerty i i tak się tam zobaczymy. [kolargol]

Pere Ubu
21:15 (Ray-ban)

Koncert Pere Ubu to w 50% muzyka, w 50% konferansjerka Davida Thomasa. Popijając z piersiówki, głosem starego zgreda z dzikiego zachodu opowiada o tym, jak to widząc stertę starych opon pomyślał o ukochanej i jak ta niezbyt entuzjastycznie zareagowała akurat na taki przypływ uczuć. Opowiada, że byłby lepszym Stingiem niż Sting, bez tych wszystkich głupot o lasach tropikalnych i tantrycznym seksie. Ot, takie monologi przy whisky. A muzycznie? Ostro, precyzyjnie z dodatkowym kopem w postaci perkusisty nie oszczędzającego swojego zestawu – do tego stopnia, że w pewnym momencie konieczna była wymiana werbla. [kolargol]

Ariel Pink's Haunted Graffiti
21:45 (Pitchfork)

Ariel Pink jest stworzeniem niesfornym i nieuczesanym. Nie zaśpiewa piosenki, jeżeli jest akurat w trakcie odpalania papierosa, a że akurat wymyślił sobie, iż właśnie ten utwór musi być zaśpiewany z fajką w gębie, to go przerwie i poprosi o zapalniczkę. Zdania co do twórczości Ariela są podzielone: ortodoksi uważają że Ariel lepiej prezentował się na wcześniejszych wydawnictwach, inni dostrzegli go w pełni dopiero na zeszłorocznym albumie. Ja należę do tych drugich, więc niejako z definicji bardziej podobały mi się utwory nowsze, czyli te z pierwszej części koncertu. W momencie gdy scenę ogarnął brud i jeden za drugim zaczęły pojawiać się piosenki z "The Doldrums", czym prędzej się ewakuowałem. Było poprawnie – lepiej niż dwa lata wcześniej, gdy Ariel występował na początku festiwalu, skąpany w słońcu. [held]

Twin Shadow
23:15 (Pitchfork)

Drugiego dnia Primavery, z gracją biliśmy rekordy w opuszczaniu koncertów. Ostatecznie w piątek widziałam jedynie Ariela Pinka i Twin Shadow. To co zagrał, to dobrze zagrał. Może koledzy się wypowiedzą, bo też oglądali - cytując klasyka. Nadmiar wspomagaczy i stan ciągłego skupienia, by kiwać się w rytm i przetrwać, jakoś uniemożliwił mi świadomie uczestniczyć w tym wydarzeniu. Jedno zarejestrowałam – chociaż scenę Pitchfork przeniesiono w tym roku w zupełnie inne miejsce, to tragiczne problemy z nagłośnieniem nie zniknęły. Pierdzenie, charczenie, wielka głośność i poruszenie. Kilka minut później na tej samej scenie zaczął stroić się Twin Shadow. Niestety sygnalizowany wyżej szkopuł skutecznie popsuł całą zabawę. Zeszłoroczne „Forget” jest zbiorem raczej kameralnych, powracających w brzmieniu do lat 80’, smutnych piosenek. Natomiast w wersji live całość nabiera mocy – syntezatory wkręcają się w mózg, basy łupią w klatce piersiowej, gitara rzęzi do ucha. Piczforkowe głośniki ktoś jednak podkręcił za mocno i gęsta ściana dźwięków była trochę rozczarowująca. Na OFFie będę koczować pół dnia (jeśli trzeba będzie) żeby zobaczyć go w bardziej sprzyjających warunkach, bo chłopak gra fajnie i z fantazją, nie odgrywa płyty, kombinuje, można potańczyć, można się posmucić. Zaczęli od „Tyran Destroyer”, skończyli na „Forget”, ja nuciłam wszystko po kolei jeszcze kilka godzin później. [stonysleep]

Zaraz po Arielu, na tej samej pitchforkowej scenie zaprezentował się George Lewis Jr., znany raczej jako Twin Shadow. Ci, którzy czekali na elektropopowe, zakręcone kawałki z debiutu srogo się zawiedli. Zagrali ostro rockowo, niemal shoegazowo. Dzięki temu wypolerowane studyjnie piosenki zyskały nieco pazura, jednak kiepskie nagłośnienie sceny picza masakrowało każdy kawałek. Scena dźwięku pojawiała się nie tylko w momentach wybranych przez zespół, ale również w przypadkowo wybranych fragmentach, gdy górę nad melodią brały sprzężenia. Przebitki z pozostałych scen również nie pomagały George’owi, więc koncert na skali szkolnej można ocenić na skromne 3 z plusem. [held]

Field Music
00:15 (Vice)

Widziałem podczas tegorocznej Primavery podejrzanie dużo koncertów ekstremalnych, zabijających brzmieniem i natężeniem dźwięku, dekonstrukcją formy i klasycznego rozumienia piosenki. Zaskakujący wobec tego jest fakt, że największe wrażenie zrobiły na mnie występy wykonawców, którzy bez fajerwerków zagrali swoje zwykłe kawałki. Jak PJ Harvey czy Field Music właśnie. Chyba na tym polega siła zespołu, że samymi kompozycjami i sposobem ich wykonania przebija wszelkie brzmieniowe sztuczki. Zespół braci Brewis wypadł na tym polu mistrzowsko. Niesamowite zgranie i radość muzyków sprawiły, że kompozycje, które z płyty bardziej się docenia niż się nimi fascynuje, nabrały rumieńców. Zwłaszcza ze wskazaniem na „Let’s Write A Book” – moment magiczny. Niesamowita jest też wszechstronność braci – podczas gdy jeden śpiewa przy pianinie lub z gitarą, drugi gra na perkusji, po czym zamieniają się miejscami. I ciężko przy tym powiedzieć, kto jest nominalnym bramkarzem, a kto napastnikiem. Ujmujące było też samo zakończenie koncertu – równo z ostatnim dźwiękiem nie opuścili sceny wyczekując, by publiczność zachęciła ich do bisu lecz... zabrali się za pakowanie instrumentów i demontaż perkusji. Zero celebracji i kokieterii. [kolargol]

WU LYF - Go Tell Fire To The Mountain

2011-06-11T10:44:00.009+02:00

Na początku był produkt, potem była sztuka. XXI wiek ze swoimi syndromami. Wyjście z założenia, że najważniejsze żeby coś się działo, żeby o tobie mówili. Dlatego trzeba się opakować. Najlepiej inaczej niż do tej pory, ewentualnie mieszając kolory i bawiąc się w artystyczny vintage. Znaleźć symbolizm i odszukać własne barwy klubowe. Podkraść pomysł na burialowską anonimowość, zapalić race i poczuć się antyglobalistą. Taki od początku był WU LYF. Rodziło to brak zaufania, za którym postanowiła dodatkowo stanąć duża wytwórnia.

czytaj więcej

O genezie muzycznej zabawy zespołu świetnie opowiedział koala:

"WU LYF to enigmatyczny zespół z Manchesteru, który dość mocno mnie zaintrygował, i chyba nie tylko mnie, sądząc po lekturze blogów muzycznych. Zaczęło się od bardzo wyrazistej, nieco witch-houseowej imagerii, programowej anonimowości, i kilku różnej jakości dem, które tłoczone w niskich nakładach potrafią osiągnąć dziś zawrotne ceny na rynku wtórnym."

Związek uratować mógł jedynie talent, który przeskoczyłby wyświechtane, prasowe zbitki słowne, z "byciem brytyjskim Salem" na czele. Zresztą od początku istniał problem z definicją muzycznych powiązań kolektywu. Donoszono nam m.in. o s(u)krzyżowaniu Spiritualized ze Swans. Osoby bardziej świadome współczesnej muzyki mogły zauważyć jednak, że podejście do komponowania i obranie nieoczywistego rytmu miało podobny wymiar na debiucie Munch Munch, a wokalne wycieczki przenosiły nas na Brooklyn, gdzie rezydowało jakże lubiane tutaj Suckers. Artykulacyjne fajerwerki zaplątały się w emo-witch-house’owy kłębek. Wszystkie koty okazały się być szare. Tylko dlaczego ten, który przebiegł mi drogę lśnił czernią. Zaczęło się podsłuchiwanie, umiejętnie podsycane przez autora pierwszego cytatu:

"WU LYF to sprytni kolesie. Pomimo sporej furory wśród prasy niezależnej, zespół nie udzielił do tej pory ani jednego wywiadu, ukrywając przez lwią część 2010 swoje personalia, komunikując się ze światem rzeczywistym wyłącznie przy użyciu muzyki. Strategia tajemniczości zadziała, hajp zaczął nakręcać się sam."

Zaczął. Musiał. Z kapelusza wyciągnęli talent. Kocie zabawy kłębkiem zastąpili królikiem doświadczalnym. Badali grunt, czekali na Alicję. "Spitting Blood" ubrali w obrazek nie tak odległy od Barnesowego "Coquet Coquette". Przyjęli pozę szamanów. Odprawili udany egzorcyzm. Postacie w kapturach zniknęły, las stał się wolny. Wkroczyli do miasta w poszukiwaniu Świętego Graala. Znaleźli ludzkie dzieci. Wyszli na ulicę z butelkami z benzyną ("L Y F" oraz "Dirt"), a za lewicującymi hasłami schowali serca krwawiące miłością. W zawiniątku był kryształ. Ostatecznym testem miało być całościowe wyznanie wiary. Głos z offa miał posmak delikatnej niepewności: trochę się jeszcze muszą nauczyć, ale to młode chłopaki, wyrobią się. Mój strach dotyczył ewentualnego stłoczenia się podobnych dźwięków w jednym przedziale.

Potomkowie manchesterskich wrzosowisk okazali się jednak godni swoich korzeni. Chociaż wiadomo nie od dziś, że cienka jest granica pomiędzy wznoszeniem się, a upadaniem. Do końca zrealizowali postulat swojego artystycznego "ja", z którego od połowy pierwszej płyty zrezygnowało MGMT, podążając w kierunku zachodzącego słońca o imieniu David. Młodość znów otrzymała swoje barykady, chociaż kalifornijskie lato miłości nie rozkochało nas do końca, przyjmując oblicze dekadenckości Paryża ’68. Liverpool miał się zmierzyć z United. "Internal Wrangler" sprawił, że do przerwy był jeszcze remis. Potem duet "Concrete Gold" - "14 Crowns For Me & Your Friends" rozwiązał worek z bramkami, a klawiszowa coda w "Heavy Pop" doprowadziła do śmierci klinicznej przeciwnika. Reanimacja była ostatecznym sprawdzianem. Siła tkwiła w powtarzalności, potrzebie "znowu". Niektórzy mówili, że głos. Wcześniej wyznali miłość Sonic Youth i Pixies. Znali tylko "Superstar" i "Where is my Mind". Ich uczucie nie przetrwało, to było na zawsze:

"Dodatkowo głos wokalisty, którego również nie mogę zaklasyfikować. Ktoś napisał Win Butler, ale też nie do końca. Przyznaję, na początku nie do końca go kupiłem, teraz gratuluję mu oryginalności."

LSD znalazło schronienie pod powieką Yeasayera. Tłum wyznawców rósł jak w "Past the Mission", a ja po raz ostatni poczułem się młody. Posiniaczony, ale szczęśliwy. Też ostatni raz. Bitwa została wygrana, a życie i tak kończy się porażką. Czas wyrzucić serce na śmietnik. [Ethan]

Setting The Woods On Fire - Ruins EP

2011-06-07T20:02:00.000+02:00

Prawdopodobnie najlepsza emo/post-hardcore’owa kapela w Polsce wydała właśnie cztero-utworową EP’kę, która poziomem intensywności, kreatywności i emocji niszczy niejedno długogrające wydawnictwo. Setting The Woods On Fire na „Ruins” jawią się spadkobiercami najzacniejszych amerykańskich zespołów spod znaku grania brutalnego i uczuciowego jednocześnie. Miażdżące gitary, wrzaskliwe wokale oraz subtelne introspektywne melodie torują drogę muzyce jaka już dawno powinna zaistnieć w kraju nad Wisłą.

czytaj więcej

Partie gitarowe na początku „Quickstop” od samego początku skojarzyły mi się z czymś konkretnym, a mianowicie fragmentem „Standing On The Edge Of Summer” Thursday. Genialna sprawa, chociaż niektórzy pewnie od razu skwitowaliby to jako AT THE DRIVE-IN! Na szczęście Setting The Woods On Fire nie należą do grup, które można podsumować w jakiś prosty, oczywisty sposób. Już pierwszy, wspomniany utwór udowadnia, że przyjemnie będzie się tu recenzentom doszukiwać inspiracji, a zarazem żaden nie będzie miał prawa nazwać czegokolwiek zżynaniem. Dźwiękowa faktura złożona jest u nich z wyrazistego wkładu każdego używanego instrumentu, przeładowana ciekawymi rozwiązaniami, choć z obowiązkowym posmakiem surowości.

Prawdziwe piekło chłopaki rozpętują we wstępie do wspaniałego „December Decay”, który po chwili przechodzi w uroczą indie-emo balladkę w stylu Mineral, ale iście wybuchowym, siarczystym hardcore’m (czy w końcu nawet post-rockiem) raczy również w kolejnych, zajmujących minutach. Nie mieliśmy czegoś takiego do tej pory na rodzimej scenie zbyt wiele, więc teraz STWOF starają się oddać wszystko za jednym zamachem… „3,2,1, Gone” to rozpędzony, energetycznie napakowany emo-core z wokalami tworzącymi poszarpany, elektryzujący dialog. Najostrzej dzieje się jednak w ostatnim „We’re Falling”. Tutaj niemal całość skupiona jest na agresywnej, mrocznej jatce, choć jeśli znacie już trochę Setting The Woods On Fire to powinniście wiedzieć, że bez udziału finezji ich piosenki nie powstają. Stąd moje skojarzenie znów wędruje gdzieś za ocean do formacji zwącej się Saetia.

Siłą rzeczy „Ruins” przy swoim gatunkowym rodowodzie nie mogło mi się nie spodobać. Jednakże nie tylko w tym (choć nie przeczę, że też) tkwi źródło uznania dla nich. Niezależnie od szufladki EP’ka ta prezentuje się wybornym, muzycznym materiałem. Perfekcyjna samoświadomość oraz szczypta doświadczenia zaowocowały dwudziestoma minutami, którymi możemy się teraz chwalić także za granicą.

Abe Vigoda - Powiększenie, Warszawa, 24 maja 2011

2011-06-02T10:33:00.009+02:00

Podobno najlepsze są te koncerty, których się nie pamięta. Tak przynajmniej twierdził pewien znany muzyk, któremu teraz towarzyszy ukulele. Jeżeli wierzyć jego słowom, to było przynajmniej znakomicie. Nie bójcie się jednak, relacja nie jest zagrożona, a ja potrafię szperać w zakamarkach pamięci. Ważne jest zresztą w tym wszystkim to, że perspektywa czasowa wzmaga moją chęć do drugiego z nimi razu.

czytaj więcej

Repertuar, rozpoczętego około dwudziestu minut po 21 koncertu, zdominowała ostatnia płyta. Nie jestem co prawda pewien, czy na pewno zaczęli od "Dream Of My Love (Chasing After You)", wiem natomiast, że singlowe "Throwing Shade" okazało się jeszcze lepsze i jeszcze bardziej taneczne niż na płycie, a "Crush" otrzymało dodatkową dawkę intensywności. Doszło do tego spełnianie moich muzycznych marzeń. Nie zabrakło zatem pociętego rytmicznie i rozstrojonego emocjonalnie "Sequins" oraz mroczno-noworomantycznego, stojącego na przeciwległym biegunie tracklisty wydanego w ubiegłym roku albumu, "We Have To Mask". Kolejną niewiadomą było to, czy na pewno otrzymaliśmy nową piosenkę, a jeżeli tak, to pewnikiem staje się to, że jeszcze odważniej weszła ona na grunt eightiesowej, klawiszowej tradycji. Ponadto przez cały koncert w mojej głowie siedziała myśl, że udało nam się odnaleźć De Loreana, przy pomocy którego cofnęliśmy się do czasów wewnętrznych konfliktów w The Cure płodzących "Pornography". Tylko, że tym razem ktoś kazał zespołowi Roberta S. wykonywać piosenki Soft Cell.

Przy okazji Abe Vigoda na te około czterdzieści minut musiała stać się triem, gdyż rodzinne zobowiązania „zmusiły” basistę do opuszczenia kolegów (podobno pojawił się po koncercie). Panowie nie dali jednak odczuć tego braku. Głos Michaela Vidala, zniekształcony dodatkowo przez powiększeniową specyfikę nagłośnieniową, w swojej emocjonalności wydawał się jeszcze bardziej niedbały niż na płytach. Dane Chadwick sprawił, że gdyby przy okazji formowania własnej kapeli nie udałoby mi się pozyskać Brada Webera, wiedziałbym do kogo dzwonić. Za konferansjerkę i taneczny beat mogliśmy być wdzięczni latynowskiemu urokowi Juana Velazqueza. Było, tak jak wspomniałem, tylko czterdzieści minut, były kłopoty techniczne (z odsieczą przyszedł Mike z Rachael i jego gitara), była niestety garstka ludzi. Ja rozumiem, Primavera, ale to do cholery jest „kulturalna”, milionowa Warszawa, to są groszowe sprawy (bilet za 25 zł) i to jest zespół, którego oceny oscylują w okolicach Best New Music na wiadomym serwisie. Zresztą obserwując „offową” publiczność coraz częściej dochodzę do wniosku, że spora grupa tych osób chciałaby oglądać te wszystkie koncerty na iPodach przed klubem lub na wysokości blatu biurka. Zaczyna brakować miejsca dla potu, krwi i łez, dla jechania kilkaset kilometrów na gig. Może to znak czasów.

PS: Fajnie, że ktos wpadł na pomysł, aby pozwolić supportować Kalifornijczyków zespołowi Rachael. Fajnie, że ci dobrze odnaleźli się w tej roli, mimo swojej odmienności w podejściu do gitarowego rzemiosła. Pół godziny leżącej na skrzyżowaniu space-psychodelicznych, hardrockowych wycieczek Wooden Shjips z blues-garażowością Black Rebel Motorcycle Club okresu "Howl" miło wypełniło czas oczekiwania na danie główne. [ethan]

High Highs - Open Season/ Flowers Bloom/ Horses

2011-05-23T19:30:00.003+02:00

Ich łączny dorobek singlowy ledwo przekracza dziesięć minut, a autorska dyskografia świeci jeszcze pustkami. Jednak już teraz wiadomo, że przyszłość rysuje się przed nimi niemal tak kolorowa, jak okładki ich singlowej trójcy. High Highs, bo to nich mowa, skupili na sobie naszą uwagę już na początku roku, kiedy światło dzienne ujrzało "Open Season", pierwszy z kawałków promujących zapewne przyszłe długogrające wydawnictwo. Mniej więcej w tym samym czasie - nie tylko za sprawą brzmienia pierwszej piosenki - dowiedzieliśmy się o zawężonym do jednej nazwy kręgu inspiracji. High Highs wzięli bowiem na warsztat utwór... Wild Nothing, który zaaranżowali na swój subtelny, akustyczny sposób.

czytaj więcej

Pochodzą z Australii, ale dopiero przeprowadzka do Nowego Jorku pozwoliła temu "duetowi" w pełni rozkwitnąć. Cudzysłów wydaje się pasować tutaj jak ulał, bo High Highs w przytłaczającej większości materiałów promocyjnych pojawiają się co prawda tylko we dwójkę, ale faktycznie są tercetem. Jakby powiedział nieoceniony w takich sytuacjach Andrzej Strejlau, "bazowy materiał ludzki" stanowią tutaj grający na gitarze wokalista Jack Milas i klawiszowiec Oli Chang, a ich uzupełnieniem jest siedzący za perkusją Zachary Lipkins. Zakres inspiracji tych amerykańskich Australijczyków zdaje się wzajemnie wykluczać, ale z drugiej strony wdzięcznie uzupełniać. Użycie tradycyjnego instrumentarium świadczącego o folkowym rodowodzie, każe wymienić nazwiska Paula Simona i Arta Garfunkela. Sami artyści powołują się natomiast na Neila Younga, którego zgodnie wymieniają jako wymarzonego towarzysza potencjalnych wspólnych tras koncertowych. Drugą stronę medalu stanowią tęskne klawiszowe smugi, potęgujące romantyczny wydźwięk całości. Jak widać nie trzeba być Skandynawem, żeby wzruszać niczym szwedzkie The Radio Dept.

Pochodzący z Sydney (miejsca gdzie jak sami mówią dominuje śmieciowe popowe granie) tercet, w każdym kawałku mocno trzyma się swej stylistyki. Mamy do czynienia ze spójnym obrazkiem, dopełniającym swą poetyką galerię chilwave'owego sentymentalizmu, prowadzoną pod auspicjami Jacka Tatuma. Chociaż trzeba powiedzieć, że każdy z elementów tych piosenkowych puzzli ma swój indywidualny, czepiający się ucha motyw. Premierowy "Open Season" uzależnia powracającymi, zapętlonymi klawiszami, "Flowers Bloom" to terapeutyczna sesja na kozetce, konfrontująca przybrudzone brzmienie zajechanego winyla z rozmytym ambientowym tłem, natomiast najbardziej tradycyjne w stawce "Horses" stawia stacjonujących w Nowym Jorku romantyków w jednym szeregu z teksańskim Midlake. Melodyjne akustyki idealnie współgrają z nostalgicznym, zawoalowanym wokalem Milasa. Wszystko to oczywiście łączy rozmarzony klimat oraz zwiewne harmonie i zaśpiewy w stylu "uuuuuu". Naprawdę ciężko nie ulec urokowi High Highs - miejmy tylko nadzieję, że pokłady kreatywności zespołu nie uległy wyczerpaniu i jest to zaledwie sparing przed naprawdę ciekawym debiutem. W końcu chłopaki, jak wskazuje sama nazwa, mierzą przecież dosyć wysoko.

Open Season by High Highs
Flowers Bloom by High Highs
Horses by High Highs
Live In Dreams (Wild Nothing Cover) by High Highs

TV on the Radio - Nine Types Of Light

2011-05-20T17:55:00.008+02:00

Fala odwołanych koncertów zalewa nasz piękny kraj. Niektórzy przebąkują, że również TV on the Radio podzielą los AC, QOTSA czy Swans. Dzisiaj, dokładnie miesiąc przez oczekiwanym, niczym pierwsze popisy Małysza za kółkiem, gigaskiem prześwietlamy na wskroś "dziewięciu typów od oświetlenia". Ostre jak brzytwa lasery ustępują miejsca różowym lampkom nocnym w kształcie serduszka.

czytaj więcej

Przez ostatnie trzy lata chłopaki bynajmniej nie popijali oranżady z woreczków. Najpierw zagrali długą i wyczerpującą trasę, odpowiadając na zapotrzebowanie nakręcone przez szaleńczo wysokie oceny "Dear Science". W tak zwanym międzyczasie z powodzeniem pocrossowali zawiłe już przecież ścieżki na "First Communion" Gang Gang Dance. A potem, jak to się pięknie mówi, postanowili od siebie odpocząć. Malon działał w swoim Rain Machine, Sitek zwołał przyjaciół i zaprosił ich do odśpiewania linii wokalnych w swoich tanecznych podkładach (Maximum Baloons) oraz wyprodukował np. Foals. Tunde Adebimpe razem ze zmarłym niedawno basistą Gerardem Smithem ['] udzielali się w Fake Male Voice. W końcu, wrócili.

Ostatni album nagrywali w domowym studiu Sitka, gdzieś wśród ogrodów Beverly Hills. To tam właśnie, obok obowiązkowych sesji, raczono się przysmakami z przydomowego BBQ, zapijanymi puszkowym bro. Następnie - lub w trakcie, who knows? - urządzano na prędce mistrzostwa zespołu w ping-ponga. Kto wygrywał nie wiem, ale być może ten sielski nastrój, połączony z korzystnymi dla US globalnymi i wewnętrznymi zmianami sprowadziły członków TVotR do konkluzji, że świat-światem, ciału bliższa koszula, a najważniejsza jest i będzie "love".

Wcześniejsze nagrania, jak pamiętamy, były szorstkie, zaangażowane i tworzone w szczególnej sytuacji politycznej ("after 9/11"). Nawet te singlowe, niezal-hity pokroju "Staring at the Sun" czy "Wolf Like Me" były skomplikowane i po inteligencku nieładne. Nowe piosenki są prostsze, bez zawijasów i trudnych w recepcji zwrotów akcji. Opowiadają o miłości, pierwszym pocałunku i wizualizacji idealnego świata.

Obok miłosnego kontekstu zwraca uwagę wpływ wypolerowanej produkcji Sitka, który właściwie dopiero na wspomnianym Maximum Baloons rozwinął skrzydła i te doświadczenia wykorzystał również w nagraniach macierzystej formacji. Dla żartu możemy porównać "Nine Types Of Light" z tymi zapomnianymi demówkami - znanymi również jako undergroundowy,eksperymentalny debiut "OK Calculator" - i zgodzić się, że człowiek się jednak czasami rozwija.

David Sitek pochodzi z Polski. W jednym z wywiadów przyznał, że sekcja smyczkowa w twórczości TVotR to hołd dla Henryka Mikołaja Góreckiego, który przypomina mu o polskich korzeniach. Niech se przypomina nawet o wysokich Tatrach i świętym mikołaju - ważne że smyczki na ostatniej płycie brzmią fantastycznie. Łącznie z tym całym avant-garde funkiem, czy innym art-rockiem i space-popem chłopaki ogarniają już pół muzycznej sceny, właściwie z pewną dozą nonszalancji można się doszukiwać na tym krążku i śpiewów gospel ("Killer Crane"), a nawet jakichś partii na banjo. Dwóch niemal równoległych wokalistów plus instrumentalista-mag, słowem: nudy nie ma.

No nic. Bądźmy jednak umiarkowanymi optymistami w kontekście nadchodzącego koncertu. TVotR zasmuceni tragedią swojego basisty, najprawdopodobniej w czteroosobowym składzie, już 20 czerwca zawitają do warszawskiej Stodoły. Będą po raz pierwszy w Polsce, więc zapewne powitamy ich chlebem i solą, a organizatorzy załatwią stół do pingla i pomarańczowe piłeczki. Wiele rzeczy można zrobić w miesiąc. Można na przykład chodzić na spacery z koleżanką i jeść herbatniki, ale wówczas nici z nucenia: "It might be impractical to seek out a new romance".

California Wives - Affair EP/ Tokyo

2011-05-19T07:00:00.000+02:00

Chicago, Illinois. Ten sezon może okazać się przełomowym rokiem nie tylko ze względu na zwycięski pochód Bullsów po siódmy w historii zespołu mistrzowski tytuł. W kategorii muzycznej także "idzie nowe". Padają takie nazwy jak Young Man, Campfires, Distractions, YAWN czy Loyal Divide, które koniecznie trzeba wziąć pod lupę. Jednak prawdziwym Michaelem Jordanem w tym gronie trzeba mianować czwórkę młodzieńców z California Wives, którzy szykowanym na drugą połowę roku albumem mogą sporo namieszać. Fiolet jest co prawda powszechnie uważany za kolor żałobny, ale okładka debiutanckiej EPki Amerykanów powinna budzić jak najbardziej pozytywne skojarzenia.

czytaj więcej

"Fiolet - kolor królewski. Utożsamiany z duchowością i szlachetnością. Jego jasny odcień sugeruje romantyzm, delikatność i subtelność. Oddziałując na mózg i cały układ nerwowy, ma działanie kojące." No proszę, symbolika barw czasami potrafi dostarczyć wielu całkiem niegłupich, a do tego wiarygodnych informacji. W tym przypadku jasnofioletowy cover krótkiego wydawnictwa Kalifornijskich Małżonek krótko acz treściwie przedstawia jego muzyczną ofertę. Kwartet z Chicago, wydając w ubiegłym roku "Affair EP" wielkiej medialnej afery nie wywołał, ale zawartość małego krążka w pełni predestynuje Amerykanów do stanięcia w jednym szeregu z kilkoma odkryciami ostatnich paru lat. California Wives pożyczają romantyczne podejście do kwestii melodyjnych, wokalnych i brzmieniowych od kolegów z Pains Of Being Pure At Heart czy Silversun Pickups. Chociaż prawdę mówiąc, pierwszym ogniwem łańcucha ewolucyjnego należałoby raczej określić... The Smashing Pumpkins. Niedaleko pada jabłko od jabłoni chciałoby się powiedzieć, biorąc pod uwagę fakt nie tylko pochodzenia tych dwóch bandów, ale też mocno gitarowego ukierunkowania swoich dźwięków i łatwości w tworzeniu specyficznego, gwiezdno-marzycielskiego nastroju. Oraz obecności kawałka "Twenty Three", w którym przoduje fraza "tonight, tonight...". Przypadek?

Warto mieć się na baczności, by nigdy (nawet przy skrajnych temperaturach) w obecności basisty California Wives nie wykrzykiwać legendarnego "Zimo wypier*****". Pełniący także obowiązki drugiego wokalisty Dan Zima z pewnością nie poczułby się z tym miło, a przecież razem z kolegami "nieźle daje". Potęga trzech miażdżących acz niezwykle melodyjnych gitar przyczepia im wizytówkę zespołu shoegaze'owego, prężącego klaty u boku przykładowych Crocodiles. Z drugiej strony ku powierzchni wypływają elektroniczne inspiracje każdego z muzyków, na czele z Jaysonem Kramerem - stojącym za mikrofonem założycielem grupy, a jednocześnie szkolonym pianistą obsługującym tutaj także gitarę. Rzeczone łagodne i romantyczne oblicze daje o sobie znać głównie w najświeższym etapie twórczości kapeli, czyli przepięknym "Tokyo", udanie zapowiadającym tegoroczny longplay. To właśnie te cztery dream-popowe minuty czystego dobra, stanowiąc zagubiony element soundtracku "Lost In Translation", zwracają uwagę na brzmieniowe konotacje z Wild Nothing. Lecz i tu z sąsiedniego okna zdaje się wychylać łysawa glaca Billy'ego Corgana, nucącego pełne nostalgii "1979". Nie, to jednak nie przypadek.

Twenty Three by California Wives
Tokyo by California Wives

Abe Vigoda - koncerty (+KONKURS!)

2011-05-17T09:00:00.006+02:00

Jedni tagują ich jako punk-rockowców, drudzy wsadzają do worka z hałaśliwym, noise'owym odłamem popu, kolejni wymyślają karkołomne stylistyczne łamańce zwane tropical-punkiem, natomiast ci w czwartym szeregu nie dowierzają, że ten słynny, podstarzały aktor z "Ojca Chrzestnego" porzucił karierę filmową dla jakiegoś młodzieżowego zespołu gitarowego. Kto ma rację? Na pewno nie ci ostatni, choć Kalifornijczycy z Abe Vigoda z całych sił starają się, żeby rację mieli wszyscy, a zarazem aby każdy tkwił w błędzie. Za tydzień zawitają do Polski i sami naocznie przekonamy się, jak te wszystkie ucieczki gatunkowym szufladom sprawdzają się w praktyce.

czytaj więcej

"Abe Vigoda to dziecko młodego, kalifornijskiego punk rocka, który wybuchł wraz z rosnącą popularnością nurtu i całej etyki DIY. Poza bohaterami tej sceny – No Age, Abe Vigoda to najpopularniejszy z zespołów, wywodzących się ze środowiska skupionego wokół legendarnego już klubu The Smell w Los Angeles. (...) Jednak Abe Vigoda rozwinął się w innym kierunku. EP-ką “Reviever” z 2009 roku zespół zasygnalizował fanom, że chce iść nową drogą. (...) Pomimo to, ostatnia płyta Abe Vigoda – “Crush” z 2010 roku – była kompletnym zaskoczeniem. Zupełnie zmieniła trajektorię lotu zespołu, zabierając jego muzykę w nowe rejony dźwięku. Na “Crush” brudne gitary zostały przyćmione przez wszechobecne brzmienie syntezatorów. Zanurzone w hałasie melodie, dobrze znane ze “Skeleton” – zachwycające, ale mało przystępne dla nieobytych z tym rodzajem muzyki słuchaczy – zostały wygładzone i zyskały na przebojowości."

Tak to w skrócie się przedstawia. Jednak krótkie dossier zespołu nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czego możemy spodziewać się po występie młodych Kalifornijczyków. Bo tak naprawdę od muzyków grających w swojej własnej lidze tropical-synth-pop-noise-punku można oczekiwać wszystkiego. Kontrolowany chaos, jaki sieje kwartet z Chino, to charakterystyczne dla nich "dzwoniące" brzmienie gitar, które raz po raz kręcą zapętlone, melodyjne "ósemki" ("Bear Face"). Fani gitarowego rozgardiaszu będą zapewne w siedemnastym niebie, próbując szukać refrenów w tym brzmieniowym zamęcie.

Nie oznacza to jednak wcale, że miłośnicy tanecznych klimatów odnajdą szczęście tylko i wyłącznie przy barze. Trzeba w końcu pamiętać, że Abe Vigoda ery post-skeletonowej to zespół inny, porzucający dawny kubraczek hałaśliwego wymiatania na rzecz rzucania się w wir bardziej klarownych melodii. Niekiedy rześkich i przyjemnych, innym razem - jak choćby w "We Have To Mask" - spowitych lekkim post-punkowym mrokiem. Wspaniałe "Throwing Shade" i "Sequins" - potencjalne koncertowe gwoździe programu, popowe oblicze The Cure opasają elektronicznymi pętelkami a'la Foals, a "To Tears" doprowadzi do łez potu, lejących się strumieniami z rozentuzjazmowanych wiksowiczów. A to przecież tylko i wyłącznie mała namiastka.

Recenzja albumu "Crush"

DATY KONCERTÓW:

24 maja 2011 - Warszawa, Powiększenie, początek: 20:00 (Bilety: 25 zł/35 zł w dniu koncertu, do nabycia w każdym Empiku i w Ticketpro)
25 maja 2011 - Kraków, Piękny Pies, początek: 20:00 (Bilety: 25 zł/35 zł w dniu koncertu, do nabycia w każdym Empiku i w Ticketpro)

-----------------------------------------------------------------------------

KONKURS!

OK, tyle z naszej strony. Do Was należy jak zawsze część druga, czyli wykazanie się w konkursowej rywalizacji. Do wygrania jest jedna wejściówka na koncert Abe Vigoda w Warszawie i jeden bilet na koncert w Krakowie. A zgarną je ci, którzy wymienią więcej zespołów "w taki lub inny sposób" powiązanych ze światem filmu. Łatwizna! Odpowiedzi prosimy jak zwykle kierować na adres konkurs@furs.fm. Rozwiązanie w piątek wieczorem, czyli 20 maja.

ROZWIĄZANIE:

Bilety na koncert Abe Vigoda otrzymują Ola Owczarz (Warszawa) i Kuba Kiraga (Kraków). Kongratulejszyns! :)

The Antlers - Burst Apart

2011-05-16T08:00:00.007+02:00

Czwarte (!) wydawnictwo The Antlers, w porównaniu z poprzednikiem, jest podobno albumem znacznie bardziej demokratycznym. Finalny efekt stanowi wynik kolektywnego wysiłku wszystkich członków zespołu, podczas gdy poprzedni krążek był raczej eksplozją pomysłów samego Petera Silbermana. Pod względem produkcyjnym mamy do czynienia z zaprzeczeniem "Hospice", którego cicho-głośne lo-fi’owe brzmienie było "zasługą" domowych warunków nagrywania. Teraz członkowie The Antlers są szczęśliwymi posiadaczami własnego studia nagraniowego, co na nowym albumie doskonale słychać. Myślicie już o podsumowujących rok rankingach? Oni też tam będą, machając do nas z samego szczytu.

czytaj więcej

"Parentheses", pierwszy udostępniony kawałek, zasiał ziarnko ekscytacji związanej z nowym, bardziej eksperymentalnym obliczem zespołu. Obliczem nakierowanym na znaczące użycie elektroniki, co zresztą przed premierą zapowiadali sami muzycy. Pojawiały się nieśmiałe opinie fanów o nagraniu nowego "Kid A", których zasadność rozwiewana jest jednak przez zawartość całego "Burst Apart". Umieszczanie nowego krążka Amerykanów w kontekście dorobku Radiohead wcale nie jest jednak pozbawione merytorycznej podstawy. Wczesną twórczość grupy Petera Silbermana można śmiało porównać do inicjalnego etapu twórczości Oxfordczyków, o którym ci z pewnością chcieliby zapomnieć. Jeśli ujawnieniem prawdziwego potencjału było dla Yorke’a i spółki dopiero "The Bends", to w przypadku The Antlers faktyczny początek działalności należałoby datować właśnie na 2009 rok, kiedy to światło dzienne ujrzało przełomowe "Hospice". Czas, kiedy świat tak naprawdę o nich usłyszał. Nowy album to kolejne przęsło mostu dyskografii Nowojorczyków. Jednak w porównaniu z wcześniejszymi niepewnymi deseczkami z drewna, to wydaje się być zbudowane z najnowocześniejszych materiałów, zapewniających długowieczność i nadzwyczajną solidność.

"Burst Apart" jest w jakimś stopniu kontynuacją pomysłów z przeszłości, przy czym w przeważającej części odmienną w formie i brzmieniu - The Antlers zmienili się więc, pozostając sobą. Lekko patetyczna estetyka "Hospice" znalazła tutaj swoje miejsce pośród elektronicznych eksperymentów. Odrealnione muzyczne pasaże, jak w "Rolled Together", szybują ponad granicą oddzielającą ambient od dream popu, przeplatając się z formami bardziej tradycyjnymi. Obudowanie elektronicznym pancerzem wkraczających na terytorium Bon Ivera folkowych songów z poprzedniej płyty (jak choćby "Bear"), umiejscowiło kwartet z Nowego Jorku niedaleko innych poszukujących amerykańskiej sceny niezależnej, a mianowicie Menomeny. Widoczna jest podobna filozofia grania, będąca kompromisem między eksploracją nowych terenów, a całkiem przecież przystępnymi piosenkami. Wokalna liryczność Brenta Knopfa znajduje tutaj odzwierciedlenie w pełnym emocji śpiewie Silbermana, a uduchowione, rozmarzone hymny dzielą albumowe miejsce na równi z .momentami stricte singlowymi. "Every Night My Teeth Are Falling Out" poraża gitarową ekspresją rodem z "Where I End And You Begin", a "French Exit" czy "No Widows" swobodnie mogliby umieścić w swoim repertuarze krajanie z Odawas. Jeśli to jest ich "OK Computer", to w niedługim czasie powinniśmy spodziewać się niespodziewanego. The Antlers właśnie weszli do ekstraklasy.

Trzy pytania do... Krzysztofa Rycharda z zespołu Phantom Taxi Ride

2011-05-15T08:45:00.002+02:00

Phantom Taxi Ride - warszawska nadzieja indie-gitarowej sceny już we wrześniu wyda swój długo wyczekiwany debiutancki album. Fani niezależnego melodyjnego grania zacierają ręce, a my tymczasem pytamy o kilka kwestii lidera zespołu Krzysztofa Rycharda. Trzy krótkie pytania, tyle samo dłuższych i w pełni wyczerpujących temat odpowiedzi.

czytaj więcej

Wasza piosenkowa wizytówka, kawałek "Devil Taxi Ride" mi na przykład bardzo miło kojarzy się z Les Savy Fav. Jacy wykonawcy wywarli największy wpływ na waszą twórczość? Czyją muzykę nazwalibyście najważniejszą inspiracją?

To milo, Les Say Fav to fajny zespól, chociaż ja nigdy jakoś go specjalnie nie słuchałem. Na moje myślenie o muzyce, konstruowaniu piosenek i melodii najbardziej wpłynęły takie zespoły jak Blur, Radiohead, Pulp, czy Suede. Czyli ogólnie lata 90te w Wielkiej Brytanii - jak dla mnie najciekawszy okres w historii współczesnej muzyki. W naszych starszych numerach niektórzy mogliby też pewnie usłyszeć inspiracje The White Stripes czy Franz Ferdinand, ale w tym przypadku bardziej wynikało to z energii, która powstawała w trakcie grania, niż ze świadomego inspirowania się tymi zespołami. Jest tez parę numerów elektronicznych, dla których ciężko by mi było znaleźć konkretną inspirację. Wydaje mi się też, że PTR mocno ewoluowało od premiery utworu "Leave You Alone" parę lat temu. Nasz najnowszy kawałek, "Postcard From Serbia" stylistycznie dosyć mocno odbiega od wcześniej publikowanych numerów. Ale to chyba dobrze. Wydaje mi się, że w tym też tkwi nasza siła - nie możesz powiedzieć o PTR, że to po prostu kolejny gitarowy zespól.

Powiedz nam coś więcej o waszej nadchodzącej płycie.

Płyta będzie zawierała zarówno kompozycje, które gramy od jakiegoś czasu na koncertach, jak i zupełnie premierowe rzeczy. Z piosenek, które ludzie mogą znać, na pewno będą te, które pojawiały się na składankach "Offensywy". Oczywiście ich brzmienie pod okiem naszego producenta Piotra Zabrodzkiego nabrało zupełnie innego wymiaru. Na płycie będzie parę chuligańskich, rockandrollowych numerów, parę rzeczy bardziej gitarowo-elektronicznych i być może jeden, dwa numery zupełnie akustyczne.

Dobrze pamiętam wasz występ sprzed paru lat na festiwalu "Rock In Mińsk" w Mińsku Mazowieckim. Wtedy zwyciężyliście pokonując między innymi Orchid, Mjut i kilka metalowych ekip. Przypomina wam się może jakaś ciekawostka, lub anegdota odnośnie tamtego wydarzenia?

Bardzo miło wspominamy ten festiwal - to była pierwsza nagroda, jaką kiedykolwiek dostaliśmy. Pamiętam np. ze przez 2 numery (z trzech, które graliśmy) grałem z włączoną kaczką przyciśniętą do końca (brzmienie gitary było przez to mega jasne i jazgotliwe, co mogło być nieprzyjemne w odbiorze). Nie było to zamierzone, niestety nie dawała się wyłączyć. Pamiętam też, że ówczesny klawiszowiec zapomniał wziąć jakiegoś ważnego kabla, musiał wracać po niego do Warszawy i zdążył chyba jakoś na ostatnią chwilę. Ale na szczęście przeciwności losu nie wpłynęły negatywnie na nasz występ. Miło było tez usłyszeć pochwały o naszym graniu od Olafa Deriglasoffa, którego projekty i twórczość już wcześniej znaliśmy i lubiliśmy.

Handsome Furs - Cafe Kulturalna, Warszawa, 6 maja 2011

2011-05-13T18:57:00.007+02:00

Patrząc na Dana i Alexei widzę ludzi, których spotkało szczęście. Są zakochani. Tkwią w tej swojej miłości, mimo upływu lat. Zastanawiam się, co jest kluczem tego szczęścia. Wspólne muzykowanie? Kolejne koncertowe trasy po mniej lub bardziej zapadłych dziurach i klubach klasy B? Motelowe, skacowane noce? Spotykani podczas tych występów ludzie? Wielokulturowość z jaką stykają się, odwiedzając te wszystkie miejsca? Pewnie prawda tkwi w każdym z tych pytań, a jest tego pewnie jeszcze więcej. Nieważne.

czytaj więcej

Ważne jest to, że to był mój czwarty raz z nimi i - jak się okazało - obok inicjalnego poznańskiego koncertu, tu właśnie było najlepiej. A przecież tak być nie powinno. Choćby dlatego, że nie był to żaden greatest-hitowy set, że występ zdominował nowy materiał, który nie dość że jeszcze się nie ukazał, to nawet nie wyciekł. Koncertowe fragmenty zrodziły myśl, że to nie będzie tylko kolejna płyta zespołu indie. Reszta się już jednak zgadzała. Było to samo zaangażowanie odzianego w biały garnitur, wyżyłowanego od emocji Boecknera, były hektolitry śliny przemieniane przez niego w słowa, była ta sama co zawsze pozytywność i radość bosej Perry, której układy choreograficzne z cyklu "zrób tak sam" wzbogacone zostały o niesamowity postęp klawiszowych umiejętności oraz uzupełnione (to już standard) o odzienie, które kusiło (nie tylko) zgromadzonych tego wieczoru w Cafe przedstawicieli płci brzydszej.

Jak wspomniałem, dominowało "Sound Kapital", które wydaje się kroczyć wytyczoną na dwóch poprzednich płytach trasą. Chociaż gdzieś tam napisano, że album zainspirowany jest przez "electronic and industrial music of 1980's Eastern Europe". Być może. Być może również tych alexei'owych klawiszy jest więcej. Jak w zwiastującym całość beatowym "What About Us", którego tytułowe słowa niosły się mantrowo po znakomicie tego dnia nagłośnionej Kulturalnej. Ktoś wspomniał, że "LCD Sounsystem meets Crystal Castles meets Robert Smith". W sumie jest coś cure’owo przejmującego w tym całym "break my heart" oraz parkietowego w wielu nowych podkładach a'la Murphy (choćby roztańczone po ichniemu "Repatriated"). Bliźniacze względem pierwszej jaskółki z "trójki" wydawało się być "When I Get Back". Jednak to nie ono - na pierwszy rzut ucha – wchodzić będzie w skład Wysp Wyjątkowości na czerwcowej płycie. Role highlightów przejmą najprawdopodobniej romantyczno-kakofoniczne "No Feelings" oraz stanowiące już w tej chwili fursowy kanon "Memories of the Future", podczas którego wspinaczkowa ochota Dana została ograniczona przez wielkość głośnika.

Dla żyjących przeszłością cofnęli się do "Face Control" ("All We Want, Baby, Is Everything" oraz singlowe "I’m Confused"), by chwilę później ponownie postawić głównie na nowe: typowo dla nich naspidowane "Bury Me Standing", uroczy w swej prostocie, przebojowy "Serve the People" oraz zwiastujące rychły koniec "Agony". Ostatecznie wszystko zakończyła propozycja wspólnego napicia się ("Let's get all drunk"). Puenty nie było. Wiem tylko, że pojawię się znowu. [ethan]

Sufjan Stevens - Teatr Polski, Warszawa, 5 maja 2011

2011-05-10T08:02:00.002+02:00

Rozpoczynające pierwszy występ Sufjana w naszym kraju Seven Swans miało zarówno coś z lekkości Snu Nocy Letniej jak i z ciężaru gatunkowego Jeziora Łabędziego, a kołyszący początkowo do snu głos Stevensa wzniósł nas wysoko, poprzez poduszki z cumulusów, wprost do gwiazd.

czytaj więcej

Ewakuowaliśmy się wraz z Guru w bezpieczne regiony galaktyki, z perspektywy których mogliśmy obserwować nadchodzące, schyłkowe zdarzenia na planecie zwanej Ziemią. Poczułem się jak na podstawówkowej wycieczce do olsztyńskiego Planetarium. I niby już od samego początku było przewidywalnie, bo wiedzieliśmy że od tego zacznie, jednak moc koncertowej interpretacji i możliwość usłyszenia tytułowego nagrania z wydanego przed (nomen omen) siedmioma laty albumu, na żywo uświadomiły nam że nie będziemy mieli prawa do narzekań, że ta podróż po świecie stojącym na skraju przepaści, łącząca w sobie apokaliptyczne wątki z miłosnymi uniesieniami, naukowo-fizyczne z irracjonalno-komiksowymi, sprawi że "The Age of Adz" urośnie w naszych oczach i uszach. Zwłaszcza, że to nagrania z tego albumu miały dominować przez większą część występu – tak mówiły setlisty tegorocznych koncertów, tak podpowiadał rozum, tak pokazało życie.

Kurtyna to opadała, to wznosiła się, dziewczyny śpiewały, tańczyły, a Sufjan stawał się to Ziggym Stardustem, to Pukiem, to Galaktycznym Wędrowcem, czasami tylko przypominając sobie o swoim lirycznym obliczu. To wówczas podchodził bliżej krawędzi sceny, aby intymniej "interpretować" swoje słowa (chociaż podobno „words are futile devices”). Tak było podczas epkowego "Heirloom" oraz rzeczonego "Futile Devices", które zakończyła casiowa solówka brodatego członka dziesięcioosobowej armii przybocznej. Dominowały jednak rozbuchane post-symfoniczne aranżacje (tytułowe nagranie z "The Age of Adz" czy pełniące rolę closera na tymże, a kończące właściwą cześć setu "Impossible Soul") oraz mające co prawda więcej przestrzeni, jednak nadal chłodno-mechaniczny elektroniczny wymiar, taneczne wyznania miłosne ("Too Much", "I Walked").

MC tamtego wieczoru mówił dużo. Opowiadał o inspiracjach nowopłytowych, przybliżył postać Royala Robertsona oraz nieuważnym uczniom, trzecią zasadę dynamiki, wspomniał – co było do przewidzenia – postać Kazimierza Pułaskiego. Potem ponownie wkraczał do swojego muzycznego świata złożonego z miłości, śmierci, apokaliptycznych wizji, seksownych kobiet-olbrzymów, dziecięcych wspomnień i chęci powrotu do nastoletniego czasu, by w końcu zmusić publiczność do wspólnej zabawy przy pomocy dwóch uroczych tancerko-chórzystek i małpiej maski.

Kiczowata choreografia, odblaskowe elementy „kostiumów”, telebimowe wizualizacje i chirurgiczna precyzja wykonawcza. Performance przebijający zarówno golenie wąsa Kevina Barnesa, jak i wewnątrz-kulowe surfowanie Coyne’a. Żaden przerost formy nad treścią. Malkontenci, których było niewielu, mogli mówić o tym, że nie przekonuje ich "Age of Adz", że dopiero bisy sprawiły u nich szybsze bicie serca, jednak ktokolwiek posiada ów narząd, to dekadencja "Vesuviusa" czy schizofreniczno-psychodeliczna mantrowość drugiej części "I Want To Be Well" musiały go zmiękczyć.

Bisy okazały się również oczywistością. Muzycy, zwłaszcza Sufjan, wydawali się już mocno zmęczeni wystawionym chwilę wcześniej spektaklem, jednak nie wypadało, żeby zabrakło "Chicago", żeby już przy zapalonych światłach, w zwykłym t-shircie, 35-latek nie zaprzyjaźnił się z klawiszami i nie wykonał "Concerning the UFO Sighting Near Highland, Illinois". Niewiadomą wydawał się jedynie drugi fragment dogrywki. Przeważyło miejsce akcji. W końcu polsko-amerykański bohater przyszedł na świat o jakieś 15 minut drogi od Teatru Polskiego. Trochę szkoda, bo jednak wolałbym miniaturkowe "The Dress Looks Nice on You" czy przede wszystkim przejmujące "John Wayne Gacy Jr". Jednak to tylko mały szczegół i niespełnione marzenie pewnego fana. Ważne, że Stevensowi udało się zrealizować niespełniony postulat Crispiana Millsa z Kula Shaker o przylocie statku kosmicznego i zabraniu nas w kosmos. I choć nie było zimno, musieliśmy jednak wrócić. Następnego dnia miało przecież wystąpić nasze ulubione, muzyczne małżeństwo. Ale o tym już w następnym odcinku. [ethan]

Zdjęcia opublikowane dzięki uprzejmości Piotra Lewandowskiego. Pełna galeria z tego cudownego koncertu znajduje się na stronie: http://www.popupmusic.pl/no/31/galerie/290/sufjan-stevens%2C-dm-stith

O'Death - Outside

2011-05-04T08:00:00.002+02:00

Któż z nas nie lubi od czasu do czasu oderwać się od radosnego gitarowego grania, psychodelicznych eksperymentów czy elektronicznego bunga-bunga na rzecz "płyt z klimatem". Prostych, nieprzesadzonych, nieprzesadnie długich, ale swoim specyficznym nastrojem potrafiących totalnie wessać w niepowtarzalny, charakterystyczny mikroświat. Takim wydawnictwem bez wątpienia jest kolejny pełnowymiarowy album O'Death. Sekstet z Brooklynu nie jest może tak mroczny, żeby po godzinach słuchał go w swojej kanciapie Lord Voldemort, ale do miana wesołków też z pewnością im daleko.

czytaj więcej

"Gothic Americana" - określenie na tyle konkretne, żeby po jego użyciu nie było żadnych wątpliwości, z czym będziemy mieć zaraz do czynienia. Chyba że znajdą się tacy, którzy w tej stylistyce szukać będą echa twórczości Anji Orthodox. Nie ma tutaj jednak miejsca na kruczoczarne włosy, trupi makijaż rodem z "The Grudge", krzyże i cmentarne przyśpiewki o śmierci (chociaż zaraz, na to ostatnie może znajdzie się go trochę). O'Death są swoistym rozgałęzieniem muzycznego drzewa genealogicznego, którego pień stanowi twórczość Bonniego Prince'a Billy'ego, a konkretnie - jego najgenialniejsze dzieło pod postacią "I See A Darkness". Zarówno jeden jak i i drudzy widzą ciemność, ciemność widzą. Tak jak czarny album Willa Oldhama, tak samo czarny album Nowojorczyków roztacza przed sobą cień wisielczego, posępnego klimatu. Nie bez znaczenia jest tutaj ten charakterystyczny "marudny" wokal Grega Jamiego, którego podobieństw - zresztą tak samo jak w przypadku łysego brodacza - można doszukiwać się u Neila Younga. Gdyby archiwalne nagrania leciwego ojca chrzestnego grunge'u zmiksować z instrumentalnymi demówkami 16 Horsepower, otrzymalibyśmy prawdopodobnie coś w stylu "Black Dress" czy "Ourselves".

Nie zawsze jednak O'Death brzmieli jak siódmy syn siódmego syna Neila Younga czy zaginione kuzynostwo Willa Oldhama, biorące muzyczne lekcje u The Black Heart Procession. Na swoim młodszym o trzy lata albumie "Broken Hymns, Limbs And Skin", szóstka spod wyjątkowo ciemnej latarni prezentowała się znacznie szybciej, energiczniej i przede wszystkim głośniej. Wokalista darł się wniebogłosy niczym Isaac Brock za swoich najlepszych czasów. Nierzadko można się było nawet spotkać w ich przypadku z terminem "folk-punk". Przyczyna takiej dość radykalnej zmiany drzemie podobno w dość przykrej sytuacji, z jaką zmaga się perkusista grupy David Rogers-Berry. Dwa lata temu bębniarza O'Death zaatakował rak kości. Fragment jego łopatki musiał zostać zastąpiony metalową płytką, przez co dostosowanie się do stanu zdrowia wymusiło stonowanie stylu gry. A to poskutkowało tym, że zespół zmienił filozofię grania i zamiast "uchwycenia w studiu koncertowego brzmienia", stał się bardziej "muzykalny". Finezja zastąpiła technikę, a turbo-folkowe rakiety trzeba było zaparkować, co najlepiej słychać w nastrojowym "Don't Come Back". Do gry zaś wkroczyło instrumentalne bogactwo: banjo, ukulele, skrzypce, puzon czy tuba barytonowa. Często jesteśmy świadkami przerostu formy nad treścią, w tym konkretnym przypadku jest jednak zupełnie odwrotnie.

Handsome Furs - koncerty (+KONKURS!)

2011-05-02T08:00:00.008+02:00

Pytanie za sto punktów, upominkowy słodki kuferek i przydatne w każdym domu żelazko: kto jest najgorętszym małżeństwem na niezależnej scenie muzycznej? Mormońska para Alan Sparhawk i Mimi Parker z Low? Oj zimno zimno. Wystarczy wejść na google, spojrzeć na kilka fotografii przedstawiających naszych głównych bohaterów, takich jak TO, TO albo TO, by nie mieć wątpliwości, że znów jesteśmy w ukochanej przez FURS Kanadzie, a imprezę będą dla nas nakręcać Dan Boeckner i Alexei Perry z Handsome Furs. Nie ma chyba zespołu bardziej adekwatnego do polecania przez nasz blog, niż ma to miejsce w przypadku Przystojnych Futrzaków.

czytaj więcej

Po zawieszeniu na czas nieokreślony działalności Wolf Parade, co niestety równoznaczne jest z rozpadem zespołu, naszą uwagę skupić musimy na solowych projektach autorów "Apologies to The Queen Mary". Tak się dobrze składa że zarówno liderujący Sunset Rubdown Spencer Krug, jak i Dan Boeckner z szanowną małżonką trzymają piekielnie równą i wysoką formę poza macierzystą kapelą. Dwa jak dotąd wydane przez nich albumy, "Plague Park" i "Face Control", to niezwykle ciekawy mariaż kanadyjskiej gitarowej alternatywy nasyconej emocjonalnym wokalem Dana i minimalistycznej oprawy syntezatorowej, za którą odpowiedzialna jest Alexei.

Majowe koncerty będą już ich odpowiednio siódmym, ósmym i dziewiątym występem w Polsce, po tym jak odwiedzili nasz kraj w 2008 i 2009 roku, między innymi na mysłowickim jeszcze wtedy Off Festiwalu. Dali tam koncert, podczas którego pod sceną aż się zakurzyło i to w dosłownym tego słowa znaczeniu. Niestety, "What We Had" w setliście jak zwykle na próżno było szukać. Nawet mimo heroicznych prób wysłanników FURS, dzierżących w ręku naprędce przygotowane trzy kartki z bloku tworzące tytuł utworu.

To właśnie częste podróże są jedną z największych inspiracji duetu z Montrealu. Odhaczanie kolejnych państw na mapie Wschodniej Europy (które w kontekście koncertowych podbojów amerykańskich kapel są dość egzotyczne) sfinalizowane zostało nie tylko na muzycznej, ale i tekstowej zawartości "Face Control". Tytuł drugiego albumu Kanadyjczyków został zainspirowany selekcją przeprowadzaną przez pozbawionych szyi ochroniarzy na bramkach moskiewskich klubów, a podczas wykańczania materiału Dan i Alexei słuchali podobno albumów... Siekiery i Dezertera.

Nie inaczej jest przy okazji trzeciego, zapowiadanego na koniec czerwca albumu 'Sound Kapital'. Handsome Furs podczas ostatnich koncertów w Polsce zostali wyposażeni w płyty kilku klasyków naszej rodzimej sceny na czele z Republiką, a notki prasowe już huczą o odrzuceniu gitar na rzecz klawiszy i automatu perkusyjnego. Inspiracji industrialną i elektroniczną muzyką lat 80 ciąg dalszy. W wykonaniu takich nietuzinkowych twórców jak Handsome Furs, tego typu fascynacja może jednak przybrać zupełnie nieoczekiwaną i nieszablonową formę. Zatem do zobaczenia na koncertach, podczas których będziemy mieli przyjemność przedpremierowego usłyszenia kawałków z nowej płyty.

DATY KONCERTÓW:

5 maja 2011 - Kraków, Teatr Łaźnia Nowa (os. Szkolne 25), godz. 20:00, bilety: 30 zł (40 zł w dniu koncertu), dostępne w Ticketpro, Empikach w całym kraju i w Teatrze Łaźnia Nowa.
6 maja 2011 - Warszawa, Cafe Kulturalna (Pl. Defilad 1), godz. 22:00, bilety: 25 zł (35 zł w dniu koncertu) dostępne w Ticketpro, Empikach w całym kraju, a w dniu koncertu także w Cafe Kulturalna. Koncert warszawski odbywa się w ramach Warsaw Music Week.
7 maja 2011 - Wrocław, Przestrzeń Muzyczna Puzzle, godz. 21:00, bilety: 30 zł (35 zł w dniu koncertu) do nabycia w klubie. Afterparty: Kuba Wandachowicz (CKOD).

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

KONKURS!

Dobra, koniec gadania. Przejdźmy od słów do czynów. Mamy dla Was konkursik. Krakusy mogą walczyć o dwie pojedyncze wejściówki do Łaźni, a "reszta świata" może się starać o egzemplarze dwóch albumów Handsome Furs - "Plague Park" z 2007 roku i "Face Control" z roku 2009. Kto chce więc postawić na półce kolejną płytową zdobycz lub chce obejrzeć kawał solidnego koncertowego mięsiwa, nie musi tym razem układać wierszyków o pomelo i grejpfrucie. Trzeba jednak odpowiedzieć na krótkie pytanie, które brzmi: "Kto jest największym handsomem muzyki alternatywnej i dlaczego?" :) Odpowiedzi prosimy jak zwykle kierować na adres konkurs@furs.fm. Rozwiązanie jakoś 4 maja.

ROZWIĄZANIE:

Bilety na krakowski koncert otrzymują Karolina Syska i Łukasz Węziński (podajcie swoje nazwiska przy wejściu, na wszelki wypadek weźcie ze sobą dowody tożsamości! :)) natomiast płyty trafią w ręce Piotra Mrówki i Agnieszki Łysak (podajcie nam swoje adresy!). Gratulujemy! :)

Maritime - Human Hearts

2011-05-01T12:24:00.006+02:00

W poprzednich odcinkach: Davey von Bohlen, pozornie zwykły chłopak z sąsiedztwa, po ekscytujących przygodach z zespołami Cap’n Jazz i The Promise Ring zakłada kapelę Maritime. Z początku nagrywają niezłą, dość bezpieczną płytę „Glass Floor”, ale już po dwóch latach powracają z materiałem jasno definiującym ich styl. „We, The Vehicles” zachwyca przyjemnym klimatem oraz kapitalnymi kawałkami takimi jak „Parade Of Punk Rock T-Shirts” albo „Tearing Up The Oxygen”. Nie mija wiele czasu, a ukazuje się krążek „Heresy & The Hotel Choir”. Tu również nie brak indie-rockowych hitów, choć całość wypada trochę słabiej. Cztery lata później ekipa von Bohlena próbuje swoich sił ponownie. Czy uda im się sprostać trudnemu zadaniu dostarczenia kolejnej dawki muzyki dobrze zagranej, a także zadowalającej słuchaczy? Pozostańcie z nami.

czytaj więcej

Pierwszy na „Human Hearts” utwór „It’s Casual” w zaskakujący sposób odpowiada twierdząco na powyższe pytanie. Numer przynosi niespodziankę w postaci shoegaze’ującego, całkowicie wpasowującego się w Maritime’ową estetykę brzmienia. Czemu zaskoczenie skoro jedno z drugim do siebie pasuje? A przede wszystkim dlatego, że zespołowi nie zdarzyło się jeszcze zabrzmieć bezpośrednio w ten sposób, choć jak się okazuje wiele nie brakowało. Dodatkowo słowa tekstu wspominające We (are) the vehicles stanowią ładny mostek łączący czasy nowożytne z okresem drugiego albumu. Trzeba przyznać, że tu ambicje momentami dorównują chwalonej płycie z 2006 roku.

Nowym „Tearing Up The Oxygen” śmiało można typować singlowe „Paraphernalia”. Zniewalająca, rozmarzona gitara, melodia niczym pogodne oblicze The Cure, bezpretensjonalny nastrój. Słowem Maritime w całej okazałości. „Black Bones” wychodzi niby z podobnego założenia bardzo klimatycznego komponowania, ale brzmi już jakby bardziej „wieczornie” jeśli wiecie co mam na myśli. Ten fragment, w którym Davey rzuca kwestią oooh, black bones… z jakąś szczyptą niedopowiedzenia czy może zadumy niewątpliwie ma coś w sobie. „Air Arizona” z całkiem niezłym skutkiem ciągnie wózek do przodu podtrzymując spójność. To w jakim kierunku idzie eksplorowanie sześciu strun przez Dave’a przybiera coraz ciekawsze kształty. Kto by się spodziewał, że ikona indie-emo stanie się w przyszłości na tyle poważnym zawodnikiem.

W drugiej części rządzi i dzieli „Annihilation Eyes”, kawałek przy którym zatrzymują się twórcy wszystkich recenzji „Human Hearts”. Najbardziej pogodny i energiczny w zestawie, power-pop przypominający późne The Promise Ring. „Out Numbering” wnosi szczyptę nienachalnej elektroniki, „C’mon Sense” to takie letnie brzdąkanie, zachodzące słońce, te sprawy. Fajną piosenką jawi się jeszcze „Faint Of Hearts”, rozpoczęte długim, gitarowym wstępem, z lubością rozbudowane aż do pięciu minut trwania.

Czwarty album Maritime nie należy może do bezlitośnie zwalających z nóg, ale z uwagi na sam charakter muzyki nie byłoby to chyba możliwe. „Human Hearts” to kontemplacja nieskomplikowanych, ale inteligentnych dźwięków w duchu amerykańskiego indie-popu/rocka. Sukcesywny powrót do czarowania atmosferą z uwzględnieniem paru przebojowych chwil („Annihilation Eyes”, „Paraphernalia”). Czy na kolejnym krążku raz jeszcze dadzą radę przygotować przynajmniej pół godziny tak dobrego, kreatywnego grania jak tutaj? Bądźcie z nami w następnym odcinku.

Holy Ghost! - Holy Ghost!

2011-04-25T10:14:00.007+02:00

Świat nie znosi pustki. W dniach, w których z żalem - ale i z wdzięcznością oraz pompą - żegnaliśmy LCD Soundsystem, ukazał się selfik Holy Ghost! W zeszłym roku lubiliśmy skondensowaną epkę, obecnie z nie mniejszym zacietrzewieniem podchodzimy do pełnowymiarowego wydawnictwa, które obok świeżynek, zawiera nagrania znane wszystkim od lat.

czytaj więcej

Alex Frankel i Nick Millhiser znają się od dzieciństwa, razem chodzili do szkoły i od niepamiętnych czasów tytułowali się jako fani syntezatorów i sekcji rytmicznej. Ponad dziesięć lat temu współtworzyli hip-hopowy skład Automato, który wsławił się tym, że był, oraz tym, że w dzięki niemu poznali Jamesa i Tima z DFA.

Już jako HG!, pod koniec 2007 roku, z hukiem wypuścili singielek "Hold On", który odcisnął piętno i w słuchawkach fanów w kapciach, i w muskulaturze bywalców parkietów. Co ciekawe, chłopaki nie poszli za przysłowiowym ciosem i przez dwa następne lata robili coś co można ładnie określić jako "kariera remiksera". Friendly Fires, MGMT, Cut Copy, Phoenix czy LCD Soundsystem to tylko te najświetniejsze zespoły, których dźwięki rozłożyli na pierwiastki pierwsze i złożyli według własnych receptur panowie z Holy Ghost! To co zremiksowali, to dobrze zremiksowali, ale szło im tak sprawnie, że niczym w filozofii Beenhakera doszli do ściany i dalej czekał jedynie "international level", wiążący się z tworzeniem własnego materiału od podstaw. Najpierw genialny stand-alone "I Will Come Back", a zeszłą wiosną wspomniana w pierwszym akapicie EPka. Jasnym stało się, że debiut jest już jedynie kwestią czasu.

Pamiętam szok, gdy na Opener 2007 przyjechał James Murphy. Wyobrażałem go sobie jako podtatusiałego typa otoczonego elektroniką, a tu niespodzianka i wielotysięcznej publiczności ukazał się pełnoprawny "żywy" zespół. Podobnie z Holy Ghost! - pomimo nowoczesnego, antemicznego disco z dużą ilością przedrostką italo-, groove-, czy elektro- nie należy zapominać, że mamy do czynienia z jak najbardziej zwykłą konfiguracją instrumentów. Zapraszam na youtuba po koncertowe sampelki.

Wszystko z DFA posiada cudowne właściwości motoryczne. Jeżeli szukasz nut do sprawnego pokonywania kolejnych mil na drodze swojego osobistego rozwoju fizycznego to ta pozycja jest właśnie dla Ciebie. Euforyczne zmęczenie połączone z radością osiąganą przy każdym kolejnym przesłuchu da nagrodę zwielokrotnioną. Będziesz zdrowszy i szczęśliwszy. Uśmieszek.

Chłopaków na płycie obok tradycyjnych pomagierów (James, Nancy Whang) wspiera także Luke Jenner z The Rapture, Chris Glover z Penguin Prison i uwaga, uwaga - gdzieniegdzie stawiają mu pomnik trwalszy niż ze spiżu - Michael McDonald ze Steely Dan. Takim sprytnym zabiegiem dochodzimi do opozycji retro-nu. Niektórzy doszukują się w muzyce Holy Ghost! nawiązań do "Radio GaGa", The Human League, Pet Shop Boys, Kraftwerk czy New Order, więc jak widzicie nie dalej niż 1987. Revival 80s trwa już tak długo (haha, dłużej niż całe 80s), że można już być nieco zmęczonym mieleniem w kółko tych samych nazw. Całkiem sympatyczne jest porównywanie tej muzy z tym, co dzieje się na bieżąco - zależności pomiędzy HG! a LCD czy The Juan MacLean są oczywiste, te z Cut Copy równie proste (w końcu podróżują sobie wspólnie po świecie), spokojnie można podczepić tutaj Glass Candy, a z pewną dozą zaufania można zauważyć, że gdyby sprzedać ten kontent wytwórni opiekującej się Sophie Elis Bextor, to wymotali by z tego kilka dyskotekowych utrwalaczy. Wystarczy chcieć. Euforyczne peaki, więcej niż częste crescenda oraz repetyka jako podstawa bytu, będą tego wiadomym predestynatem.

Wiadomo. Być może Alexowi i Nickowi daleko do charyzmy Jamesa Murphego, no ale tak samo jak nie od razu Rzym zbudowano, tak i nie od początku Murphy był pewnym siebie skurczybykiem z aparycją sprzedacy hot-dogów. Co ciekawe, Alex Frankel i Nick Millhiser byli w 2008 roku w Warszawie. Tak tylko o tym wspominam, ale jeżeli ktoś był na tym słynnym koncercie w Mono to niech do mnie skrobnie - przewiduje nagrodę.

No Age, Die Die Die! - Powiększenie, Warszawa, 15 kwietnia 2011

2011-04-23T19:11:00.011+02:00

W Bydgoszczy zakwitły już pierwsze przylaszczki i grzyby. Misie budzą się z zimowego snu, a chłopcy biorą się za gitary, by w kolejnym sezonie znów pohałasować i podudnić. Stąd też nasza wizyta w warszawskim Powiększeniu – właśnie tam No Age rozpoczęło wiosenną trasę po Europie.

czytaj więcej

Nie ma co ukrywać - twórczości grających na rozgrzewkę Die! Die! Die! nie znałem ani trochę. Czułem się niesamowicie zaskoczony zespołem - pomijając przy tym świetne nagłośnienia norzastej miejscówki. - prezentującym się znakomicie pod względem technicznym. Jestem raczej zwolennikiem przesterowanego basu, no bo po co komu gitara rytmiczna w trio? Dzięki temu oraz dzięki transowym zagrywkom operatora ww. instrumentu mogliśmy posłuchać hipnotycznego, zbyt krótkiego, ale pięknie lekkostrawnego setu, ocierając się nawet o mityczną_ścianę_dźwięku. Tak, było głośno. Perkusista to co zagrał, to dobrze zagrał, a solowy gitarzysta pokrzykiwał zgrabnie.

Chwilę później nadszedł czas na gwiazdy wieczoru. W porównaniu z ubiegłorocznym Offem bez drugiej gitary, aczkolwiek ze wspomagającym, kręcącym gałkami Latynosem (który z pewnością przykuwał uwagę zgromadzonej gawiedzi swym pattonowskim zaczesem, majstrując grzebykiem we włosach średnio co 5 minut). Chłopaki ścigani bardzo szybko upływającym czasem (po 22. cisza nocna, eh) z rozpędu zagrali prawie 20 kawałków, przekrojowo, nie zabrakło utworów z Weirdo Rippers. Momentami, w których nóżka najczęściej podrygiwała były oczywiście hiciory Teen Creeps, Depletion czy Cappo. Czego zabrakło? Na pewno nie energii. Dean naparzał w gary, Randy rzęził na gitarze ile sił. Po raz kolejny zbyt mało wyraziście nagłośniono wokal i nie doczekałem się tego, czego spodziewałem się po OFFowym gigu. Odebrany na wpół siedząco koncert dostarczył uśmiechu na japie, co poniektórym obdartych łokci i nadwerężonych ścięgien. Osobiście żałuję, tak, jak napisał zaprzyjaźniony z naszym serwisem Mike z sundayatdevildirt.blogspot.com, że polscy punkowy nie grają w taki właśnie sposób oraz życzę sobie aby takie gigi zdarzały się w naszym kraju częściej. Dziękówa No Age, dziekówa FRH! sharkyshark

fot. Piotr Starzyk

Thursday - No Devolucion

2011-04-18T09:05:00.005+02:00

Przeskoczyć samych siebie na wysokości szóstej płyty naprawdę nie zdarza się zbyt wielu zespołom. I nie mówię tu oczywiście o tych, które realnie dobrego albumu nigdy wcześniej nie nagrały. Thursday mieli „Full Collapse”, „War All The Time”, „A City By The Light Divided” i „Common Existence” – wszystkie na znakomitym poziomie. Trudno jednoznacznie ocenić, który z nich jest najlepszy. Porównać przykładowo pierwszy z ostatnim nie za bardzo się da. Na jednym więcej emocji, drugi wygrywa za sprawą dojrzalszego brzmienia. Przez ponad 10 lat obecności na scenie grupa stale gdzieś zmierza, ma swoją drogę, a jednocześnie cały czas jej szuka. Patrząc na ewolucję stylu sekstetu z New Brunswick dochodzę do wniosku, że nie ma tego doskonałego czego nie dałoby się udoskonalić jeszcze bardziej. Krążek sprzed dwóch lat wydawał się lepszy od poprzedniego, choć poprzedni też był bez zarzutu. „No Devolucion” pod pewnymi względami zawstydza „Common Existence” tak samo jak za 2-3 lata zostanie zawstydzony przez długogrający Thursday nr 7.

czytaj więcej

Tym razem Geoff Rickly nie potrzebował na napisanie materiału wyjątkowo dużo czasu. Dawniej zajmowało mu to bite miesiące, nawet okolice roku. Najnowsze kompozycje to ponoć wynik pracy powstałej w ciągu jednego tygodnia! Żadnych tam dem, srem, innych głupot, a wcale nie czuć, że czegoś brakuje. Znacznie bardziej skupiono się na samym nagrywaniu i produkcji, za którą stanął nie kto inny jak Dave Fridmann. Muzyczny inżynier mocno kojarzony z The Flaming Lips i Mercury Rev połączył siły z ekipą Geoffa po raz trzeci z kolei, efekt tej współpracy zaś osiągnął tu zauważalnie wyższą jakość. Jest między nimi jakaś chemia, dodatkowo na korzyść musi działać coraz lepsza znajomość i dotarcie. Cytując Rickly’ego „We've worked with Dave Fridmann before, but this is definitely the most we've ever clicked with him.”

W większości recenzji na pewno przyjdzie wam przeczytać, że Thursday brzmią teraz mroczniej, kładą znacznie większy nacisk na atmosferę i odcinają się od dotychczasowego post-hardcore’owego stylu. Pewnie nawet za 20 lat kiedy po post-hc w ich muzyce nie będzie śladu co niektórzy nadal będą owy wątek przywoływać. Radzę zauważyć, że mniej więcej od „A City By The Light Divided” mamy tego mniejsze ilości, jednocześnie zawsze na tyle zauważalne by wygodną szufladkę swobodnie wysunąć. To samo tyczy się „No Devolucion”. Już otwierający „Fast To The End” jest jak młodszy brat „Resuscitation Of A Dead Man”. Pulsujący dynamiką, nerwowy, instrumentalnie wysmakowany i dograny na ostatni guzik. Warto wspomnieć, iż Geoff tym razem dał sobie spokój z gitarą pozostawiając te kwestie kolegom - Tomowi Keeley i Steve’owi Pedulli. Znam rezultat, więc co do decyzji nie mam najmniejszych zastrzeżeń. Wracając do post-hardcore’u i „starego” Thursday to przecież „Past And Future Ruins” poznany jako pierwszy utwór z płyty również odnajduje się w tej rzeczywistości. Swoisty miks gęstego klimatu bieżącego krążka z czasami „A City…” (okolice refrenu, Fridmannowe dzwoneczki), ale także wściekłością godną „Full Collapse”.

Mrok i atmosfera. Z pierwszym nie przesadzajmy, mroczni to oni byli zawsze i od samego początku. Ponure apogeum osiąga tutaj „A Darker Forest”. Wycieczka w nieznane, głębokie i niepokojące. Najbardziej misternie snuje się z kolei końcowe „Stay True”. Kontynuacja ścieżek obranych na pamiętnych post-rockowym splicie z Envy. W tym siedmiominutowym, mocarnym fragmencie nagranym w oparciu o jedną gitarową partię atmosferyczność oraz klimat na dobre przejmują pałeczkę. Epicki finał nieco przypomina „You Were The Cancer” z „Common Existence”. W przeciwieństwie do tamtego niszczy jednak za pomocą rozkosznego hałasu kreowanego przez gitary i perkusję, a nie jak to było dwa lata temu morderczych wokali.

Co ciekawe o najlepszych numerach nawet jeszcze nie wspomniałem. Perełka „No Devolucion” to bez wątpienia przepiękne „No Answers”. Wyczarowane za sprawą charakterystycznych klawiszy brzmiących w sposób jakiego u Thursday jeszcze nie było. Naturalnie nie tylko im ta piosenka zawdzięcza swoją wyjątkowość. Geoff postarał się tu o zwrotki i melodie dołączające do kanonu najbardziej kunsztownych w jego karierze. Smutne, emocjonalne, refleksyjne. „No answers, no answers when you’re not around…” na koniec i ja nie potrzebuję nic więcej. Niech mi ktoś to w tym roku przebije. Po drugie „Sparks Against The Sun”. Kolejna rzecz muśnięta dotykiem geniuszu. Fortepianowa melancholia, trzymane w ryzach napięcie aż w końcu rozkwitający pełnią nadziei refren. Poza tym może najbardziej niepozorny i niegroźny, ale po kilku odsłuchach uzupełniający grono faworytów „Magnets Caught In A Metal Heart” z idealnym do skandowania „There's a silent charge, In a coil of wire, When the currents pass right through it., We're coupled lines in lightning strikes, We jump like birds on a vine!”.

Przywołując kawałki takie jak “Open Quotes”, „A Gun In The First Act”, „Milimeter” czy „Turnpike Divides” wypadałoby napisać o szorstkim, przytłaczająco destrukcyjnym brzmieniu, które paradoksalnie zawsze znajdzie wspólny język z subtelnością i wyczuciem. Pomiędzy dusznymi kanonadami perkusji i salwami ścian dźwięku znajdzie się także coś w rodzaju „oddechu” przekreślającego opcję bezmyślnej łupanki. Finezja w napierdalaniu wędruje więc do długiej listy atutów płyty. Żeby nie skończyć tylko i wyłącznie na zachwytach powiem jeszcze, że „Empty Glass” potwierdzające częstą skłonność do zawierania w tekstach samego siebie przez Geoffa nie do końca mi tu pasuje. To taki odpowiednik „Time’s Arrow” z poprzednika. Wolny, dołujący, w sam raz do zatapiania smutków w szklance. Ostatecznie i tak mi się podoba.

Co mogę więcej dodać poza tym, że zespół po raz kolejny umiejętnie wyraził swoje rozległe artystyczne horyzonty dostarczając mi masę przyjemności ze słuchania? Na ich album zawsze się czeka, nigdy nie doznając rozczarowania. Granie to zajebiste, które polecam wszystkim i tyle.

No Age - koncerty i konkursy

2011-04-11T17:08:00.007+02:00

Dean Spunt i Randy Randall. Dwóch chłopaków z Los Angeles i wiele hałasu o coś. Od klubu The Smell oraz młodzieńczych, do-it-yourselfowo-punkowych fascynacji poprzez pierwszą płytę w barwach FatCat, zachwyty Pitchforka i podpisanie się z Sub Popem, aż do kolejnej wizyty w naszym kraju - zadebiutowali na ubiegłorocznym Offie - 15 kwietnia w warszawskim Powiększeniu, dzień później (16.04) w Krakowie (Teatr Łaźnia Nowa). Początek obu imprez o godz. 20.00

czytaj więcej

Całe zamieszanie ponownie dzięki ekipie Front Row Heroes. I tu można byłoby skończyć, jednak nie tylko obowiązek nakazuje nam wspomnieć o supporcie w postaci Die! Die! Die! Fanom speedwaya Nowa Zelandia może kojarzyć się z legendarnym Ivanem Maugerem, miłośnikom kina z plenerami z Władcy Pierścieni, natomiast nam, tutaj na Furs m.in. właśnie z Die! Die! Die! To oni, trzy lata temu, gościli na naszej liście z utworem Sideways Here We Come, a sam album, z którego pochodziło to nagranie (Promises, Promieses – druga płyta w ich dyskografii) znalazł na naszym forum kilku entuzjastów. W zeszłym roku ukazał się jego następca, krążek Form, a zespół wyruszył w kolejną koncertową trasę, aby dotrzeć również nad Wisłę.

Jak widzicie zatem, szykuje się noise popowe wydarzenie na miarę zimowych gigów Japandroids oraz szaleństwo godne transowego opętania Fuck Buttons sprzed roku. Deskorolki pod nogi, sprane koszulki gitarowych niezal-herosów na siebie, daszki w bok. Niech zwycięży dobra muzyka, a moc będzie z Wami. Zapraszamy! (ethan)

Na koniec konkurs, w którym do wygrania są dwie pojedyncze wejściówki na te koncerty (po jednej do Krakowa i Warszawy). Pytanie jest banalne: "W jakiej erze teraz żyjemy? - odpowiedź uzasadnij". Możliwe odpowiedzi to jak zwykle wasza nieskrępowana twórczość - jeżeli ktoś świetnie uzasadni, że żyjemy w erze renifera lub w paleozoiku, bo jeszcze nie wszystki dinozaury wyginęły, to będzie miał równie wysokie szanse, jak ten który odpowie, że żyjemy w XXI wieku(lol). Do ołówków zatem! Czekamy na maile pod tradycyjnym adresem konkurs@furs.fm

Rozwiązanie:
Gratulujemy Natali Nyk (Kraków) oraz Przemkowi Sasinowskiemu (Warszawa), gdyż to oni właśnie otrzymują bileciki. Widzimy się na koncertach!

Osobne ukłony i szacun za wszystkie odpowiedzi - będziemy mieli co opowiadać dzieciom.

Young Galaxy - Shapeshifting

2011-04-09T07:30:00.004+02:00

Studio. Miejsce nagrywania piosenek, albo szwedzki zespół smutnego elektro. Jego liderem jest Dan Lissvik, który niczym mityczny Midas, zamienia w złoto wszystko czego dotknie. By się o tym przekonać wystarczy posłuchać najnowszego, przeciętnego singla Korallreven "Honey Mine", który zyskuje głębie i przestrzeń w remiksie Lissvika. Podobnej przemiany dokonał z Young Galaxy: Stephen Ramsay i Catherine McCandless do tej pory serwowali niczym niewyróżniające się kanadyjskie indie popowe melodie, lokujące ich na styku New Pornographers, Metric i Land of Talk. Produkcja Szweda tak ich zaskoczyła, że uhonorowali to tytułem płyty. Young Galaxy zrzucili skórkę i świat dreampopowego elektro stanął przed nimi otworem.

czytaj więcej

Rzadko spotykany mariaż kanadyjskości ze szwedzkim sentymentalizmem wypadł okazale. To tak w skrócie - w detalach wygląda to następująco. Już od pierwszych taktów (odgłos cofanej taśmy oraz dźwięk wydawany przez sonar przeczesujący bezmiar oceanu) możemy odczuć, że będą się na tej płycie dziać rzeczy niezwykłe. Następujący chwile później transowy bas i wokal w stylu sentymentalnego Junior Boys - śpiewa Stephen - już po kilku sekundach sprawia, że jako fan dobrych sekcji rytmicznych, jestem po prostu... bezbronny.

Podczas poszukiwania trafnego określenia na stan, w który wprowadza mnie opener, minęły dwie minuty i w Winampie zameldował się utwór pod, ratującym moją umysłową pustkę, tytułem "Blown Minded". Obok świetnego opisu nastroju recenzenta jest to popis wokalnych możliwości Catherine, której głęboki i, jak to się zwykło określać, klimatyczny vox przywołuje skojarzenia ze szwedzką divą Karin Dreijer (w kolejnym "We Have Everything" linki prowadzą np. do Lisy Lobsinger). Takie dzielenie się obowiązkami wokalnymi pozwala uniknąć znużenia, choć jak można się szybko domyślić: najciekawsze są te utwory, w którym towarzystwo łącząc swoje siły, podśpiewuje w duecie.

Kanada i Szwecja to zimne kraje, do których nikt nie podróżuje, ale podkłady wychodzą im cieplutkie. Czasami jest to przestrzenny trans pokroju Chicane, innym razem pojawiają się delikatne partie gitary czy radosne pejzaże ala Saint Etienne (rewelacja) czy Vaya Con Dios (eee). Ważną rolę pełni również fortepian oraz te dziesiątki przeszkadzajek poutykanych w każdym możliwym miejscu. Dwie mielizny, dzięki którym krążek jest opisywany jedynie na FURS, a nie na wszystkich możliwych portalach świata, to indeksy 7 i 11 – no ale tak kończą się eksperymenty, gdy chcemy nagrać elektro-piosenki bez sekcji. Niemożliwość.

Osobny akapit dla "Cover Your Tracks". Dalekie echa "Wonderful Life" Black, oniryczno-marzycielskie nomen omen ścieżki wokalne oraz gitarowe dziabnięcia sprawiają, że pomimo ulokowania gdzieś pod koniec, wiemy że mamy do czynienia po prostu z rzeczą singlową. Budowanie napięcia na dwa głosy, refren będący jednocześnie mostkiem i zwrotką oraz piecza produkcyjna Lissvika równa się dostarczonemu na talerzu pięknu.

Właściwie rola producenta jest na tym wydawnictwie tak znacząca, że swobodnie krążek mógłby być sygnowany nazwą Young Galaxy and Studio. Jak wszyscy pamiętają najdoskonalszym dziełem Studio jest krążek "West Coast", jak pamiętają nieliczni: jednym z najfajniejszych seriali lat dziewięćdziesiątych był kanadyjski "Na południe". Obie - szwedzka i kanadyjska - nacje spotykają się w połowie drogi. Haha, no chyba nie na łodzi podwodnej? Choć może ten sonar na początku płyty był nieprzypadkowy.

Craft Spells - Idle Labor

2011-04-07T08:00:00.002+02:00

Jak mawia popularne porzekadło, najlepiej bawimy się w towarzystwie "piosenek, które gdzieś już wcześniej słyszeliśmy". Jeśli więc ktoś zdążył zachwycić się kiedyś którymkolwiek z szerokiej palety kawałków wytwórni Captured Tracks, jest duża szansa że i Craft Spells podbiją jego serce. Większość podopiecznych brooklyńskiego labelu celuje mniej więcej w podobny muzycznie ton, z obowiązkowym przedrostkiem czy też przyrostkiem "synth" w nazwie prezentowanego stylu grania. Synth-pop, synth-punk, lo-fi-synth, minimal-synth - wszystkie te klawiszowe podgatunki dają o sobie znać w każdej niemal produkcji stajni dowodzonej przez Marka Snipera - jednoczesnego lidera The Blank Dogs.

czytaj więcej

Niezależnie czy jest to Blouse, Minks, Widowspeak czy właśnie Craft Spells, w grę wchodzi mniejsze lub większe nasycenie dźwięków "ejtisowym romantyzmem". Ten zdecydowanie nadużywany ostatnio zbitek słowny, prawdopodobnie przejadł się nawet największym fanatykom syntetycznych brzmień. Tu i ówdzie pojawiają się nawet złośliwe komentarze, że na taśmociągu wytwórni z Brooklynu przerabia się w kółko tę samą piosenkę. I pomimo faktu, iż rzeczywiście kolejne zespoły różnią się w zasadzie tylko detalami, a przywdziewanie starych ciuszków z lat osiemdziesiątych jest coraz bardziej męczące, każdy kolejny projekt sygnowany logiem CT domaga się sprawdzenia. Identyczna sytuacja ma miejsce tutaj. Justin Paul Vallesteros to pod względem egzotycznej urody kalifornijski odpowiednik Georga Lewisa aka Twin Shadow. Biorąc pod uwagę klimat grania - podobnie jak nowojorski Dominikańczyk - tak i jego zaginiony brat z zachodu Stanów jest równie niepoprawnym, roztargnionym marzycielem, błogo rozpływającym się w tafli gitarowo-klawiszowego popu. W tym przypadku do cekinowej marynarki przyszyto metkę z nazwą New Order. Florystyczna okładka debiutu nieprzypadkowo zresztą odsyła właśnie do drugiego krążka ekipy z Manchesteru.

I wokół pogrobowców Joy Division będą pewnie przede wszystkim krążyły muzyczne skojarzenia związane z "Idle Labor". Jeśli nie będzie to akurat ścisłe odniesienie do "Power, Corruption & Lies" czy "Movement", wycofany chłodny wokal w przykładowych "You Should Close The Door" i "Party Talk" przypomni o sylwetce Iana Curtisa. Subtelne wyczucie parkietowych melodii udowodni z kolei, że można powoływać się na inspiracje muzyką Sumnera i kolegów w mniej tandetny sposób, niż zwykli to robić chłopcy z Cut Copy. Vallesteros stworzył materiał, który poprzez swoje ujmujące ciepło i niemal dream-popową lekkość, wydaje się być nagrany w domowej sypialni. Estetyka "do-it-youself" nadająca debiutanckiemu albumowi Craft Spells trochę lo-fi'owego brudu i rozmycia, może jednocześnie ulokować nad wyraz zdolnego 22-latka wśród reprezentantów sceny chillwave'owej. Dowodów na piekielny talent tego młokosa nie brakuje. "After The Moment" trzeba nazwać jednym z bardziej znaczących punktów singlowej mapy 2010, "Scandinavian Crush" chwytliwością głównego motywu do pary z klawiszowo-basowym dialogiem ośmiesza debiut przereklamowanych The Drums, a fantastyczny "Given The Time" jest z kolei swobodną impresją w temacie The Radio Dept, stanowiąc tym samym najlepszy numer Szwedów, który nigdy nie wyjdzie spod ich pióra. "Idle Labor" to zmysłowa dyskoteka pod satynową pościelą, a co za tym idzie przyjemność podwójnie gwarantowana.

The Mountain Goats - All Eternals Deck

2011-04-05T23:42:00.001+02:00

Niektórzy artyści potrafią solidnie zaskoczyć swoimi muzycznymi i pozamuzycznymi zamiłowaniami, we własnej twórczości eksplorując zupełnie odrębne terytoria. Mark Kozelek, slow-core'owy bóg amerykańskiego niezalu, były frontman Red House Painters i obecny lider Sun Kil Moon jest ponoć zadeklarowanym fanem hard-rocka na czele z AC/DC, a oprócz tego pasjonatem zawodowego boksu. Podobna historia dotyczy innej legendy amerykańskiego grania, a mianowicie Johna Darnielle'a z The Mountain Goats. Nikt by zapewne nie pomyślał, że ten przypominający katechetę artysta, jest w rzeczywistości wielbicielem brzmień death-metalowych i okultystycznych horrorów sprzed czterdziestu lat.

czytaj więcej

Umiłowanie czarnej do bólu muzyki zaowocowało przy trzynastym studyjnym albumie zatrudnieniem w roli operatora producenckiej konsolety zupełnie niespodziewanego gościa, nigdy wcześniej nie współpracującego z zespołem nieużywającym podwójnej stopy. Chodzi oczywiście o byłego członka Morbid Angel, a obecnie muzyka Hate Eternal - Erika Rutana, który jednak ani o centymetr nie przesunął dotychczasowej estetyki grania Górskich Kozłów. Ta przedziwna współpraca, zapoczątkowana seansem siedmiogodzinnego dokumentu o Cannibal Corpse (!!!) pod tytułem "Centuries of Torment", zwieńczona została być może najlepszym w dyskografii wydawnictwem formacji. „All Eternals Deck” jest najwyższej jakości indie-folkową poezją, zrodzoną w równym stopniu z fascynacji wspomnianym kinem grozy, literaturą czy malarstwem. Walka ras opisana na kartach "Spadkobierców" Williama Goldinga, cykl obrazów Goyi "Black Paintings" czy choćby stare horrory z lat siedemdziesiątych ("Martin", "Spalone Ofiary") stały się podstawą poruszenia problematyki wrodzonego w ludzką naturę zła, poczucia strachu, czy nieoczywistych motywacji kierujących naszymi zachowaniami.

Mroczna tematyka i okoliczności nie przysłoniły jednak kompozycyjnej wirtuozerii i emocjonalności, z której John od zawsze słynął. Wbrew przeciwne - w studiu „zażarło”, sesja została oceniona przez Darnielle’a za jedną z najlepszych w dotychczasowej karierze, a piosenkowe killery (pierwsza połowa!) są tu wypluwane jak brutalny growling w macierzystej grupie producenta. I wbrew nazwisku sternika obecnego w studio, nie będziemy w przypadku "All Eternals Deck" mówić o metal-folku. To raczej na wskroś amerykański, przesiąknięty tradycją album, obfitujący w piosenki i melodie, jakich ciężko było wcześniej u Kalifornijczyków szukać. Podróż do Portland odbyta celem odnalezienia przyjaciela z młodości, a który jak się później okazało zginął rok wcześniej w wypadku, zainspirowała - jak przyznaje sam twórca - najbardziej osobistą piosenkę w całej dyskografii, a mianowicie "Birth Of Serpents". Ta smutna opowieść, zaśpiewana została w cudownie "dwoisty" sposób, przejmujący żal łącząc z nadzieją i optymizmem. Taka jest właśnie cała ta płyta, niewesołe z gruntu tematy potrafi przedstawić bez silenia się na przesadnie łzawą i pretensjonalną uczuciowość, a wszystko to uformować po prostu w kapitalne kompozycje dumnie spoczywające na songwriterskich szczytach. Bez wątpienia, jeden z tegorocznych klasyków.

The Megaphonic Thrift - Decay Decoy

2011-03-31T16:41:00.010+02:00

Lubicie rzucanie nazwami w recenzjach? Obrazowanie brzmienia zespołu za pomocą przywoływania innych? Zabieg to owszem prosty, pójście po linii najmniejszego oporu, ale zarazem chyba najskuteczniejszy jeśli chodzi o przybliżanie stylu i nie tylko. Na początek A Place To Bury Strangers, Ringo DeathStarr, Casio Kids, The Low Frequency In Stereo i Stereo 21. Z pierwszymi – gigantami „nu-gaze’u” - twórcom „Decay Decoy” przyszło koncertować. Drudzy są ich obecnymi kolegami z wytwórni. Pozostałe trzy kapele to fragment norweskiej sceny alternatywnej - grupy, w których członkowie Megaphonic Thrift grali dotychczas. Wiemy już z kim przystają i skąd się w ogóle wzięli. A od kogo w takim razie „przywłaszczają” w największym stopniu samą muzykę?

czytaj więcej

Nie dowiemy się tego raczej słuchając dwóch pierwszych utworów na płycie. Co prawda z perspektywy znajomości całości, otwierający „Undertow” mógłby już cokolwiek zdradzić, ale przy inicjalnym odsłuchu skojarzenie nie było dla mnie tak oczywiste. Skandynawskie chłopaki i dziewczyna startują w typowo alt-rockowym stylu z odrobiną hałasu, ale i bardzo stonowanym, spokojnym wokalem. „Talks Like A Weed King” to ich największe odchylenie w stronę przebojowości. Świetne, chwytliwe gitarowe partie i atakujące refren damsko-męskie głosy przynoszą zdecydowanie najbardziej singlowy kawałek tego krążka. Szkoda, że już chwilę później zaczynamy odkrywać wszystkie karty „Decay Decoy”. Przez to z miejsca robi się mniej ciekawie, co nie znaczy, że nie warto zapoznawać się z tym materiałem dalej.

Nazwę SONIC YOUTH należałoby wykrzyczeć przy okazji trzeciego w kolejności „Neues”, a także wszystkich innych właściwie zawartych tu piosenek. No a jeśli chodzi o ścisłość, Sonic Youth od „Murray Street” wzwyż. Jeśli wspomniany wcześniej pachnie mi jeszcze The Radio Dept., to „Sister Joan” jest już wykapanym pójściem w najbardziej apatyczny songwriting Lee Ranaldo. Gdyby cała reszta tak właśnie miałaby wyglądać, do debiutu Megaphonic Thrift prędko bym nie wrócił. Na szczęście w swej nadmiernej fascynacji późnym dorobkiem nowojorczyków, Norwegowie sięgają także po ich jazgotliwe, kakofoniczne momenty. Takie jest „Candy Sin” z masakrycznym bębnieniem, prawie przekalkowaną gitarą i manierą wokalu. Może i kopia, ale brzmi zadowalająco. W podobny sposób daje radę energiczne „Queen Of Noise”. Tego nie można jednak powiedzieć choćby o „You Saw The Silver Line”, gdzie przesyt i znudzenie osiągają punkt krytyczny. Nie dość, że smęty niesamowite, to na co im jeszcze te perfidne przestery na koniec?

Wyłania się z tego obraz dość mętny. Album zespołu z potencjałem, który ostatecznie wpadł w potworną miejscami rutynę. Nigdy nie przepadałem za „Murray Street” ani „Rather Ripped”, dlatego odgrywanie na nowo tych krążków niezbyt mnie przekonuje. Szkoda, że Megaphonic Thrift nie przygotowali więcej wymiataczy na kształt „Talks Like A Weed King”. Z drugiej strony nie nagrali też rzeczy złej. „Decay Decoy” można posłuchać, najlepiej posługując się przy tym opcją skipowania.

No Age - Everything In Between (2010)

2011-03-28T08:20:00.002+02:00

Rzadko zdarza się, byśmy na zinie odrywali się od przedstawiania albumów tegorocznych na rzecz czegoś z niedalekiej, bądź też nieco dalszej przeszłości. Jeżeli jednak mamy ku temu jakiś specjalny powód - z opóźnieniem odkryliśmy coś bezwstydnie zajebistego, lub jak właśnie w przypadku No Age, wykonawcy zbliża się koncert nad Wisłą, wtedy reguły odchodzą na bok. Ich miejsce zajmują tak zwane wyjątki.

czytaj więcej

Duetowi Randy Randall & Dean Spunt od paru lat udaje się nieustannie utrzymywać pozycję bohaterów amerykańskiej indie-prasy. Zaledwie w 2007 wydali kompilację „Weirdo Rippers”, rok później potwierdzili klasę „Nouns”. O ile pierwsze wydawnictwo trochę zwróciło na nich uwagę, tak po tym drugim nie było już szanującego się fana alternatywy, który o No Age by nie słyszał. Trudno nie przyznać im zasług w szybkim spopularyzowaniu tej całej lo-fi punkowej/noise-popowej sceny, patrząc dziś na poczynania kapel w rodzaju Wavves czy Male Bonding. Choć niekoniecznie każdy w ich rzępoleniu odnajdywał pokłady garażowej poezji, to kawałki operujące energetycznym przyłożeniem oraz porcją kanciastej melodyki, takie jak „Teen Creeps”, na swój sposób podbijały serca. Można ich było odebrać jako przeciętną kapelę i to z beznadziejnymi wokalami, piszącą średnio finezyjne śmieć-rockowe piosenki, przewlekającą je czasami pseudo-artystycznymi fragmentami. Wielu jednakże widziało coś więcej.

Czy No Age to faktycznie cudotwórcy, którzy z pustych puszek i pękniętych butelek wyczarowują najwyższą, wysublimowaną sztukę, tego nie wiem. Jestem za to pewien, że jako rockowa kapela, grająca muzykę równie nośną, co mile kaleczącą narządy słuchu, a przede wszystkim porywająca do szaleńczej zabawy, sprawdzają się perfekcyjnie. Na „Everything In Between” nie brak galopujących, ociekających koncertowym potencjałem wymiataczy, czego egzemplarzowym przykładem jest zabójcze „Shed And Transcend” albo młócka w postaci „Depletion”. „Sorts” wkręca za sprawą swej banalnej rytmiki i niepoprawnie wyluzowanego wokalu. „Valley Hump Crush” z całkiem miłych senno-plażowych klimatów nie wiadomo w jaki sposób przechodzi do typowo No Age’owego modelu grania. Najbardziej zakręcona jazda to jednak świdrujące mózgownicę „Fever Dreaming”, schowane pod kultową na trackliście trójką.

Tak przedstawia się zaledwie jedna strona medalu. Na drugiej panowie dają upust eksperymentowaniu - ścianom dźwięku, shoegaze’ującym motywom, noise’owej, niczym nie ograniczonej, wesołej (albo i nie) twórczości. „Skinned” i „Katerpillar” to jak elementy jakiejś ambientowej/drone’owej układanki przypadkiem rzucone pomiędzy gitarową orgię. To samo z „Dusted”, na którym malują jeszcze dodatkowo coś na kształt dźwiękowego pejzażu do zachodzącego słońca. Fortepian zlewający się z szumem i delikatnym przesterem w „Positive Amputation” to już w ogóle kosmos.

Jak jedno z drugim może egzystować, nie gryząc się ze sobą? Na papierze może i wygląda to dość podejrzanie, ale wystarczy posłuchać aby stwierdzić, że się da. Styl grupy z Los Angeles na „Everything In Between” dzięki tej pozornej niespójności jedynie nabiera unikalnego smaku. A jeśli dodamy jeszcze kilka utworów, które nie wpisują się ani w jeden ani drugi schemat, wyłoni nam się danie wręcz wytrawne. Mowa tu o „Glitter”, który po kilku przesłuchaniach uświadamia słuchacza o swej genialności. Spokojny, pozornie nie rzucający na kolana singiel, gdzie wymawiane przez Spunta mądrym tonem kolejne słowa tekstu budują rzecz potencjalnie kultową. "I don’t fear god / Don’t fear anything at all/ Cause I know that’s where I’ve been/ Thoughts are moving/I’ve been wondering/When they take my turn to get a win/Everyone is out to get you again/ And I want you back/ Underneath my skin”. Skojarzenia z “Teenage Riot” uzasadnione. Mowa również o finalnym “Chem Trails”. Tam znów hałasy całkowicie schodzą z drogi piosenkowemu ułożeniu i urokliwym klawiszom.

Tak więc punkowy zgiełk ustawia się w parze z kojącym spokojem, prostota środków z bogactwem wyobraźni, gówniarska ekspresja z dojrzałością i stonowaniem. O co tu biega? „Everything In Between” jest jak zaduma nad dalszą przyszłością i zadyma na noise’owym gigu. Jak Bowie na drugiej części „Low” i Dismemberment Plan na "Emergency & I". Może ja już za bardzo fantazjuję, wymyślam i przeginam, ale jak się nie podoba, to co za problem? Idźcie i ich sprawdźcie, zobaczcie koncert, kupcie płytę. Twórczość tej dwójki albo was wciągnie albo odrzuci. Obojętność nie powinna wchodzić w grę.

The Rural Alberta Advantage - Departing

2011-03-25T06:00:00.002+01:00

Ponad dwa lata temu, w czasach kiedy wszystko było łatwiejsze i piękniejsze, a cukier i benzynę można było nabywać kilogramami i hektolitrami, mały zespolik z jeszcze mniejszej kanadyjskiej Alberty wywarł spore wrażenie na skromnej fursowej społeczności. Dawno nikt tak pięknie nie mówił tym samym językiem, którym przed laty posługiwał się nikt inny jak tylko właściciel pewnego Hotelu - Jeff Mangum. Oczywiście, The Decemberists w jakimś stopniu też przywoływali ducha autorów "In The Aeroplane Over The Sea", RAA zrobili to jednak zupełnie inaczej. W grę wchodziła ta sama poetyka, bliźniacza emocjonalność, niektórzy twierdzili, że Kanadyjczycy nawet wokalistę bezczelnie ukradli i zaprogramowali do swoich celów.

czytaj więcej

Powroty bywają trudne i bolesne, ale ten kanadyjski comeback - mimo że nie jest tak wielki jak rozbudzone oczekiwania - na pewno ujmy tercetowi nie przynosi. Można zauważyć, że po przechwyceniu zespołu przez wytwórnię Saddle Creek, brzmienie "Departing" nie kłuje już tą samą zadziornością, która emanowała z debiutu, a takie kawałki jak pamiętny "The Dethbridge In Lethbridge" czy "The Ballad Of RAA" po prostu rozrywała w szwach. W dalszym ciągu damsko męskie trio z Rural Alberta Advantage można ochrzcić mianem folkowców emocjonalnych, najgęściej okraszających wokalnym "emo" pierwiastkiem akurat te piosenki, które nie przez przypadek stają się tutaj tymi najlepszymi. Pierwszą, lepszą połowę "Hometowns" swoim gościnnym udziałem na pewno mogłyby zaszczycić "The Breakup", singlowy rozwrzeszczany "Stamp", chluba całej tracklisty w postaci "Tornado '87", czy "Muscle Relaxants" - przywołujący swym szorstkim brzmieniem killery albumowego poprzednika. Kiedy Kanadyjczycy wprowadzają w szeregi swoich piosenek spokój i wyciszenie ("Coldest Days", "Good Night"), na nieszczęście swoje i słuchaczy wprowadzają do nich także irytującą nudę, która w końcówce albumu rzutuje na odbiór całości.

Porównania do płyty, którą przed dwoma laty rozbili bank z folk-rockowymi przebojami, niczym pinatę z której wylatują cukierki, są zresztą największym bólem drugiego krążka tercetu Edenloff-Banwatt-Cole. Debiut był swego rodzaju pocztówką z rodzinnej Alberty, spojrzeniem wstecz na mijające tam lata i sentymentalnym podsumowaniem pewnego życiowego okresu. "Departing" w zamyśle miał być kontynuacją tych pomysłów, wynikającą z podobnych inspiracji, a jednocześnie zakończeniem tej poniekąd konceptualnej tematyki. Piętno genialnego debiutu zawsze tylko i wyłącznie przygniata, chociaż trzeba przyznać, że jakakolwiek krytyka nowego krążka z powodu utrzymania w blokach startowych dawnej nerwowości, byłaby co najmniej nieuczciwa. Wciąż podstawą muzyki Rurali pozostaje gęsto wybijany rytm, brak basowego podbicia i przede wszystkim, charakterystyczna maniera stojącego za mikrofonem Nilsa Edenloffa - desperacko rozwrzeszczanego pretendenta do spuścizny mangumowskiej tradycji wokalu. Pozostaje mieć nadzieję, że za sprawą trzeciej płyty Kanadyjczycy ostatecznie udowodnią, że na ten spadek rzeczywiście zasługują.

Foster The People - Foster The People EP

2011-03-19T09:18:00.006+01:00

Wskażcie inny zespół, którego pierwszy i przez długi czas jedyny utwór narobił tyle rabanu w blogosferze. Wiem, że liczby w tekstach zawsze wyglądają ciekawie, ale pozwolicie że tym razem je pominę, gdyż jakby nie było jesteśmy blogiem niszowym i trochę dziwnie podawać, że jaram się Foster The People, który niedawno podpisał kontrakt z Sony, youtubowe odsłony liczy sobie w miliony, a każda pierdółka wrzucona na facebooka sygnowana jest trzycyfrową liczbą „lajków”. Debiut już w maju. W Polsce cisza, ale nie na FURS. Przed wami „Held sound of 2011”.

czytaj więcej

Świat jednak jest wspaniały. Przyznam szczerze, że jestem raczej podłamany niskim poziomem nowego wydawnictwa Cut Copy, a przynajmniej zaskoczony tą niesamowitą i niestety dramatyczną na „Zonoscope” sinusoidą. Wiecie jak to jest, człowiek czeka na coś w napięciu, odlicza sobie miesiące, dni, minuty: roi sobie w głowie idealistyczny obraz jakiegoś wydawnictwa, wie doskonale jak taki produkt powinien wyglądać, jest jednocześnie pewien umiejętności i boskich talentów poszczególnych muzyków. Każdego wieczora panteistycznie modli się do najwyższego o bliski leak, no ale jak przychodzi co do czego, to następuje klęska. Trzy kropki… :|

Pascal w swoim słynnym zakładzie udowadniał, że jednak mimo wszystko opłaca się głęboko i szczerze wierzyć w dobro, gdyż radość płynąca ze spełnienia naszych marzeń będzie wprost nieskończona. I tak właśnie jest z tymi oto koleżkami z Los Angeles. Wiem, że może to zabrzmieć niczym wynurzenia jakiejś gimnazjalistki, ale zakochałem się w nich od pierwszego wejrzenia. Kompletnie-konkretnie "Pumped Up Kicks" zawładnął mną jakieś pół roku temu. Wówczas okazało się, że jest to jeden, jedyny utwór tego zespołu, ale szum jaki się wokół niego zrobił, był wprost niewyobrażalny, porównywalny jedynie z liczbą viewsów „Projektu Warszawiak”. Z obozu FTP dochodziły same ciekawe wieści: że sporo koncertują, że nagrywają, że atmosfera fajna, że jest wytwórnia i że wszystko się jakoś tak elegancko i krok po kroku ładnie układa. Wreszcie, na początku 2011 roku, na facebookowym fanpage'u opublikowano kawałek nr 2 pt. "Helena Beat", który niestety niespodziewanie nie zawojował naszej listy. Trzecim i ostatnim w kolejności publikowania kawałkiem jest "Houdini", który wprost obezwładniająco rozpoczyna opisywaną EPkę i pod względem przebojowości, song-writingu, feelingu, zdolności uwodzenia i poczucia wyjątkowości jest z pewnością bardziej otwarty i zapraszający od „Heleny”.

Dla kogo jest tak naprawdę ta Epka? Znacie mnie, mniej więcej wiecie co polecam i właściwie tak mógłbym zakończyć ten akapit, ale zawsze mogę powiedzieć, dla kogo ta Epka nie jest. Myślę, że nie mają czego wśród tych dźwięków szukać fani lo-fi, folku, britrocka, fani Perfume Geniusa też mogą sobie odpuścić. W tych epkowych 12-stu minutach nie ma nawet chwili melancholii, przynajmniej w warstwie muzycznej, gdyż tekstowo to już tak zupełnie różowo nie jest. No ale wiadomo, że jak się jest z Kalifornii, to nawet śpiewając o tym, że chciało by się ukryć przed światem, to i tak wychodzi z tego słoneczny przekaz. Ogólnie jest euforycznie, sympatycznie, z przytupem, z dobrą melodyjnością i z giterskim do granic wokalem. W necie powtarza się w kontekście FTP taka uznana marka jak Passion Pit, ja dorzucam jeszcze nieodżałowanych The Format, można również odnaleźć jakieś dalekie echa the birD day.

Podsumowując i wracając do początkowej kwestii związanej z pozytywnym mottem o "pięknym świecie". Kurcze, warto przesłuchiwać te setki płyt by raz na jakiś czas trafić na coś, co Cię po prostu zmasakruje. Każdy przeżywał to wielokrotnie, ale za każdym razem zdziwienie i radość jest niepowtarzalna. Pompujemy trampki.

Elbow - Build A Rocket Boys!

2011-03-18T08:29:00.006+01:00

Podobno sam wokalista Elbow w jednym z wywiadów stwierdził, że długo po przesłuchaniu najnowszego krążka swojej grupy nie mógł się zdecydować, czy następca kapitalnego albumu "Seldom Seen Kid" - którym de facto wbili się w szeregi ekstraklasy - podoba mu się, czy mu się nie podoba. Nam nie zajęło to aż tak dużo czasu, chociaż otagowanie płyty o budowaniu rakiety jako "muzyka dla wytrwałych" nie jest w tym przypadku pozbawione sensu. I to nie od dzisiaj, nie od wczoraj. Tak więc, kolejna taka sama płyta od tego nieprzeciętnego brytyjskiego zespołu? A może lepiej zabrzmiałoby: na szczęście kolejna taka sama płyta?

czytaj więcej

Bardzo dobra płyta. Pierwszy odsłuch nieco mnie zmieszał, ponieważ chyba zbyt wiele oczekiwałem po obietnicy ''inspired by shoegaze and psychedelia genres" i prawdę mówiąc nadal nie rozumiem, dlaczego kampania reklamowa przebiegała właśnie pod tym hasłem (jedno ''The Birds'' to trochę za mało). Niemniej, po 6-7 przesłuchaniach mogę śmiało stwierdzić, że to kolejna wyjątkowa pozycja od tego brytyjskiego zespołu. Nie tak dobra jak przełomowe ''The Seldom Seen Kid'' (każda kapela ma pewnie jeden taki krążek w całej dyskografii), ale spokojnie wskakuje na ''pudło'' dyskografii Elbow. Wśród faworytów nie brakuje oczywiście psychodelicznego ''The Birds'', uroczego ''With Love'', operowego ''The Night Will Always Win'' czy też chóralnego ''Open Arms''. I nic nie zaniża średniej, chociaż repryza ''The Birds'' wydaje się być umieszczona w trochę nieodpowiednim miejscu. Intrygująco wypada również b-side do ''Neat Little Rows''. Chciałbym jeszcze usłyszeć coś z sesji do ''Build a Rocket Boys!'' - niestety o single może być w tym wypadku ciężko. [saferdrunk]

Rzeczywiście, odbiór "Build A Rocket Boys" w dużej mierze uwarunkowany został zapowiedziami muzyków o inspiracji shoegazem i psychodelią. Jeśli Guy Garvey z resztą zespołu naprawdę chcieli przełożyć te akurat muzyczne fascynacje na grunt nowego albumu, udało im się to dość średnio. Takie same słowa mogły przecież paść przed wydaniem każdego z czterech poprzednich krążków. Kto spodziewał się więc pierwiastka dodanego w muzyce Angoli, może poczuć się rozczarowany. Uczucie niedosytu natychmiastowo może jednak zostać zastąpione spełnieniem wygórowanych oczekiwań - "Build A Rocket Boys" to bowiem doskonałe dopełnienie dyskografii grupy, której wyrafinowana twórczość bardziej pasuje do eleganckich przestrzeni Carnegie Hall, niźli plenerowych lokacji festiwalowych. W dalszym ciągu ośmiominutowe suity "Łokietków" sprawiają wrażenie mijających w niespełna trzy, a charakterystyczna delikatność kompozycji porusza tylko odrobinę mniej niż w przypadku wyśmienitego "Seldom Seen Kid". [night]

Nie ma rewolucji, co niezwykle mnie cieszy. Nie chciałbym, żeby chłopaki zaczęli nagle eksperymenty a'la "Kid A". Płyta jest bardzo równa, chociaż chyba słabsza niż poprzednia. Wyróżniają się otwierający całość "The Birds", chyba najbardziej rozbudowany kawałek w historii zespołu, minimalistyczny, ale cudownie wzruszający "The Night Will Always Win", oraz ostatni na płycie "Dear Friends", taki typowy dla nich "ładny kawałek". Nie będzie to płyta roku, ale cieszy mnie, że zespół nie rozmienia się na drobne i nie obniża lotów. [jagi]

Bye Bye Bicycle w Polsce! Trzy pytania do... + KONKURS

2011-03-15T11:37:00.008+01:00

Z niezwykłą przyjemnością ogłaszamy nadejście wiosny! Tak, tak! Jeśli wątpicie w to stwierdzenie zerkając z niechęcią na termometr za oknem, to chcielibyśmy rozwiać wasze wątpliwości. Jasny i radosny desant, pod postacią pięciu młodzieńców ze Szwecji, z całą pewnością zaszczepi w Waszych sercach tę najpiękniejszą porę roku. Bye Bye Bicycle zagrają w najbliższy piątek, 18 marca w Krakowie (klub Rozrywki Trzy), dzień później, w sobotę w Warszawie (Cafe Kulturalna). Wpadnijcie potańczyć, rozprostować kości po zimie. Gorąca atmosferą przepędzimy resztki zimy chowającej się po kątach!

czytaj więcej

Bye Bye Bicycle, chociaż mają na swoim dopiero koncie jeden album, nieźle zamieszali na muzycznym rynku. Zbiór ciepłych, popowych piosenek z Compass przypadł do gustu Polskim słuchaczom na tyle, że Front Row Heroes, czołowi organizatorzy niezalowych zespołów, zostali zalani błagalnymi prośbami o ściągnięcie Szwedów na koncerty w naszym uroczym kraju. Marzenia czasem się spełniają – już za trzy dni będziemy mogli sprawdzić, jak wypadają na żywo!

Zespół tworzy pięciu muzyków: Samuel Petersson (gitara), Nils-Olof Blomstrand Bengtsson (bas), André Vikingsson (wokal), Viktor Engström (perkusja) i Jakob Schröder (gitara). Brzmienie dopełniają instrumenty klawiszowe i dęte. Bye Bye Bicycle grają muzykę przyjemną, wpadającą w ucho, ale równocześnie nietuzinkową, naszpikowaną ciekawymi pomysłami i intrygującymi akcentami. Słychać tu delikatną tęsknotę za latami ’80, gorące rytmy momentami przywodzą na myśl sambę, mocny bicik sprawia wrażenie wyciągniętego z Abby, rozmarzone zwrotki budują chłodniejszy nastrój, przypominając o skandynawskim pochodzeniu zespołu.

Korzystając z okazji, że są pod ręką, zadaliśmy chłopakom trzy pytania. Oto co udało nam się z nich wycisnąć.

W Polsce jesteście po raz pierwszy, więc nie możemy sobie odmówić, żeby spytać z czym Wam się kojarzy nasz piękny kraj? Może znacie jakiś polskich muzyków, festiwale?

Polska to świetne miejsce! Podróżując z plecakiem zahaczyliśmy kiedyś o Kraków – fantastyczne miasto, bardzo piękne. Obawiam się, że o polskiej scenie muzycznej nie wiemy właściwie nic. Słyszeliśmy za to o Waszym OFF Festivalu w Mysłowicach, a to dlatego, że występowała na nim niesamowita Sara Assbring czyli El Perro Del Mar.

Z czego jesteście najbardziej dumni?

Odpowiedź jest prosta – z tego, że założyliśmy nasz wspaniały zespół 10 lat temu i od tamtej pory stajemy się z dnia na dzień coraz lepsi w pisaniu piosenek.

OK, muzyka muzyką… A czy macie jakieś inne pasje?

Żeglowanie na wschodnim wybrzeżu Szwecji – to jest to! Poza tym każdy z nas jest w jakimś stopniu zafascynowany architekturą i sztuką, lubimy dobrą kuchnię, poczytać w spokoju książkę albo zwyczajnie przejść się do kina i obejrzeć jakiś film.

------------------------------------------------------------------------------------

Tylko u nas możecie wygrać wejściówkę na koncert Bye Bye Bicycle! Mamy do oddania dwa pojedyncze bilety (po jednym do Krakowa i Warszawy). Jak je zdobyć? Prosta sprawa. Otrzyma go osoba, która w najciekawszy sposób uzasadni, która strona świata pociąga go najbardziej. To takie subtelne nawiązanie do płyty „Compass” ;) Na odpowiedzi przesłane na adres konkurs@furs.fm czekamy do czwartku, do godziny 12:00 Nazwisko szczęśliwca opublikujemy chwilę później. Do startu.. Gotowi… Start!

A tymczasem, idąc tropem reklam popularnego dyskontu, powtarzamy specjalnie dla Was, dla utrwalenia, raz jeszcze: Bye Bye Bicycle zagrają w piątek, 18 marca w Krakowie (klub Rozrywki Trzy), dzień później, w sobotę w Warszawie (Cafe Kulturalna). Do zobaczenia!

------------------------------------------------------------------------------------

Update!

Konkurs został rozwiązany, ze zwycięzcami skontaktujemy się mailowo :) Wszystkim serdecznie dziękujemy: za lodowe pustkowia, hipsterskie klimaty na Brooklynie, walki gangów na przedmieściach Rio De Janeiro czy lizusowate odpowiedzi typu: "Najbardziej pociąga mnie strona FURS, bo można wygrać bilet!" :)
Gratulacje i do zobaczenia już jutro/pojutrze!

Joan Of Arc - Life Like

2011-03-14T07:00:00.015+01:00

Tima Kinselle chciałem kiedyś przy jakiejś okazji nazwać „największym odszczepieńcem sceny”, co dziś wydaje mi się już trochę niedorzeczne. Po pierwsze - jeśli sceny, to jakiej? Alternatywnej? Indie-rockowej ogólnie? Zbyt szeroko, bez sensu, zresztą on zawsze jakby stal gdzieś obok tego. Może jakiejś węższej, gatunkowej, do której można by go zaszufladkować? No, ale jaki właściwie gatunek Joan Of Arc i siostrzane projekty reprezentują? Chyba tylko ten, który ta ekipa z Chicago przez ostatnich kilkanaście lat utworzyła, czy też współtworzyła. Zważywszy na jej specyficzność i awangardowość, tam Kinsella jest na swoim miejscu (odszczepieńcem więc nie zostanie). A oddzielny „gatunek” nie będzie stwierdzeniem wielce na wyrost, biorąc pod uwagę oryginalny jakby nie było, uparcie nie poddający się żadnym oczywistym wpływom z zewnątrz styl, jak i rozmiary całej tej polyvinylovej sekty, wyrosłej jeszcze na gruncie nieocenionej wytworni Jade Tree.

czytaj więcej

Znając dorobek i historie owej mega-kreatywnej grupy ludzi, trudno dziś nie zauważyć, ze nadeszły spokojne czasy. Bo były momenty, że starszy Kinsella kombinował na potęgę. Zabawiał się z elektronika, samplami, zadziwiał tekstami, nagrywał zastanawiające twory w rodzaju „The Gap” z 2000. To w jego artystyczną naturę jest jak najbardziej wpisane. Tej ekscentryczności Tim nie da się całkiem pozbawić nigdy – i super, bo dzięki temu ma mnie jako swojego fanatyka. Jednakże już od okolic „Eventually All At Once” z 2006 w obozie Joan Of Arc tworzone są płyty ,jakby to powiedzieć, bezpieczne. Odrobinę bardziej przystępne, nie powstające na zasadzie „to jest poronione, ale i tak nagram”, bliższe piosenkowym strukturom. Jakby to powiedzieć, normalniejsze. To wychodzi „zespołowi” zdecydowanie na korzyść. Po udanych pierwszych dwóch krążkach mieliśmy tendencję spadkową czy tez mały kryzys. Niezłe, ale słabsze od poprzedników „Live In Chicago 1999” (1999), koszmarne wspomniane wcześniej „The Gap” (2000) i nudne „Staying Alive and Lovelessness” (2002). „In Terror Sex And Raped Fantasy We Trust” (2003) był dobrym albumem, ale jeszcze z tych ewidentnie popieprzonych. Od tamtej pory sytuacja zaczęła ulegać zmianie, tu tez można zauważyć umowny „renesans” Joan Of Arc. Owocny okres z samymi celnymi strzałami, trojka moich ulubionych płyt „Joan Of Arc, Dick Cheney, Mark Twain” (2004), „Eventually All At Once” (2006) (ideał post-popowego czarowania melodiami) i „Boo Human” (2008). Wielkiego rozczarowania nie przyniosło „Flowers” (2009), choć nie była to pozycja tego formatu co dzieła z lat 2004-2008. Ten momentami świetny, szkoda że niezbyt równy krążek, brzmiał jak rzecz nagrana „ot tak”, zbiór lepszych i gorszych pomysłów, przy których twórcy prawdopodobnie wielce się nie wysilili. Na logikę, skoro swoich wzlotów i upadków już trochę mieli, albumów nagrali całkiem sporo, a po latach urodzaju teraz rzucili rzecz przyjemną, ale w żadnym wypadku nie pasjonującą, ani nawet nie kontrowersyjną. Chcąc nie chcąc, w powietrzu zawisło słowo „emerytura”.

„Life Like” jawi się odpowiedzią na pytania nurtujące mnie od czerwca 2009. Miło ją dostać, jeszcze milej się nie zawieść. Czy nadal jest tak w miarę normalnie, czy chłopaki pokusili się o jakiś gigantyczny przewrót? Jeśli zaznaczyliście odpowiedź nr 1, możecie cieszyć się krótką chwilą satysfakcji. Tak, jest po ludzku, bez brzmieniowych niespodzianek. Nie strach nawet powiedzieć, że bardzo w ich stylu (zważywszy na to, ze styl zmieniał się często, a jednocześnie zawsze zostawał wybitnie rozpoznawalny i charakterystyczny). Czy przebili „Flowers”, czy nadal przędą na tak samo średnim poziomie? Znów bramka nr 1. Tym razem spójność jest wręcz wzorowa, tak więc i ogólna jakość wyższa. I najważniejszy wniosek, podsumowujący jedenasty studyjny album Joan Of Arc. Poza znanymi, lubianymi rozwiązaniami pojawiają się i drobne akcenty, których wcześniej nie było (jak „Fogbow” i „The Garden Of Cartoon Exclamations” na „Kwiatach”). Co prawda nie spektakularne, ale dowodzące, że emerytura poczeka, a w kwestii ewolucji grania JOA jeszcze nie wszystko zostało przesądzone.

Podoba mi się pomysł rozpoczęcia dziesięciominutową math-rockowa suitą „I Saw Messed Binds Of My Generation”. Brzmią, jakby mogli tak razem jamować do końca świata i o jeden dzień dłużej. Nie po raz pierwszy dają sygnał, że ich ojcami chrzestnymi są panowie z The Sea And Cake. Słychać tu podobną koncepcję, co w tytułowym nagraniu poprzedniej płyty. Jest i coś z sympatycznego lania wody pierwszych wydawnictw. „Love Life”, czyli jakby-singiel zainicjowany mylącym chill-outowym intro, po czterdziestu sekundach zaskakuje pesymistycznym zwrotem. „It’s so hard to know what’s right” uzewnętrznia się rozgoryczony Kinsella, czemu wtóruje po chwili instrumentalna uczta, klarowne bębny i wyrazista jak chyba nigdy gitara. Ja pokochałem z miejsca. Podobnie jest w „Like Minded”. Najpierw post/math/indie/experimental-rockowa zabawa, a następnie przejście do konkretu. Piękna, smutnawa melodia, mi automatycznie kojarząca się ze „Strangelight” Fugazi. Jeszcze fajniej prezentuje się „Life Force”. Mam za ten numer ochotę Tima uściskać, jak i dać mu po gębie. Po raz kolejny dochodzę do wniosku, że Kinsella - gdyby tylko chciał - mógłby pisać znakomite refreny. Uderzające niczym promyki słońca „Let’s cut each other strings…” to niewiele ponad minutowa poprawa humoru, magiczna dawka nadziei i optymizmu. Dlaczego tylko w porcji tak nieznośnie głodowej?! W sumie można się było tego spodziewać, bo jego nigdy nie interesowały rozwiązania proste, nawet jeśli brzmiały zajebiście (patrz „A Party Able Model Of” z drugiego krążka). Później jest już dość klasycznie. Ciąg dalszy dobrego, prawie bardzo dobrego albumu. Instrumentalna perfekcja, kilka ciekawych motywów. Mi to pasuje, nawet jeśli pod indeksami 5-8 nie odnajdziemy żadnego potencjalnego kinsellowskiego „hitu”. Co nie znaczy, ze nie ma takiego pod kończącym „Life Like” numerem 9. „After Life” zmniejsza żal po pollardowo skrzywdzonym „Life Force”. Piosenka chwytliwa, podpadająca niemal pod hymn śpiewany na kilka głosów, aż chce się klaskać w dłonie. Cale 2:47. Chciałbym kiedyś usłyszeć Tima Kinselle na płycie z tylko i wyłącznie takim repertuarem.

Przypomina mi się teraz pitchforkowa recenzja ostatniego albumu Monster Movie, gdzie autor stwierdził, że choć płyta genialna nie jest, to zespól brzmi nareszcie tak, jakby cieszył się swoją muzyką. Joan Of Arc zawsze było do twarzy w udziwnionych kompozycjach i mrocznych impresjach. Dziś ich twórczość jest jak pomieszczenie, w którym ktoś delikatnie uchylił okno i odsłonił firanki. Okazuje się, że tak też może być dobrze, nie trzeba wychodzić ze swojego świata (słyszę tu w końcu patenty z wszystkich wydawnictw JOA), ale wpuścić do niego nieco powietrza także nie zaszkodzi. Tim jest chyba nareszcie szczęśliwym gościem, a przynajmniej teraz jestem mu w to w stanie uwierzyć.

"Love Life"